กับดักมรณะในซากวิหาร

กลิ่นอับชื้นของหินโบราณผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมเหล็ก คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของลีโอให้ตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด เสียงกลไกหินบดขยับดัง *ครืด—กริ๊ก!* สะท้อนก้องกังวานอยู่ในห้องลับใต้ซากวิหารแห่งนี้ ทางเข้าด้านหลังถูกปิดตายด้วยแท่งศิลาหนาเตอะน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสามตัน ตัดขาดพวกเขาสิ้นเชิงจากโลกภายนอก พื้นที่รอบตัวเป็นห้องทรงแปดเหลี่ยมแคบๆ ที่ผนังด้านบนเริ่มปล่อยละอองควันสีม่วงจางๆ ออกมา มันคือพิษสลายมานา—อาวุธโบราณที่ออกแบบมาเพื่อสังหารนักเวทโดยเฉพาะ "ยันต์ป้องกันของฉันต้านพิษนี้ได้อีกไม่ถึงสิบหนาที" เสียงหวานทุ้งที่มักจะเยือกเย็นและราบเรียบอยู่เสมอดังขึ้น แต่ในยามนี้กลับเจือด้วยความหอบสะท้าน เซราฟิน่าทรุดตัวลงพิงผนังศิลา มือเรียวบางข้างหนึ่งกุมหัวไหล่ที่มีรอยแผลฉีกขาดจากคมดาบของกับดักเมื่อครู่ เลือดสีแดงสดซึมผ่านอาภรณ์สีขาวจนน่าใจหาย แม้ใบหน้างามจะยังคงเชิดขึ้นด้วยศักดิ์ศรี แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายตามขมับและเรียวปากที่เม้มแน่นจนซีดเซียว ก็ฟ้องชัดเจนว่าเรี่ยวแรงของนักเวทอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะหมดลงแล้ว ลีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน สายตาคมกริบกวาดสำรวจห้องสี่เหลี่ยมนี้ด้วยความรวดเร็ว สมองของอดีตฮันเตอร์แรงก์ F หมุนวนคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยรูปแบบในเสี้ยววินาที ระบบพ่อค้าสารพัดนึกภายในหัวส่งเสียงเตือนระรัวเป็นสัญญาณชีพจรสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบก๊าซพิษระดับสูงในพื้นที่ปิด] [คำเตือน: HP ของเป้าหมาย (เซราฟิน่า) ต่ำกว่า 15%] [ข้อเสนอแนะ: ทำการปลดล็อกแค็ตตาล็อกสินค้าฉุกเฉินระดับสูง (ใช้แต้มสะสมทั้งหมด)] "อาจารย์ครับ... อดทนไว้อีกนิด" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ให้มากที่สุด แม้ในใจจะเริ่มร้อนรนจนแทบคลั่ง เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างที่ทรุดลงนั่ง แล้วรีบควานมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ใบเก่งที่พกพาอุปกรณ์สารพัดชนิด "อย่า... แตะต้องตัวฉัน... ลีโอ นายก็รู้ว่ามานาในตัวนายมัน..." เซราฟิน่ายกมือขึ้นห้ามด้วยน้ำเสียงขาดห้วง ดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหวาดหวั่น เกรงใจ และ... บางสิ่งที่เธอพยายามซ่อนไว้ไม่ให้เขาเห็น "เรื่องมานาบ้าบออะไรไว้ค่อยคุยกันตอนที่เรายังหายใจอยู่เถอะครับ!" ลีโอตัดบทเสียงแข็ง แต่แววตากลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขาดึงขวดแก้วทรง ประหลาดที่มีของเหลวสีเขียวมรกตเรืองแสงออกมาจากช่องเก็บของลับ "นี่คือ 'น้ำยาฟื้นฟูสภาพเซลล์เกรดพรีเมียม' ที่ผมแลกมาด้วยกำไรสามเดือนสุดท้าย ดื่มลงไปซะครับ" เซราฟิน่าขมวดคิ้วมุ่น มองขวดในมือเขาด้วยสัญชาตญาณความระแวงของนักเวทชั้นสูง "ของพวกนี้... นายเอามาจากไหน นักค้าเร่ทั่วไปไม่มีทางมีน้ำยาฟื้นฟูระดับนี้แน่นอน" "ผมเป็นพ่อค้านะครับ ย่อมมีสินค้าลับก้นหีบไว้เซอร์ไพรส์ลูกค้าเสมอ... โดยเฉพาะลูกค้าคนพิเศษที่กำลังจะหมดลมในอ้อมแขนผมแบบนี้" ลีโอยิ้มมุมปาก ฝืนสร้างบรรยากาศผ่อนคลายท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ก่อนจะใช้มือประคองท้ายทอยของเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ ป้อนของเหลวรสชาติหวานปร่าลงไปในเรียวปากนุ่ม ทันทีที่ฤทธิ์ยาแล่นพล่าน บาดแผลฉีกขาดที่หัวไหล่ของเซราฟิน่าก็เปล่งแสงสีทองจางๆ เนื้อเยื่อและผิวหนังประสานเข้าหากันอย่างรวดเร็วด้วยกลไกเวทมนตร์บริสุทธิ์ สีหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา แม้ดวงตาจะยังคงแสดงความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แต่อาการโคม่าก็ถูกยับยั้งไว้ได้ทันท่วงที "ขอบใจ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดริมฝีปากที่เพิ่งกลับมามีสีระเรื่อ เซราฟิน่าเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงจางๆ ด้วยความเขินอายที่ต้องตกอยู่ในสภาพพึ่งพิงเด็กหนุ่มรุ่นน้องเช่นนี้ "เก็บคำขอบคุณไว้ก่อนครับอาจารย์ เพราะปัญหาของเราเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น" ลีโอหันกลับมามองผนังศิลาเบื้องหน้า ละอองพิษสีม่วงหนาแน่นขึ้นจนแทบมองไม่เห็นฝั่งตรงข้าม กลไกเวทมนตร์โบราณที่สลักอยู่บนผนังกำลังส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเตรียมตะпบเหยื่อระลอกใหม่ หากไม่มีทางออกภายในห้านาทีนี้ ต่อให้มีน้ำยาฟื้นฟูวิเศษแค่ไหน ร่างกายของพวกเขาก็จะถูกละลายกลายเป็นปุ๋ยใต้ซากวิหารอยู่ดี *ตึ้ง!* นิ้วมือของลีโอเคาะลงบนศิลาอย่างเป็นจังหวะ เขาใช้ทักษะ [ตรวจสอบโครงสร้าง (Appraisal - Expert Level)] ที่อัปเกรดขึ้นมาจากระบบพ่อค้า ดวงตาของเขาฉายแสงสีฟ้าเรืองรอง มองทะลุผ่านชั้นหินหนาเข้าไปถึงกลไกภายใน "โครงสร้างนี้ไม่ใช่ระบบกลไกแบบใช้ฟันเฟืองทั่วไป... แต่มันคือ 'วงจรเวทมนตร์โบราณ' ที่ต้องใช้ธาตุประสานในการถอดรหัส" ลีโอกล่าวพึมพำกับตัวเอง สมองประมวลผลอย่างหนักหน่วง "และตัวกระตุ้นก็คือ... พลังเวทที่มีความบริสุทธิ์สูงมาก" เซราฟิน่าขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยความช่วยเหลือจากลีโอ แม้จะยังไม่เต็มร้อย แต่พลังเวทระดับมหาบัณฑิตของเธอก็เริ่มกลับมาหมุนวนรอบตัวอีกครั้ง "ฉันทำได้... ให้ฉันร่ายเวททำลายล้างทะลวงกำแพงนี้ออกไปซะ" "ไม่ได้เด็ดขาดครับ!" ลีโอยื่นมือไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ "ห้องนี้ถูกออกแบบมาเพื่อดูดซับแรงกระแทก ยิ่งอาจารย์ใช้เวทมนตร์รุนแรงใส่ มันจะสะท้อนกลับมาเป็นร้อยเท่า ตัวอาจารย์เองนั่นแหละที่จะกลายเป็นเศษเนื้อ" เซราฟิน่าชะงัก ดวงตากลมโตมองมือของลีหน้าที่กุมข้อมือตนเองไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของอีกฝ่ายทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของเธอกระตุกวูบอย่างประหลาด "แล้ว... นายจะทำยังไง? ทางออกอื่นไม่มีแล้วนะ ลีโอ" ลีโอยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจแบบที่เธอมักจะหมั่นไส้ทุกครั้ง "ใครบอกว่าไม่มีทางออกล่ะครับ? ในเมื่อมันเป็นวงจรเวทที่ต้องการ 'พลังเวทบริสุทธิ์' และ 'ตัวกระตุ้น' ทำไมเราไม่ใช้สินค้าขายดีที่สุดในร้านของผมล่ะ?" ว่าแล้ว ลีโอก็สะบัดมือเรียกแผงหน้าจอโฮโลแกรมของระบบขึ้นมา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเซราฟิน่า เขากวาดนิ้วเลือกซื้อไอเทมชิ้นสุดท้ายที่เก็บไว้ก้นบึ้งของสต็อก—ไอเทมระดับตำนานที่เขาไม่เคยคิดจะเอาออกมาใช้พร่ำเพรื่อเพราะราคาค่าแลกเปลี่ยนมันเลือดตาแทบกระเด็น [แจ้งเตือนระบบ: คุณได้ทำการเบิกถอนไอเทมพิเศษ "ผลึกน้ำทิพย์จันทรานิรันดร์ (Moonlit Divine Crystal)" สำเร็จ] [แต้มสะสมคงเหลือ: 12 แต้ม] แสงสว่างสีฟ้ากระจ่างใสราวดวงจันทร์เพ็ญส่องประกายวาบขึ้นในความมืดมิด กลิ่นอายความบริสุทธิ์ที่เหนือกว่ามานาใดๆ ในดันเจี้ยนแผ่ซ่านไปทั่วห้องลับจนละอองพิษสีม่วงสลายตัวไปในพริบตา "นั่นมัน...!" เซราฟิน่าเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง นักเวทระดับเธอรู้ทันทีว่าผลึกชิ้นนี้มีค่ามหาศาลขนาดไหน มันคือวัตถุดิบหายากที่สูญพันธุ์ไปจากทวีปตั้งแต่ยุคสงครามเทพเจ้า "อาจารย์ครับ ช่วยผมหน่อยนะ" ลีโอยื่นผลึกในมือให้เธอ "ส่งพลังเวทของอาจารย์เข้าไปในผลึกนี้ พร้อมกับที่ผมจะป้อนข้อมูลคำสั่งถอดรหัสผ่านระบบ พลังประสานของเราสองคนจะเปิดประตูนี้ได้แน่" เซราฟิน่ามองหน้าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความมุ่งมั่นและประกายระยิบระยับของนักธุรกิจผู้มองเห็นโอกาสในวิกฤต หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าตอนสู้กับบอสซะอีก "ก็ได้... ถ้านายพาฉันตายล่ะก็ ฉันจะจองเวรนายไปจนถึงชาติหน้าเลย ลีโอ" เธอเอ่ยเสียงดุ แต่ริมฝีปากกลับระบายรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง มือเรียวบางของนักเวทสาววางทับลงบนมือของลีโอที่กุมผลึกน้ำทิพย์ไว้ พลังเวทมหาศาลไหลหลั่งประสานเข้ากับกลไกของระบบ ทันทีที่แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดาน เสียงกลไกโบราณก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงดนตรีประสานก้องกังวาน *คลิック—ครืดดดด!* แท่งศิลาหนาเตอะที่ปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินทอดยาวที่อาบไล้ด้วยแสงสว่างยามวิกาลจากภายนอก รอดแล้ว... พวกเขารอดชีวิตจากกับดักมรณะมาได้สำเร็จ! แต่ทว่า... ในวินาทีที่หมอกควันจางลงและลมหายใจแห่งความโล่งอกกำลังจะหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ เงาร่างมหึมาสายหนึ่งก็ทาบทับลงมาปิดกั้นแสงสว่างที่ปากทางออก นั่นไม่ใช่แสงสว่างจากธรรมชาติ... แต่เป็นเงาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่กำลังจ้องมองตรงมายังพวกเขาจากความมืดมิดเบื้องล่าง! [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ "ผู้พิทักษ์แห่งบรรพกาล" ตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ผู้บุกรุกที่ครอบครอง "ผลึกน้ำทิพย์จันทรานิรันดร์" จะต้องกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวย] รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอแข็งค้างในทันที ขณะที่เซราฟิน่าชักไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นตั้งรับด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้องกั้นสะท้อนมาจากความมืด พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั้งซากวิหาร— โปรดติดตามตอนต่อไปครับ — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดครับ —