การกลับมาพร้อมไอเทมระดับตำนาน

"คัมภีร์แผ่นนี้... มันหายสาบสูญไปตั้งแต่สงครามมหาเวทเมื่อสามร้อยปีก่อนไม่ใช่หรือ?" เสียงทุบโต๊ะทำงานของผู้อำนวยการสถาบันเวทมนตร์ดังสนั่นจนเอกสารกองโตบนโต๊ะไม้โอ๊กสั่นสะเทือน แว่นตาหนาเตอะเกือบจะหลุดร่วงลงมาจมูก โดมห้องประชุมใหญ่แห่งนี้เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่าอาจารย์อาวุโสที่นั่งล้อมรอบ พวกเขาต่างจ้องมองวัตถุชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ตรงกลาง ราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่พร้อมจะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ บนโต๊ะนั้น คือม้วนหนังสีนวลที่เก่าแก่จนแทบจะกลายเป็นผุยผง ลวดลายอักขระเวทสีทองจางๆ เปล่งแสงระเรื่อสะท้อนกับเปลวเพลิงจากคบเพลิงเวทมนตร์ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงไม่ใช่ความเก่าแก่ของมัน แต่เป็น 'กลิ่นอาย' อันทรงพลังที่กดดันจนฮันเตอร์แรงก์ A หลายคนในห้องถึงกับเหงื่อตก และเจ้าของผลงานชิ้นโบแดงนี้ กำลังยืนเอามือซุกกระเป๋าเสื้อโค้ตสีเข้ม พลางเป่าปากฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ "ถ้าพูดให้ถูกคือมันหายไปตั้งแต่ตอนที่ดันเจี้ยนระดับ S ชั้นลึกที่สุดเริ่มปิดตายต่างหากครับท่านผู้อำนวยการ" ลีโอเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์เปี่ยมล้น "โชคดีที่ผมเผอิญ... เดินสะดุดมันเข้าตอนกำลังหาวัตถุดิบทำสตูเนื้อยักษ์ศิลาพสุธาพอดีครับ" "สะดุดงั้นเรอะ!" อาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยความเหลืออด "แกคิดว่าพวกเราเป็นเด็กอมมือหรือไงฮะ เจ้าฮันเตอร์แรงก์ F! คัมภีร์บทนี้คือ 'มหาเวทแห่งการชำระล้างดารา' ที่แม้แต่นักเวทระดับปรมาจารย์ยังต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อหาเบาะแส แต่นี่แกบอกว่าไปสะดุดมันมาเนี่ยนะ!" ลีโอไหวไหลเบาๆ ไม่สะทกสะท้านกับสายตานับสิบที่จ้องมองมาด้วยความริษยาและระแวง เขาไม่ได้สนใจคนพวกนั้น สายตาคมกวาดมองผ่านกลุ่มอาจารย์ ไปหยุดอยู่ที่มุมห้องมืดสลัว ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกพิงผนัง ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาดั่งน้ำแข็งในฤดูหนาว แต่ถ้าสังเกตให้ดี จะเห็นว่าปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำลังกำชายเสื้อแน่นจนข้อต่อขาวซีด เซราฟิน่า... อาจารย์สาวลึกลับผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ ต่อหน้าผู้คน กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าใครจะคาดเดา เธอก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงัน ทุกคนต่างหลบทางให้เธอด้วยความเกรงขาม เซราฟิน่าหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะ เธอยื่นมือเรียวออกไปสัมผัสไออุ่นที่แผ่ออกมาจากคัมภีร์โบราณช้าๆ ดวงตาสีไพลินหรี่ลงเล็กน้อย "พลังเวทบริสุทธิ์... ไร้ร่องรอยการปรุงแต่ง" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้ห้องประชุมเงียบลงสนิท "นี่คือต้นฉบับจริง ไม่ใช่ของลอกเลียนแบบ... ลีโอ นายไปเอาสิ่งนี้มาจากไหนกันแน่?" คำถามนั้นไม่ใช่เสียงตะคอกแบบอาจารย์คนก่อนหน้า แต่เป็นน้ำเสียงที่เจือความกังวลและจริงจังอย่างยิ่ง เซราฟิน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขากรงๆ ดวงตาคู่นั้นสะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มที่เธอมักจะตีฝีปากด้วยอยู่เสมอ แต่ในเวลานี้ เธอกลับพบว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าได้ก้าวล้ำเกินกว่าที่เธอจินตนาการไปไกลลิบแล้ว "ความลับครับอาจารย์" ลีโอโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้เซราฟิน่าชะงัก เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ พวงแก้มขาวเนียนปรากฏร่องรอยสีเรื่อจางๆ อย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะรีบดึงสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม "นาย... เล่นนอกเกมอีกแล้วนะ" เธอพึมพำลอดไรฟัน "ผมแค่ทำหน้าที่พ่อค้าที่ดี... หาของที่ลูกค้ากำลังต้องการมานำเสนอไงครับ" ลีโอยิ้มกริ่ม ก่อนจะหันกลับไปหาผู้อำนวยการที่กำลังนั่งทำหน้าไม่ถูก "ว่าแต่... ของรางวัลสำหรับการค้นพบสมบัติทางประวัติศาสตร์ชิ้นนี้ ทางสถาบันคงจะมีข้อเสนอที่น่าสนใจสมน้ำสมเนื้อใช่ไหมครับ?" ก่อนที่ผู้อำนวยการจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของลีโอ พร้อมกับหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะตัวเขาเท่านั้น [ติ๊ง! ตรวจพบความสนใจระดับสูงจากสถาบันเวทมนตร์หลวง] [เงื่อนไขลับสำเร็จ: นำส่ง 'คัมภีร์มหาเวทแห่งการชำระล้างดารา' สู่มือผู้สืบทอดที่แท้จริง] [ระบบกำลังประเมินรางวัลพิเศษ...] [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของมิติในดันเจี้ยนชั้นที่ 50 กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยเจตจำนงของคัมภีร์!] รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อตัวหนังสือบรรทัดสุดท้ายเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และข้อความถัดมาก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำจนแทบหลุดออกมาจากอก [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "ผู้มาเยือนจากห้วงมิติที่ถูกลืม" เริ่มต้นนับถอยหลัง] [เป้าหมาย: ปกป้องสถาบันเวทมนตร์จากการโจมตีของ 'เงาแห่งปราชญ์โบราณ' ที่กำลังจะปรากฏตัวในอีก 3 นาทีข้างหน้า!] พื้นห้องประชุมใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง รอยร้าวสีดำทมิฬแตกแขนงไปทั่วพื้นหินอ่อน เสียงคำรามกึกก้องที่ราวกับมาจากก้นบึ้งของนรกดังสะท้อนขึ้นมาพร้อมกับไอหมอกสีเลือดที่พวยพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดิน เซราฟิน่าเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาจากเบื้องล่าง "ลีโอ..." อาจารย์สาวคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไปแล้ว "ข้างล่างนั้น... มันกำลังจะขึ้นมา!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นใน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดครับ