กลับสู่สถาบันฮันเตอร์ด้วยสถานะใหม่

เสียงเหรียญทองกระทบกันในถุงหนังสีมะฮอกกานีดัง *กริ๊ง-กร๊าง* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เป็นทำนองเพลงที่ไพเราะที่สุดในโลกสำหรับฮันเตอร์ผู้เพิ่งรอดตายจากดันเจี้ยนระดับ E ที่แปรเปลี่ยนสภาพเป็นเขาวงกตมรณะอย่างกะทันหัน ลีโอวางถุงเงินน้ำหนักสามกิโลกรัมลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่าของแผนกประเมินไอเทม ประจำสถาบันฮันเตอร์หลวง น้ำหนักของมันมากพอจะทำให้เจ้าหน้าที่หนุ่มแว่นหนาเตอะถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทามาเปิดปากถุงดูประกายสีทองอร่ามด้านใน "นี่... นี่มันเงินสดเจ็ดร้อยเหรียญทอง กับอีกสามสิบเหรียญเงิน... นายไปปล้นคลังสมบัติของกิลด์ไหนมาเนี่ย ลีโอ?" เจ้าหน้าที่หนุ่มเงยหน้าขึ้นมองฮันเตอร์หนุ่มแรงก์ F ที่สวมชุดหนังมอมแมม สายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงผสมความอิจฉาอย่างปิดไม่มิด สภาพของลีโอในตอนนี้ดูราวกับคนเพิ่งลุยโคลนมาหมาดๆ แต่กลิ่นอายรอบตัวกลับผิดแผกจากฮันเตอร์ปลายแถวที่เขาเคยรู้จักโดยสิ้นเชิง มันคือกลิ่นอายของความมั่นใจที่ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบพ่อค้าหน้าเลือด "คำว่า 'ปล้น' มันรุนแรงเกินไปหน่อยครับพี่ชาย... เรียกว่า 'ผลกำไรจากการลงทุนระยะสั้นด้วยความเสี่ยงสูง' จะดูรื่นหูกว่าเยอะ" ลีโอแย้มยิ้มบางๆ มือเรียวยาวเคาะนิ้วลงกับขอบเคาน์เตอร์เป็นจังหวะ "อีกอย่าง ของพวกนี้คือวัตถุดิบชั้นดีที่ร่วงหล่นจากการจัดระเบียบระบบนิเวศในดันเจี้ยนต่างหากครับ ผมแค่เก็บกวาดขยะมารีไซเคิลให้เกิดมูลค่าเพิ่มก็เท่านั้นเอง" ขยะที่ว่า... คือเขี้ยวของหมาป่าเงาคลั่งระดับยีนกลายพันธุ์ และต่อมพิษสมบูรณ์ของแมงมุมใยเหล็ก ซึ่งในท้องตลาดปกติมีราคาสูงลิ่วจนฮันเตอร์แรงก์ C หลายคนยังต้องส่ายหน้าหนี แต่นี่คือสิ่งที่ลีโอ "คัดสรร" ออกมาขายผ่านหน้าร้านระบบพ่อค้าดันเจี้ยนในราคาต้นทุน ก่อนจะกว้านซื้อตุนกำไรส่วนต่างกลับมาในรูปแบบเงินสดและไอเทมระดับสูงที่ซ่อนไว้ก้นกระเป๋าเป้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่เร่งรีบก็ดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินหินอ่อนของสถาบัน ร่างผรียาวในชุดคลุมนักเวทสีครามเข้มของอาจารย์ประจำภาควิชาเวทมนตร์ต่อสู้ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังลีโอ บรรยากาศรอบตัวนางลดฮวบลงจนอุณหภูมิลดลงหลายองศาเซลเซียส เซราฟิน่า... อาจารย์สาวอัจฉริยะผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไร้ความปรานีต่อลูกศิษย์ที่สอบตก ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยกวาดตามองสภาพของลีโอด้านหน้า ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่กองเหรียญทองบนเคาน์เตอร์ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ลีโอ... เธอยังไม่ตายสินะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันถูกส่งออกมา "ฉันได้รับรายงานว่า ดันเจี้ยนเขต 4 เกิดความผิดปกติระดับวิกฤต คลื่นมานาพุ่งทะยานจนเกือบทำลายค่ายกลกักเก็บ ฮันเตอร์แนวหน้าถอยรอดมาได้ครึ่งเดียว... แต่เธอกลับมายืนนับเงินหน้าตาเฉยเนี่ยนะ?" ลีโอหันกลับไปเผชิญหน้ากับอาจารย์สาว ชายหนุ่มโค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทอันงดงาม แต่แววตาพราวระยับกลับซ่อนประกายความเจ้าเล่ห์เอาไว้จนมิด "ความเป็นห่วงเป็นใยจากท่านอาจารย์นี่ช่างลึกซึ้งกินใจเสียจริงครับ... แต่เกรงว่าคำว่า 'เกือบตาย' จะห่างไกลจากความจริงไปสักหน่อย อันที่จริง ผมมองเห็นมันเป็น 'โอกาสทางธุรกิจ' ต่างหากล่ะครับ" "โอกาส?" เซราฟิน่าหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ นางรู้ดีว่าลูกศิษย์คนนี้มีความประหลาดบางอย่างซ่อนอยู่ใต้หน้ากากฮันเตอร์แรงก์ F ตั้งแต่เหตุการณ์ประหลาดในห้องสอบครั้งก่อนแล้ว "เธอเข้าไปในเขตอันตรายระดับนั้นโดยไม่มีใบอนุญาตเสริมกำลัง แถมยังรอดกลับมาพร้อมสมบัติจำนวนมาก... บอกความจริงมา ลีโอ เธอไปทำข้อตกลงอะไรกับ 'สิ่งนั้น' มากันแน่?" คำว่า 'สิ่งนั้น' ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ภาพของเงาสัตว์อสูรขนาดมหึมาที่แผ่จิตสังหารปกคลุมรัศมีสิบเมตรเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ *ราชันอสูรเงาพันปี* ตนนั้นเกือบจะบดขยี้เขาเป็นจุลหากระบบพ่อค้าไม่ทำงานขัดขวางไว้ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายด้วยเงื่อนไขแลกเปลี่ยนอันแสนเจ็บปวด—แต่นั่นคือความลับที่เขาไม่มีวันเอ่ยปากบอกใครเด็ดขาด โดยเฉพาะกับอาจารย์สาวจอมจับผิดผู้นี้ "ผมก็แค่นักเดินทางผู้ซื่อสัตย์ที่บังเอิญไปเจอแหล่งวัตถุดิบราคาถูกตอนที่คนอื่นกำลังหนีตายครับอาจารย์... โลกธุรกิจก็แบบนี้แหละครับ คนอื่นเห็นวิกฤต แต่นักลงทุนที่ชาดฉลาดจะมองเห็นช่องว่างของกำไรเสมอ" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางขยับตัวเข้าไปใกล้จนเซราฟิน่าต้องผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "หรือว่า... อาจารย์เป็นห่วงความปลอดภัยของผมมากกว่าเงินพวกนี้กันแน่ครับ?" ใบหน้าขาวเนียนของเซราฟิน่าขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็ว นางตวัดสายตาคมกริบมองค้อนใส่ลูกศิษย์ตัวแสบทันที "อย่ามาพูดจาเหลาะแหละกับฉันนะ ลีโอ! เธอคิดว่าตัวเองรอดมาได้เพราะโชคช่วยอย่างนั้นเหรอ? พลังงานมานาที่ตกค้างบนตัวเธอตอนนี้มันผิดปกติเกินกว่าที่ฮันเตอร์แรงก์ F จะรับไหว..." นางยื่นมือเรียวบางออกไปหมายจะคว้าแขนเสื้อของเขาเพื่อตรวจสอบร่องรอยพลังงาน แต่ทว่า— *ติ๊ง!* เสียงเตือนใสๆ ของระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันดังก้องสะท้อนมาจากห้วงลึกของจิตวิญญาณ พร้อมกับหน้าต่างสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าขวางกั้นกลางระหว่างเขากับอาจารย์สาว [คำเตือนระดับฉุกเฉิน!] [ตรวจพบการเชื่อมต่อพลังงานจากบุคคลภายนอก (เซราฟิน่า) ระบบกำลังตรวจสอบความเข้ากันได้...] [ผลการตรวจสอบ: มานาของเป้าหมายมีความผันผวนสูงเนื่องจาก "ความรู้สึกส่วนตัว" ที่มีต่อผู้ใช้งาน] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: เปิดใช้งานภารกิจลับเฉพาะกิจ — "พันธนาการแห่งหัวใจนักเวท"] [รายละเอียด: ท่านต้องโน้มน้าวให้อาจารย์สาวเซราฟิน่าเซ็นสัญญาร่วมทุนในกิจการ "ร้านอาหารดันเจี้ยนสาขา 2" ภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นจะถูกริบทรัพย์สินทั้งหมดในตัว] ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายซ้ำไปซ้ำมา *ริบทรัพย์สินทั้งหมด?* นั่นหมายความว่าเงินเจ็ดร้อยเหรียญทองที่เพิ่งได้มาจะหายวับไปกับตาอย่างนั้นหรือ? นี่มันระบบหน้าเลือดเสียยิ่งกว่าพ่อค้าคนไหนในทวีปนี้เสียอีก! เซราฟิน่าชะงักมือที่ค้างกลางอากาศเมื่อเห็นสีหน้าของลีโอเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มั่นอกมั่นใจ ตอนนี้ใบหน้าของเขากลับซีดเผือดลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่นางด้วยประกายความหมายบางอย่างที่ทำให้นักเวทสาวผู้เยือกเย็นถึงกับใจกระตุกวูบ "ลีโอ... เกิดอะไรขึ้น?" เซราฟิน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลแปลกประหลาด ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึก 3 วินาทีเพื่อตั้งสติ ปรับรอยยิ้มการค้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้เซราฟิน่าอีกก้าวหนึ่ง จนกลิ่นอายหอมละมุนจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์จากตัวนางโชว์เข้ามาแตะจมูก "อาจารย์ครับ... ถ้าผมจะชวนอาจารย์มาลงทุนทำธุรกิจร่วมกันสักโปรเจกต์หนึ่ง ในฐานะ 'หุ้นส่วนชีวิต... เอ๊ย หุ้นส่วนทางธุรกิจ' อาจารย์สนใจจะลองฟังข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลงดูสักหน่อยไหมครับ?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอุดหนุนเมนูเด็ดจากดันเจี้ยนไปพร้อมกับลีโอนะครับ