คำชมจากปากอาจารย์ผู้เย็นชา

กลิ่นคาวเลือดจางๆ และคราบเขม่าสีดำที่ยังคงเกาะติดแน่นอยู่ตามผนังหินปูนแกรนิตของดันเจี้ยนชั้นที่สิบห้า คือเครื่องยืนยันชั้นดีว่าศึกนองเลือดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความฝัน ลีโอทรุดตัวลงนั่งพักพิงแผ่นหลังกว้างเข้ากับซอกหินอับชื้น ลมหายใจของชายหนุ่มยังคงหอบถี่เล็กน้อย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการฟื้นฟูของมานาในร่างกาย มือข้างหนึ่งที่สวมถุงหนังเวทมนตร์ยันพื้นดินไว้เพื่อพยุงน้ำหนักตัว ทว่านัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือเหนื่อยล้าออกมาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นของพ่อค้าผู้เพิ่งปิดการขายดีลใหญ่สำเร็จ บนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า ปรากฏตัวเลขผลกำไรและแต้มความประพฤติที่พุ่งทะยานสูงลิ่วชนิดที่ฮันเตอร์แรงก์ A ทั่วไปยังต้องอ้าปากค้าง "ฮึ่ม... คุ้มค่าเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายจริงๆ สินค้าเซ็ต 'เนื้อย่างพริกไทยดำดราก้อนสไปร์ซี่' ของผมรอบนี้ ทำยอดขายทะลุเป้าหมายไปสามร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม แถมยังกวาดวัตถุดิบระดับแรร์มาได้อีกเพียบ... แบบนี้สิ ถึงเรียกว่าการลงทุนมีความเสี่ยง แต่ความคุ้มค่ามันหอมหวานเสียยิ่งกว่าไวน์ชั้นดี" ลีโอยกยิ้มมุมปาก พึมพำกับระบบในใจด้วยความพึงพอใจ ขณะที่มือเรียวก็หยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตราคาประหยัดขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ รสชาติหวานปะแล่มๆ ของมันช่วยบรรเทาอาการเคล็ดขัดยอกตามกล้ามเนื้อลงไปได้ไม่น้อย ทว่า บรรยากาศเงียบสงบในซอกหินอันมืดมิดกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังเช็ดคราบเขม่าบนใบหน้า เหลียวมองไปยังเจ้าของเงาร่างเพรียวระหงที่เดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชสีห์สาวผู้ครองบัลลังก์ เซราฟิน่า... อาจารย์สาวลึกลับผู้เป็นเจ้าของฉายา 'เนตรอัคคีพิฆาต' ในตำนาน เส้นผมสีเงินยวดยวงของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากแรงระเบิดเวทมนตร์ในศึกปะทะกับบอสประจำชั้น ผ้าคลุมสีเข้มขาดวิ่นไปแถביชายผ้า เผยให้เห็นรอยแผลถลอกเล็กๆ บริเวณข้อศอกขาวเนียน แต่นั่นไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบสีอำพันกวาดมองสำรวจสภาพความเสียหายรอบกาย ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของลีโอซึ่งนั่งยิ้มแป้นแล้นรออยู่ก่อนแล้ว ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำถามสารทุกข์สุกดิบตามแบบฉบับคนทั่วไป เซราฟิน่าหยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าของชายหนุ่ม ร่างเพรียวระหงโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อใช้สายตาคมกริบสำรวจบาดแผลตามเนื้อตัวของพ่อค้าจอมกะล่อนอย่างละเอียดถี่ถ้วน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนหยดน้ำจากเพดานดันเจี้ยนที่ดังติ๋งๆ เป็นระยะ "มองอะไรหรือครับอาจารย์? หน้าผมมีคราบเขม่าติดอยู่ หรือว่า... ทึ่งในความหล่อเหลาและยอดขายอันถล่มทลายของผมจนพูดไม่ออกกันแน่" ลีโอเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า แฝงแววเจ้าเล่ห์ตามนิสัยเดิม แม้ภายในใจจะแอบลอบสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาบางกะพริบถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกจี้ใจดำ ความเย็นชาที่มักจะสวมใส่ไว้ราวกับเกราะป้องกันตัวเริ่มสั่นคลอน เซราฟิน่าเม้มริมฝีปากบางเฉียบเข้าหากันแน่น ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเก้อเขินที่กำลังระบายขึ้นบนพวงแก้มขาวเนียน "หลงตัวเอง..." เสียงหวานติดจะเยียบเย็นถูกเปล่งออกมาเบาหวิว ราวกับพยายามรักษาฟอร์มของอาจารย์ผู้เคร่งขรึม "เจ้าเด็กเหลือขอ... คิดว่าการเอาตัวเข้าไปขวางหน้าโล่พลังงานของบอสเมื่อครู่ มันเท่มากนักหรือไง? ถ้าคำนวณมุมองศาผิดไปเพียงแค่คืบเดียว สมองทึบๆ ของนายคงกลายเป็นโกโก้ครั้นช์เคลือบหินลาวาไปแล้ว" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทีปากไม่ตรงกับใจของหญิงสาว เขารู้ดีว่าภายใต้คำพูดดุด่าต่อว่าเหล่านั้น ซ่อนความห่วงใยที่อีกฝ่ายพยายามเก็บงกดไว้อย่างมิดชิด "แหมอาจารย์ครับ อย่าพูดน่ากลัวแบบนั้นสิครับ... ผมทำการบ้านมาดีและคำนวณความเสี่ยงไว้อย่างรอบคอบแล้วต่างหาก อีกอย่าง... ถ้าผมไม่กระโดดเข้าไปรับแรงกระแทกแทน ใครจะคอยเสิร์ฟชาสมุนไพรลดอุณหภูมิมานาให้อาจารย์ดื่มหลังใช้เวทมนตร์บทใหญ่จนตัวสั่นล่ะครับจริงไหม?" ลีโอพูดพร้อมกับหยิบกระติกน้ำเก็บความร้อนลายการ์ตูนสุดน่ารักออกมาจากแหวนมิติ ยื่นส่งให้พลางส่งยิ้มหวานละมุนที่มักจะใช้ตกแขกในร้านค้าประจำ เซราฟิน่าหันกลับมามองกระติกน้ำในมือหนุ่มรุ่นน้อง สลับกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกวนประสาทแต่แฝงความจริงใจของเขา ดวงตาสีอำพันฉายแววไหววับ ประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า 'ศิษย์กับอาจารย์' หรือ 'คู่ค้า' กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของเธอ มือเรียวบางยื่นออกไปรับกระติกน้ำมาถือไว้อย่างเสียไม่ได้ ปลายนิ้วเรียวยาวเผลอสัมผัสโดนฝ่ามืออุ่นจัดของลีโอโดยบังเอิญ ทั้งคู่ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ความเงียบอันน่าประหม่าโรยตัวลงมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันกลับอบอุ่นและเจือไปด้วยกลิ่นอายความผูกพันที่ค่อยๆ ถักทอขึ้นอย่างมั่นคง "นายเนี่ยนะ..." เซราฟิน่าพึมพำเสียงแผ่วเบา เปลือกตาหลุบต่ำลงมองพื้นหินเพื่อซ่อนร่องรอยความสั่นไหวในแววตา "บางครั้ง... ความฉลาดแกมโกงและความบ้าบิ่นไร้ขีดจำกัดของนาย ก็ทำให้คนอื่นเขาคาดไม่ถึงจริงๆ นั่นแหละ" "นั่นคือคำชมจากปากของมหาจอมเวทผู้เย็นชาใช่ไหมครับเนี่ย? เป็นเกียรติแก่ตระกูลยิ่งนักครับอาจารย์" ลีโอแกล้งทำเป็นเอามันทาบหน้าอกโค้งตัวคำนับอย่างล้อเลียน เรียกเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากหญิงสาวได้ทันที "ถ้ายังไม่อยากโดนฉันใช้เวทมนตร์เผาร้านค้าในระบบจนเกลี้ยง ก็หุบปากแล้วพักผ่อนซะ..." เซราฟิน่าเอ็ดเบาๆ ทว่ามุมปากกลับระบายรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งออกมาอย่างไม่รู้ตัว บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างผ่อนคลายและอบอุ่น ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนชั้นลึก ทว่าในวินาทีที่ลีโอกำลังจะโน้มตัวลงหลับตาพักผ่อนตามคำสั่งของอาจารย์สาวนั้นเอง... กริ๊งงงง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังแหลมสูงจนแสบแก้วทําลายความเงียบสงบลงในพริบตา แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องวาบไปทั่วทั้งห้องโถงหินอับชื้น ราวกับสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานนับปี [แจ้งเตือนด่วนจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติทางกายภาพระดับวิกฤต ณ พิกัดรอยต่อมิติชั้นที่ 16] [ระบบทำการวิเคราะห์คลื่นพลังงาน... คำเตือน! สิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกผนึกไว้ กำลังตื่นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปี] [ภารกิจลับฉุกเฉินระดับ SSS: "เงาแห่งบรรพกาล" ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยเจตจำนงที่ไม่ทราบฝ่าย ผู้เล่นลีโอและเซราฟิน่ามีเวลาเหลือเพียง 30 วินาที ก่อนที่ทางออกเดียวจะถูกปิดตายถาวร—] สิ้นเสียงแจ้งเตือน พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งทะลักขึ้นมาจากรอยแยกเบื้องล่างจนลมหายใจติดขัด เซราฟิน่าผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยหวานถอดสีลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่คืบคลานเข้ามา และก่อนที่ลีโอจะทันได้ขยับตัวทำความเข้าใจสถานการณ์ เงาดำทึบขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดิน กลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในห้องโถงให้จมดิ่งสู่ความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะั่นไปถึงวิญญาณ! "อาจารย์... ดูเหมือนว่าทริปหาวัตถุดิบของเราวันนี้ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญตัวใหญ่เกินไปมาร่วมโต๊ะด้วยแล้วล่ะครับ..." ลีโอกัดฟันกรอด มือขวาควักมีดสั้นเคลือบพิษออกมาถือไว้มั่น นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิดขั้นสุดยอด ท่ามกลางเงาของอสุรกายที่กำลังเงื้อมือมหึมาขึ้นหมายจะบดขยี้พวกเขาทั้งเป็น! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นใน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดครับ