เสียงกระซิบจากดันเจี้ยนชั้นใต้ดิน

“ขายของให้พวกคนใกล้ตาย... มันเป็นจรรยาบรรณที่ค่อนข้างย้อนแย้งนะครับว่าไหมครับอาจารย์?” ลีโอกล่าวพลางวางถุงมือหนังมังกรที่ผ่านการเคลือบสารสกัดจากหญ้าเรืองแสงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าๆ ในร้านขายของชำท้ายกิลด์ เขามองดู ‘เซราฟิน่า’ ที่กำลังกอดอกพิงผนังด้วยสายตาที่เย็นชาจนเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง แต่ในดวงตาคู่นั้น ผมกลับเห็นประกายความกังวลที่เธอกำลังพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ชุดคลุมนักเวทสีน้ำเงินเข้ม “เจ้าคนงกเงิน... ความตายในชั้นใต้ดินคราวนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ลีโอ” เซราฟิน่าถอนหายใจยาว เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยขณะขยับแว่นสายตา “มอนสเตอร์กลายพันธุ์ไม่ได้หายไปเองเหมือนฝุ่นควัน พวกมันกำลังวิวัฒนาการจากการกินมานาที่รั่วไหลจากรอยแยก และตอนนี้... พวกลูกศิษย์ของฉันบางคนเริ่มได้รับบาดเจ็บจากไอพิษที่เครื่องป้องกันระดับต่ำรับมือไม่ไหวแล้ว” ผมยิ้มรับ มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ดูเจ้าเล่ห์ตามนิสัย แต่ในใจผมกำลังคำนวณกำไรและต้นทุนอย่างหนักหน่วง บรรยากาศในร้านตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นไอของสมุนไพรแห้งและความอึดอัดที่เกิดขึ้นจากข่าวลือเรื่อง ‘อสูรกลายพันธุ์’ ที่เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วเมืองฮันเตอร์ “ถ้าอาจารย์มองว่ามันคือความตาย ผมกลับมองเห็น ‘โอกาสทอง’ ครับ” ผมเลื่อนกล่องไม้ที่มีตราประทับร้านของผมไปข้างหน้า “ชุดเกราะเคลือบผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์ ราคาไม่แรงเหมือนของในร้านใหญ่ แต่รับประกันได้ว่าไอพิษจากพวกตัวประหลาดนั่นจะถูกดูดซับจนกลายเป็นเพียงไอระเหยธรรมดา... รับไว้เถอะครับ ถือว่าเป็นการลงทุนเพื่อรักษาอนาคตของเหล่าลูกศิษย์อาจารย์” เซราฟิน่าจ้องหน้าผมนิ่ง เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่ไม่ได้ขยับตัวเข้ามารับ เธอรู้ดีว่าผมไม่ใช่พ่อค้าที่หวังดีโดยไม่มีเงื่อนไข แต่ในสถานการณ์ที่ความตายคืบคลานเข้าสู่ระดับชั้นใต้ดิน ลีโอคนนี้คือทางเลือกเดียวที่พอจะพึ่งพาได้ “นายมันปีศาจชัดๆ ลีโอ” เธอกล่าว แต่สุดท้ายมือเรียวสวยก็เอื้อมมาเปิดกล่องไม้ พลังมานาจางๆ แผ่ออกมาจากอุปกรณ์ภายใน ทำให้ใบหน้าของเธอผ่อนคลายลงชั่วขณะ “ถ้าอุปกรณ์พวกนี้ไม่ได้ผลล่ะก็... อย่าหวังว่ารอบหน้าฉันจะยอมมาคุยกับนายดีๆ แบบนี้อีก” “ผมดูแลลูกค้าทุกคนด้วยหัวใจเสมอครับอาจารย์” ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลดเสียงลงต่ำ “แต่ผมต้องเตือนอะไรบางอย่าง... สิ่งที่อยู่ใต้ดินนั่น ไม่ใช่แค่ ‘กลายพันธุ์’ อย่างที่กิลด์ประกาศหรอกนะครับ พวกมันกำลัง ‘ล่า’ ในรูปแบบที่จัดตั้งขบวนการ” ในจังหวะที่ผมกำลังจะอธิบายต่อ เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นในหัว มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและรวดเร็ว จนผมต้องชะงักไปครู่หนึ่ง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับหายนะ (SSS-Class) ที่ชั้นใต้ดินระดับ 12] [เงื่อนไขภารกิจลับ: ในฐานะพ่อค้า คุณต้องเข้าถึงรอยแยกที่มอนสเตอร์ตัวนั้นเฝ้าอยู่ ก่อนที่กิลด์จะเข้ากวาดล้าง] [รางวัล: สูตรลับการตีเหล็กโบราณ / บัญชีรายชื่อผู้ก่อตั้งดันเจี้ยน] ผมเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของกำไรหรือการขายของแล้ว แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความลับที่ถูกฝังไว้ใต้รากฐานของเมืองนี้ “ลีโอ? เป็นอะไรไป?” เซราฟิน่าถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นระแวดระวังเมื่อเห็นท่าทีของผม ผมหันไปมองหน้าอาจารย์สาวลึกลับคนนี้ สายตาของเราสบกันผ่านความมืดสลัวภายในร้าน สิ่งที่ผมเห็นในเงาสะท้อนดวงตาของเธอ ไม่ใช่เพียงอาจารย์ที่ดุร้าย แต่เป็นบางสิ่งที่กำลังตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหตุการณ์หายนะนี้ ทันใดนั้น เสียงคำรามแหลมเล็กจากใต้พื้นดินที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร้าน ทำให้ตะเกียงน้ำมันบนเพดานดับลงพร้อมกัน แสงสีแดงฉานจากรอยแยกบนพื้นร้านของผมเริ่มขยายตัวขึ้นราวกับปากของอสูรกายที่หิวกระหาย และก่อนที่ผมจะทันได้คว้าอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว มือของเซราฟิน่าก็กระชากคอเสื้อผมเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเธอ “นั่นไม่ใช่เสียงมอนสเตอร์ทั่วไป...” เธอพึมพำด้วยใบหน้าที่ซีดเผือก “นั่นคือเสียงเรียกของ ‘เจ้าของดันเจี้ยน’ ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้ว ลีโอ... นายรู้อะไรมากกว่าที่พูดใช่ไหม?” ก่อนที่ผมจะได้ตอบ รอยแยกกลางร้านก็แตกออกกว้างขึ้นจนพื้นอาคารพังทลายลงเบื้องล่างเผยให้เห็นดวงตาสีอำพันขนาดมหึมาที่จ้องมองขึ้นมาจากความมืดมิด! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดครับ