อาจารย์สาวผู้ตรวจการมาเยือน

"หุ้นส่วน... ชีวิตหรือครับ คุณลีโอ?" น้ำเสียงที่ราบเรียบราวน์น้ำแข็งขั้วโลก แต่กลับทรงพลังจนทำให้อุณหภูมิในห้องเก็บของขนาดสิบตารางเมตรดิ่งฮวบลดลงทันที ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีนิลสนิทของเซราฟิน่าก้าวเข้ามาประชิดตัวโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายคฑาผลึกมานาสีฟ้าครามจ่อห่างจากปลายคางผมไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร แรงกดดันระดับฮันเตอร์แรงก์ S แผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ผมยังคงรักษารอยยิ้มการค้าไว้บนใบหน้าได้อย่างแนบเนียน แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นที่ขมับซ้ายก็ตาม "แหม... อาจารย์ครับ อย่าเพิ่งใช้อาวุธประหัตประหารลูกศิษย์ผู้ตาดำๆ คนนี้เลยครับ คำว่า 'หุ้นส่วนชีวิต' น่ะ มันก็เป็นแค่กลยุทธ์การตลาดขั้นสูงในการสร้างความผูกพันระยะยาวระหว่างคู่ค้า เพื่อความมั่นคงทางธุรกิจในระยะยาวต่างหากเล่าครับ" ผมหัวเราะกลบเกลื่อนพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าวจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางสินค้าเวทมนตร์ เซราฟิน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีม่วงเข้มคู่นั้นกวาดมองไปทั่วทั้งห้องอย่างละเอียดถี่ถ้วน ราวกับเครื่องสแกนวัตถุอันตรายของสมาคมฮันเตอร์ เธอไม่ได้สนใจมุกตลกหน้าตายของผมแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่เธอจับตามองอยู่คือกล่องไม้สนซีดาร์ที่ซ่อนอยู่หลังกองวัตถุดิบปรุงยาแรงก์ E กล่องใบนั้น... คือคลังสินค้าเคลื่อนที่ของ [ระบบพ่อค้าดันเจี้ยน] ที่ผมเพิ่งปลดล็อกมาจากภารกิจเมื่อวานซืน "กลิ่นอายมานาแบบนี้... ไม่ใช่สิ่งที่หาซื้อได้ทั่วไปในตลาดเวทมนตร์เมืองหลวงแน่ๆ" เซราฟิน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เธอยื่นมือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทออกไปหมายจะเปิดล็อกเกอร์ไม้ใบนั้น "ในฐานะอาจารย์ฝ่ายวินัยและผู้ตรวจการพิเศษประจำสถาบันฮันเตอร์ ฉันมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะตรวจสอบสิ่งของต้องสงสัยที่อาจเป็นภัยต่อความมั่นคงของดันเจี้ยนระดับสูง" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของผมทันทีด้วยความถี่สูง [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการพยายามเข้าถึง 'คลังสินค้าซูเปอร์สโตร์มิติ' จากบุคคลภายนอก!] [คำเตือน: หากความลับเรื่องระบบถูกเปิดเผย ความเสี่ยงในการถูกจับกุมข้อหา 'ผู้ใช้เวทมนตร์นอกรีต' จะสูงถึง 98.7%!] [คำสั่งฉุกเฉิน: โฮสต์ต้องหาทางเบี่ยงเบนความสนใจของเป้าหมายภายใน 30 วินาที หรือเปิดใช้งาน 'สินค้าพิเศษ' เพื่อเจรจาต่อรอง!] สมองของผมหมุนเร็วจี๋ยิ่งกว่าเกียร์จักรยานขึ้นเขา ลีโอคนเก่าคงจะขาอ่อนล้มพับไปกองกับพื้นแล้ว แต่สำหรับผมในตอนนี้ที่มีระบบพ่อค้าหนุนหลัง การเจรจาคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด "อาจารย์ครับ... ช้าก่อน!" ผมยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ สัมผัสแรกที่ส่งผ่านถุงมือหนังคือความเย็นเยียบ แต่ในขณะเดียวกันชีพจรที่เต้นตุบๆ ของเธอก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังประหม่า เซราฟิน่าสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เธอดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวเนียนบัดนี้ขึ้นสีแดงเรื่อระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่พอใจในคราวเดียวกัน "ลีโอ! เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงมาแตะต้องตัวอาจารย์!" เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อย ความเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงอาจารย์สาวผู้กำลังเสียอาการจากการถูกรุก้ำพื้นที่ส่วนตัว "ผมไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินครับอาจารย์ แต่ถ้าอาจารย์เปิดกล่องใบนั้นตอนนี้... อาจารย์จะพลาดโอกาสทองที่จะทำให้หนี้สินสิบล้านโกลด์ของสถาบันเราหมดไปภายในสามเดือนนะซิครับ" ผมงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้ทันที เซราฟิน่าชะงักค้างไป เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ความโกรธบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความลังเลอย่างเห็นได้ชัด ใครๆ ในสถาบันก็รู้ว่าสถาบันฮันเตอร์แห่งนี้กำลังถังแตกแค่ไหน ค่าบำรุงรักษากำแพงดันเจี้ยนและเบี้ยเลี้ยงฮันเตอร์ค้างจ่ายมาสามเดือนเต็มแล้ว "เจ้าหมายความว่า... อะไร?" เธอถามเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความน่าเกรงขามกลับมา ผมยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ ค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดล็อกเกอร์ไม้ช้าๆ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่แทนที่จะเป็นอาวุธต้องห้ามหรือคريสตัลคำสาป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของอาจารย์สาวกลับเป็น... ขวดแก้วใสบรรจุของเหลวสีทองอร่ามส่งกลิ่นหอมหววนชวนน้ำลายสอ และห่อกระดาษไขที่บรรจุ 'แซนด์วิชเนื้อย่างมังกรพ่นไฟ' เกรดพรีเมียมที่ยังร้อนกรุ่น "นี่มัน... ข้าวกล่องเวทมนตร์งั้นเหรอ?" เซราฟิน่าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง "นี่คือ 'สบู่ขจัดกลิ่นอายดันเจี้ยน' และ 'อาหารฟื้นฟูมานาฉับพลันสูตรพิเศษ' ที่ผมคิดค้นขึ้นมาเองครับอาจารย์" ผมหยิบขวดน้ำยาขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายใจ "สินค้าเกรดพรีเมียมที่แม้แต่กิลด์ใหญ่อย่าง 'รุ่งอรุณ' ก็ยังไม่มีปัญญาหาซื้อ ถ้าอาจารย์ลองชิมดูสักคำ... อาจารย์จะรู้ว่าทำไมผมถึงกล้าชวนอาจารย์มาเป็นหุ้นส่วนชีวิต... เอ๊ย หุ้นส่วนธุรกิจยังไงล่ะครับ" เซราฟิน่ามองอาหารในมือผมสลับกับใบหน้าของผม แววตาสงสัยระคนอยากรู้อยากเห็นฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ เธอสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยเตะจมูกเข้าไปเต็มปอดโดยไม่รู้ตัว ท้องของเธอก ส่งเสียงร้องเบาๆ ออกมาอย่างน่ารัก ซึ่งเจ้าตัวรีบกลบเกลื่อนด้วยการไอแห้งๆ กลบเกลื่อน "อะแฮ่ม! ถึงมันจะดูน่าอร่อยก็เถอะ แต่ของพวกนี้มันจะช่วยปลดหนี้สถาบันได้ยังไงกัน เจ้าอย่ามา..." ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวก็ก้องกังวานไปทั่วทั้งตึกอำนวยการ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงกราวลงมาทับเส้นผมสีเงินสลวยของเซราฟิน่า *โฮกกกกกกกกกก!* เสียงคำรามกึกก้องที่คุ้นเคยดังทะลุกำแพงมิติเข้ามาในห้องเก็บของ แรงกดดันระดับแรงก์ A พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วจากลานประลองเบื้องล่าง เซราฟิน่าหน้าถอดสีทันที เธอกำคฑาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "แย่แล้ว... เบรคเกอร์ของดันเจี้ยนชั้นที่ 5 เกิดความเสียหาย บอสระดับมินิบอส 'ออร์คคิงคลั่ง' หลุดออกมาจากเขตควบคุม!" ในขณะที่อาจารย์สาวกำลังจะพุ่งตัวออกไปจัดการปัญหาเฉพาะหน้าด้วยความตื่นตระหนก มือหนาของผมกลับเอื้อมไปคว้าชายเสื้อคลุมของเธอไว้เบาๆ "อาจารย์ครับ... ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกครับ" ผมส่งยิ้มพินิจพิเคราะห์ให้เธอ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นตัดหน้าวิกฤต [ภารกิจลับระดับ SSS: 'มื้ออาหารกู้ภัยของประธานนักเวท' เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [เงื่อนไข: นำเสนอ 'เบอร์เกอร์เนื้อราชสีห์เพลิง' ให้เซราฟิน่ารับประทานเพื่อปลุกพลังธาตุลับก่อนเข้าสู่สนามรบ] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์ในการใช้ระบบถาวร และถูกอาจารย์ลงทัณฑ์ด้วยเวทมนตร์อัคคีขั้นสูงสุด] เซราฟิน่าหันกลับมามองผมด้วยแววตาตื่นตะลึงระคนเหลือเชื่อ เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจที่มุมปากของผม ประตูห้องเก็บของก็ถูกพังทลายลงด้วยกรงเล็บมหึมาของออร์คคิงที่บุกเข้ามาประชิดตัว! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่าน และร่วมเดินทางไปกับเส้นทางพ่อค้าสุดป่วนในดันเจี้ยนนี้ด้วยกันนะครับ!