ช่วงเวลาแห่งความใกล้ชิด

เศษเสี้ยวละอองเวทมนตร์สีฟ้าครามที่หลงเหลือจากการปิดผนึกประตูมิติระดับบีเมื่อครู่ ยังคงลอย่อง่องแง่งอยู่ในอากาศราวกับเกล็ดหิมะยามค่ำคืน แต่สิ่งที่หนี่ยวกระชับหัวใจของลีโอให้ตึงเครียดเสียยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับฝูงกอบลินคลั่ง กลับเป็นอุณหภูมิภายในมหาวิหารโบราณแห่งนี้ที่ดิ่งฮวบลงจนน่าใจหาย ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นหินอ่อนสีดำสนิท มันไม่ใช่ความหนาวเย็นตามธรรมชาติ ทว่าคือกฎของแดนสนธยาที่ถูกกระตุ้นขึ้นหลังการต่อสู้สิ้นสุดลง เซราฟิน่าทรุดกายลงเล็กน้อย เปลือกตาสีมุกปิดสนิท ริมฝีปากบางเฉียบที่ปกติมักจะเอ่ยวาจาร้ายกาจหรือออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ บัดนี้กลับซีดเผือดจนเกือบไร้สีเลือด หยดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายตามขมับ แต่เส้นผมสีเงินยวงของเธอกลับเกาะตัวเป็นเกล็ดน้ำค้างบางๆ จากความเย็นที่กัดกินลึกลงถึงระดับมานาในร่างกาย "อาจารย์ครับ ไหวไหมครับนั่น" ลีโอรีบก้าวเข้าไปใกล้ ทอดทิ้งมาตรthe cool พ่อค้าผู้เจนจัดในตลาดมืดไปจนสิ้น วิชาอาคมป้องกันความหนาวที่ร่างบางร่ายไว้ก่อนหน้านี้พังทลายลงพร้อมกับพลังมานาที่ถูกใช้ไปจนหมดเกลี้ยงในศึกเมื่อครู่ ในมิติย่อยระดับสูงเช่นนี้ หากร่างกายสูญเสียอุณหภูมิแกนกลาง (Core Temperature) เกินพิกัด เซลล์เวทมนตร์ในร่างจะเกิดอาการช็อกและนำไปสู่ภาวะอัมพาตถาวร เซราฟิน่าปรือตาขึ้นช้าๆ สายตาที่เคยคมกริบดั่งใบมีด บัดนี้มีความเปราะบางเจืออยู่จางๆ อย่างที่ลีโอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามฝืนพยุงร่างที่สั่นเทิ้มขึ้นยืน ทว่าเข่าเจ้ากรรมกลับอ่อนยวบลงจนแทบจะล้มพับไปกับพื้น "อย่า... เข้ามาใกล้ฉันนะ... ลีโอ... ฉันยัง... ควบคุมมานาได้..." น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ยิ่งดึงดันใช้พลังเวทฝืนร่างกายมากเท่าไหร่ พิษความเย็นจากพื้นวิหารก็ยิ่งกัดกินลึกเข้าสู่กระแสเลือดเร็วขึ้นเท่านั้น ลมหายใจของเธอกลายเป็นไอสีขาวขุ่นที่ลอยละล่องจางหายไปในความมืด ลีโอถอนหายใจยาว พ่อค้าหนุ่มผู้รอบคอบรู้ดีว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ทิฐิของอาจารย์สาวผู้เก่งกาจจะฆ่าตัวเธอเองในไม่กี่นาทีข้างหน้า "ความดื้อรั้นนี่ไม่ได้ช่วยให้มานาฟื้นเร็วกว่าเดิมหรอกนะครับอาจารย์" ลีโอไม่รอให้เธอได้เอ่ยปากปฏิเสธ เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวในระยะประชิด มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวที่เย็นเฉียบราวจับน้ำแข็ง ก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างเด็ดขาด "นี่คุณ...! เจ้าเด็กสามหาว...!" เซราฟิน่าอุทานด้วยความตกใจ ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังบอบบางถูกดึงให้แนบชิดกับอกแกร่งของลูกศิษย์หนุ่ม ความอุ่นจากร่างกายของลีโอที่สะสมจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ปะทะเข้ากับความหนาวเหน็บของเธออย่างจัง "ถ้าขืนปล่อยให้คุณแข็งตายอยู่ตรงนี้ ผมคงต้องเปิดร้านขายยาแก้โรคปอดบวมในดันเจี้ยนแทนที่จะเป็นร้านขายอาหารแล้วล่ะครับ... อยู่นิ่งๆ เถอะน่า" ลีโอใช้ทักษะการเอาตัวรอดขั้นสูงที่สั่งสมมา จัดแจงถอดเสื้อคลุมขนสัตว์หนาหนักที่ได้มาจากบอสชั้นก่อนหน้าออก แล้วคลุมทับร่างของทั้งสองคนไว้เพื่อกักเก็บความอบอุ่นให้อยู่ในพื้นที่จำกัด พื้นที่รอบตัวแคบลงทันตาเห็น บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ เซราฟิน่าตัวแข็งทื่อ สมองอันปราดเปรื่องของนักเวทอัจฉริยะประมวลผลสะดุดลงชั่วขณะ ไม่เคยมีครั้งไหนในชีวิตหลายสิบปีของเธอที่ต้องมาอยู่ในระยะประชิดตัวกับเพศตรงข้าม แถมยังอยู่ในท่าทางที่ก้ำกึ่งระหว่างการปกป้องกับการโอบกอดเช่นนี้ กลิ่นอายเฉพาะตัวของลีโอ—กลิ่นจางๆ ของสมุนไพรป่า เหงื่อจางๆ จากการต่อสู้ และความอบอุ่นดิบเถื่อนแบบมนุษย์—โชยเข้าจมูกของเธอท่ามกลางอากาศที่เหน็บหนาว ใบหน้าขาวเนียนที่เคยเย็นชาราวรูปสลักน้ำแข็ง บัดนี้กลับมีร่องรอยความเร่าร้อนระบายขึ้นที่พวงแก้มลามไปถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ "ลี... ลีโอ เจ้าเด็กบ้า... รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่..." เธอพยายามเบือนหน้าหนีสายตาที่พินิจพิเคราะห์และเปี่ยมด้วยความห่วงใยของชายหนุ่ม หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวอยู่ภายนอกวิหาร "รู้สิครับ ผมกำลังช่วยชีวิตอาจารย์อยู่... หรือว่าคุณอยากให้ผมถอยออกไปแล้วปล่อยให้คุณแข็งตายล่ะครับ?" ลีเอายิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาแพรวพราวเป็นประกายท่ามกลางแสงสลัว แกล้งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกนิดเพื่อป้องกันความหนาวที่เล็ดลอดเข้ามา ความใกล้ชิดนี้ทำให้เคมีบางอย่างพุ่งกระฉูดขึ้นอย่างรวดเร็ว เซราฟิน่ารู้สึกราวกับว่ามานาในกายไม่ได้รั่วไหลออกไปไหน แต่มันกลับไปกองรวมกันอยู่ที่หน้าอก ทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง มือเรียวที่พยายามจะดันอกเสื้อของเขาออก เปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อของลีโอแน่นโดยไม่รู้ตัวเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว "นาย... เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์... ฉันเป็นอาจารย์เจ้านะ..." น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ ไร้ซึ่งอำนาจคุกคามใดๆ โดยสิ้นเชิง "ในดันเจี้ยนไม่มีอาจารย์กับลูกศิษย์หรอกครับ มีแค่ผู้รอดชีวิตสองคนที่ต้องพึ่งพากันและกันเท่านั้นเอง..." ลีโอกระซิบตอบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจังจนทำให้เซราฟิน่าสะท้านเฮือก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ความเย็นยะเยือกภายนอกไม่อาจแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่เล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยลมหายใจอุ่นๆ และความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่าลึกซึ้ง ทว่า ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังละลายกำแพงในใจของอาจารย์สาวผู้เย่อหยิ่ง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของลีโอ ขัดจังหวะช่วงเวลาอันเปราะบางนี้ลงอย่างไม่ไยดี *[ติ๊ง! ตรวจพบอุณหภูมิความสัมพันธ์ระหว่างโฮสต์และเป้าหมาย 'เซราฟิน่า' ถึงเกณฑ์วิกฤต]* *[ระบบพ่อค้าสารพัดนึก ทำการปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS: "คำสาปแห่งหัวใจน้ำแข็ง"]* *[เงื่อนไข: คลายคำสาปโบราณที่พันธนาการวิญญาณของเซราฟิน่าภายใน 3 ชั่วโมง มิฉะนั้นความทรงจำทั้งหมดของเธอจะถูกรีเซ็ตถาวร...]* ดวงตาของลีโอหรี่ลง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา เมื่อเบื้องหน้าของพวกเขา ตรงใจกลางแท่นบูชาที่ควรจะว่างเปล่า เงาดำทมิฬขนาดมหึมาก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั้งรากฐานของมิติ! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นใน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดครับ