การปรากฏตัวของพ่อค้าคู่แข่งจากต่างแดน

"เงินจำนวนนี้... ซื้อเกียรติยศของสมาคมการค้าลูเมนไม่ได้หรอกครับ คุณลีโอ" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศการค้าขายอันคึกคักหน้าดันเจี้ยนเขตสาม กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อย่างสมุนไพรดันเจี้ยนที่เพิ่งถูกตักขึ้นจากกระทะเหล็กยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ทว่าความสนใจของผู้คนรอบข้างกลับถูกดึงดูดไปยังชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทตัดเย็บประณีตสไตล์ตะวันตก ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับเส้นผมสีบลอนด์เงินสะท้อนแสงแดด เขากำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดซับมุมปากอย่างเชื่องช้า ราวกับอาหารราคาแพงลิบลิ่วในมือเป็นเพียงสิ่งปฏิกูลที่หลุดรอดมาโดนริมฝีปากของเขา ลีโอหรี่ตามองผู้มาเยือน รอยยิ้มทางการค้ายังคงประดับอยู่บนใบหน้า ทว่าแววตาคมกริบกลับกวาดสำรวจรายละเอียดของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ระบบพ่อค้าสารพัดนึกในหัวส่งเสียงเตือนเบาๆ ทันทีที่เรดาร์วิเคราะห์จับสัญญาณออร่าระดับสูงและตราสัญลักษณ์รูปตาชั่งไขว้ดาบที่ปกเสื้อของชายผู้นั้น *สมาคมการค้าต่างประเทศลูเมน... กองกำลังทุนหนาที่พยายามผูกขาดตลาดวัตถุดิบดันเจี้ยนทั่วทวีปสินะครับ* "เกียรติยศซื้อไม่ได้ก็จริงครับท่าน... แต่ถ้าเป็นหมูป่าพ่นไฟย่างเกลือสูตรพิเศษของผมล่ะก็ ผมว่ามันแลกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มและความอิ่มเอมใจได้แน่นอนนะครับ" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มของเขาเปี่ยมด้วยความมั่นใจจนแทบจะเรียกได้ว่ากวนประสาทในสายตาของคู่สนทนา ชายผมบลอนด์เงินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสสีฟ้าจัดจ้องมองลีโอราวกับกำลังประเมินสินค้าด้อยค่าในตลาดสด "ปากกล้าดีนี่ครับ สำหรับฮันเตอร์แรงก์ F ที่พลิกผันมาเปิดร้านข้างทาง... ผมชื่อ 'วอลเตอร์' รองประธานสมาคมการค้าลูเมนสาขาภาคเหนือ วันนี้ผมไม่ได้มาเพื่อกินอาหารริมทางเล่นๆ หรอกครับ แต่ผมมาเพื่อยุติความมักง่ายของคุณ ที่กำลังทำให้ระบบเศรษฐกิจของดันเจี้ยนแห่งนี้ปั่นป่วน" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบบริเวณ เหล่าฮันเตอร์และพ่อค้าท้องถิ่นต่างซุบซิบกันด้วยความตื่นตระหนก ข่าวลือเรื่องสมาคมยักษ์ใหญ่จากต่างแดนต้องการเข้าซื้อกิจการหรือกำจัดผู้เล่นอิสระรายใหม่อย่างลีโอ กลายเป็นประเด็นร้อนที่ทุกคนต่างคาดเดา ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียดนั้น กลับมีร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ก้าวออกมาจากหลังร้าน เซราฟิน่าปรายตามองวอลเตอร์ด้วยแววตาเย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ไอเวทสีครามจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเธอ ราวกับเตือนสติว่าต่อให้สมาคมการค้าจะยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่การมาหาเรื่องถึงถิ่นของเธอนั้นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย "ระบบเศรษฐกิจจะปั่นป่วนหรือไม่... คงไม่ใช่เรื่องที่พ่อค้าเร่ไร้มารยาทอย่างพวกคุณต้องมาเดือดร้อนกระมังครับ อาจารย์เซราฟิน่า" ลีโอยื่นมือไปแตะแขนเสื้อของหญิงสาวเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เธอใช้เวทมนตร์กลางชุมชน แม้การกระทำนั้นจะดูเรียบง่าย แต่กลับทำให้ใบหน้าเย็นชาของนักเวทอัจฉริยะขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็ว เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างจำยอม วอลเตอร์หรี่ตามองความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปาก "โอ้... มีนักเวทระดับสูงคอยคุ้มกะลาหัว ถึงว่าล่ะครับถึงได้กล้าตั้งราคาขายอาหารตัดหน้าสมาคมเราแบบนี้ แต่การค้าขายที่แท้จริงไม่ได้ตัดสินกันที่ความอร่อยชั่วครั้งชั่วคราวห립니다... มันตัดสินกันที่ 'ทุน' และ 'เครือข่าย' ต่างหาก" ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ลูกน้องด้านหลังของวอลเตอร์ก็ก้าวออกมาร2 คน พร้อมกับวางหีบไม้พะยูงแกะสลักลวดลายวิจิตรลงบนโต๊ะไม้หน้าร้าน เมื่อฝากล่องถูกเปิดออก แสงสีทองเรืองรองก็สาดส่องเข้าตาผู้คนจนต้องหรี่ลง ผลึกมานาบริสุทธิ์ระดับสูงนับร้อยก้อนถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ มูลค่าของมันมหาศาลเสียจนสามารถซื้อคฤหาสน์ใจกลางเมืองหลวงได้ทั้งหลัง "ผมขอซื้อสูตรอาหารทั้งหมดของคุณ รวมถึงสิทธิ์การผูกขาดวัตถุดิบในดันเจี้ยนเขตสามนี้ทั้งหมด... ด้วยราคาหίบนี้ คูณสอง" วอลเตอร์ประกาศกร้าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาของเขาจ้องมองลีโอราวกับผู้ชนะที่กำลังโยนเศษเงินให้ขอทาน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหล่าฮันเตอร์ต่างกลืนน้ำลายด้วยความอยากรู้อยากเห็น เม็ดเงินมหาศาลขนาดนั้นเพียงพอที่จะทำให้คนธรรมดากลายเป็นเศรษฐีไปชั่วชีวิต ลีโอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงยืนกอดอก รอยยิ้มบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความขบขันเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมองไปยังหน้าต่างระบบโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างเงียบๆ [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามครอบงำตลาดจากสมาคมการค้าภายนอก] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: การประชันวิสัยทัศน์พ่อค้า (Trader's Showdown)] [เป้าหมาย: พิสูจน์คุณค่าของการค้าที่เหนือกว่าเงินตรา ภายในเวลาจำกัด] ลีโอยื่นมือไปปิดฝาก หีบไม้พะยูงลงช้าๆ เสียงไม้กระทบกันดังทึบ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของวอลเตอร์ที่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าปฏิเสธเงินกองโตตรงหน้า "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากครับ คุณวอลเตอร์..." ลีโอโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่เงินสดกองโตพวกนั้น... ซื้อ 'จิตวิญญาณ' ของนักปรุงอาหารที่เติบโตมาจากก้นบึ้งของดันเจี้ยนไม่ได้หรอกครับ" วอลเตอร์หน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ "แก...!" "ถ้าอยากชนะผมจริงๆ ล่ะก็..." ลีโอยืดตัวตรง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เรามาแข่งกันทำยอดขายภายในสามวัน โดยใช้ต้นทุนเริ่มต้นเท่ากันดีไหมครับ ใครแพ้... ต้องถอนตัวออกจากพื้นที่เขตสามนี้ไปตลอดกาล" เสียงฮือฮาดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม การท้าประชันครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือศักดิ์ศรีของพ่อค้าสองขั้วอำนาจ วอลเตอร์แค่นหัวเราะด้วยความดูแคลน "สามวันเหรอ? ได้! อย่าหาว่าผมรังแกคนท้องถิ่นก็แล้วกัน" เขากระแทកเท้าหันหลังเตรียมเดินจากไปพร้อมกับลูกน้อง ทว่าในจังหวะนั้นเอง เซราฟิน่าที่ยืนเงียบมานานก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา แต่น่าเกรงขามจนวอลเตอร์ต้องชะงักฝีเท้า "คิดว่าที่นี่... เป็นสนามเด็กเล่นของพวกคุณหรือไงคะ" เสียงของเธอแฝงแรงกดดันทางเวทมนตร์มหาศาล จนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง ลีโอยิ้มรับ ก่อนที่หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานจะเด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเขากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ทำให้รอยยิ้มของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'บอสลับ' ชั้นที่ 50 ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากแรงสั่นสะเทือนของการประชัน!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นใน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดนะครับ