เสียงระฆังแห่งความหายนะดังขึ้น

กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางมากับสายลมรอบทิศทาง ไม่ได้มาจากซากศพของอสูรระดับต่ำภายในเขตวงแหวนรอบนอกอีกต่อไปแล้วครับ แต่มันคือกลิ่นอายอันเข้มข้นของ ‘เลือดเนื้อ’ และ ‘ความตาย’ ที่อัดแน่นอยู่หลังประตูเหล็กกล้าโบราณ หนาสามเมตรสลักอักขระเวทมนตร์ปราบมาร ซึ่งในยามนี้กำลังสั่นสะเทือนระรัวจนเกิดเสียงคำรามต่ำๆ เสียดแก้วหู "แรงดันมานาน่ากลัวชะมัด... ให้ตายสิ นี่มันระดับที่ทำให้หินปูนบนกำแพงเมืองหลวงร่วงเป็นผงได้เลยนะเนี่ย" ลีโอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังเช็ดคราบน้ำมันสัตว์อสูรออกจากใบมีดสั้นเคลือบพิษอย่างใจเย็น แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ริมกำแพงเมืองสะท้อนกับดวงตาคมกริบที่หรี่ลงเล็กน้อย เขากำลังคำนวณตัวเลขในหัว—ไม่ใช่ตัวเลขกำไรขาดทุนจากการขายเนื้อย่างเตาถ่านที่ตลาดการค้าเหมือนอย่างเคย แต่เป็นอัตราการรอดชีวิตของพลเรือนสามแสนคนในเขตชั้นใน หากประตูบอสใหญ่บานนั้นทานแรงกระแทกไว้ได้อีกไม่ถึงสิบนาที ข้างกายของเขาคือเซราฟิน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับขอบทอง ปลายคทาในมือของเธอกำลังสั่นระริกด้วยอานุภาพของกระแสมานาบริสุทธิ์ที่แผ่พุ่งจนเกิดเป็นประจุไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาปรอบตัว เส้นผมสีเงินยวงสะบัดพลิ้วตามแรงกดดันอากาศที่ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน แม้ใบหน้าของเธอจะยังคงความเรียบเฉย เย็นชา และไร้อารมณ์ตามแบบฉบับยอดนักเวทแห่งหอคอยกลาง แต่เหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นตามไรผมและกรอบหน้า กลับฟ้องชัดเจนว่าสถานการณ์ในตอนนี้เกินกว่าที่ตำราเวทเล่มไหนจะเคยบันทึกไว้ "อย่าแม้แต่จะคิดทำอะไรบ้าๆ เพื่อแลกกับแต้มระบบของคุณนะ ลีโอ" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบขึ้นมา โดยที่ดวงตาสองข้างยังคงจดจ้องอยู่กับรอยร้าวบนประตูศิลาเบื้องหน้า น้ำเสียงของเธอนั้นราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่กลับแฝงความสั่นเครือเล็กน้อยที่ซ่อนไว้ไม่มิด ลีโอเหลือบมองอาจารย์สาวแวบหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด เขาก็ยังไม่ทิ้งนิสัยชอบหยอกเย้าคู่ปรับคนสำคัญ "อาจารย์ครับ มองโลกในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่า ผมเป็นแค่พ่อค้าขายเสบียงต้อยต่ำนะ จะไปกล้าหาญชาญชัยอะไรขนาดนั้น... ว่าแต่ ถ้าเราเปิดร้านขายป๊อปคอร์นเวทมนตร์หน้าทางเข้าตอนนี้ ผมว่ายอดขายน่าจะถล่มทลายจนซื้อคฤหาสน์ในย่านขุนนางได้ทั้งหลังเลยนะครับ" เซราฟิน่าหันขวับมามองค้อนทันที ดวงตากลมโตฉายแววทั้งโกรธทั้งระอา เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยลอดไรฟัน "ในสถานการณ์ที่กองทัพมอนสเตอร์ระดับราชาเป็นแสนตัวกำลังจะทะลักออกมาเหยียบเมืองให้แบนเป็นหน้ากลอง สมองคุณยังคิดถึงเรื่องธุรกิจบ้าบอพวกนี้ได้อีกงั้นเหรอ!" "ก็เพราะมันเป็นสถานการณ์วิกฤตยังไงล่ะครับ ถึงต้องมองหาโอกาสในวิกฤต นักธุรกิจที่ดีจะไม่ปล่อยให้ความหายนะเสียเปล่า... จริงไหมครับระบบ?" [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจอันแน่วแน่ในการกอบโกยผลประโยชน์ท่ามกลางซากปรักหักพัง ระบบปลดล็อกภารกิจพิเศษ: 'ลมหายใจสุดท้ายของพ่อค้า' — เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดและทำกำไรจากการอพยพ 100,000 เหรียญทองภายใน 1 ชั่วโมง รางวัล: พิมพ์เขียวคลังแสงลับระดับตำนาน และแต้มสเตตัส 500 แต้ม] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองที่กะพริบเตือนถี่รัว แต่ลีโอไม่มีเวลาแม้แต่จะแยแสรางวัลล่อตาล่อใจเหล่านั้นแล้ว ในวินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจก็ดังขึ้น *โครมมมมมม!* ประตูยักษ์หนาสามเมตรพังทลายลงมาเป็นจุย่อยยับ แรงระเบิดจากการปะทะของม่านพลังเวทและพละกำลังมหาศาลซัดเอาฝุ่นควันและเศษหินกระจายไปทั่วทิศทาง ลมพายุที่เกิดจากการคำรามของฝูงอสูรพัดกระโชกจนร่างของทหารยามแนวหน้าปลิวลิ่วราวกับใบไม้แห้ง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ปรกติทั่วไป แต่มันคือฝูงออคหุ้มเกราะเหล็กกล้า กอบลินไร้ความกลัวนับหมื่นที่ถือขวานอาบยาพิษ และเบื้องหลังสุดอลังการนั้นคือ 'เบhemoth' อสูรยักษ์สี่ขาที่มีเกราะหนาเตอะราวกับภูเขาเคลื่อนที่ ดวงตาสสีแดงฉานคู่ใหญ่กวาดมองไปทั่วเมืองหลวงด้วยความกระหายเลือด เสียงระฆังเตือนภัยจากหอคอยกลางเมืองหลวงดังระรัว "ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!" ประสานกับเสียงกรีดร้องของผู้คนนับแสนที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน เสียงระฆังแห่งความหายนะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ลีโอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังเฉียบคม เขาชักดาบเล่มโตออกจากฝักข้างเอว พร้อมกับสะบัดมือเรียกหน้าต่างร้านค้ามิติขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือ "อาจารย์ครับ..." ลีโอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากฝูงอสูรนับแสนที่กำลังวิ่งกรูเข้ามา "ดูท่าทางวันนี้... เราคงไม่ได้ปิดร้านก่อนพระอาทิตย์ตกดินเสียแล้วล่ะครับ" เซราฟิน่าสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมมานาทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นรอบกายเธอจนเกิดความร้อนระอุ เธอปรายตามองชายหนุ่มข้างกายแวบหนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่มืดมนและน่ากลัวที่สุด "ถ้าคุณตายคาสนามรบนี้ ลีโอ... ฉันจะเผาร้านของคุณให้เป็นจุลโดยไม่เหลือแม้แต่เศษไม้เลยคอยดู" "ฮ่าๆๆ งั้นเรามาพนันกันไหมครับว่า... ใครจะเป็นคนกวาดเรียบทั้งกองทัพนี้ก่อนกัน!" ลีโอพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกับประกายแสงเวทมนตร์จากระบบที่สว่างวาบตัดกับความมืดมิดของราตรี ขณะที่เซราฟิน่าระเบิดพลังเวทบทใหญ่ออกมาจนท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างวาบราวกับกลางวัน การต่อสู้เพื่อปกป้องเมืองหลวงและเส้นทางสายพ่อค้าได้อุบัติขึ้นแล้วอย่างดุเดือด แต่ทว่า... ในเงาน้ำมืดทึบของซอยแคบด้านหลังแนวป้องกันที่ควรจะปลอดภัย กลับปรากฏเงาร่างปริศนาร่างหนึ่งก้าวออกมา ชายสวมหน้ากากกะโหลกสัตว์ยิ้มเหี้ยมเกรียม พร้อมกับโยนศิลาเวทสีดำสนิทลงบนพื้น ซึ่งกำลังส่งเสียงติ๊ดๆ นับถอยหลังด้วยความถี่ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเส้นทางสายพ่อค้าของลีโอในบทนี้อย่างอบอุ่นนะครับ!