กิลด์ใหญ่เริ่มเคลื่อนไหว

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อสเต Bicorn ย่างเกลือหิมาลายันที่ถูกรมควันด้วยไม้พฤกษาเวทมนตร์ ลอยอบอวลไปทั่วห้องรับรองชั้นสองของร้านอาหารชั่วคราว หน้าดันเจี้ยนเขตสาม ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้ชวนให้เจริญอาหารแม้แต่น้อย เมื่อเบื้องหน้าโต๊ะไม้เนื้อดี มีร่างของชายสวมสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้ม นามว่า "โรเบิร์ต" มือขวาคนสนิทของกิลด์มาสเตอร์แห่ง "อินทรีเพลิง" กิลด์ใหญ่ระดับท็อปไฟว์ของประเทศ กำลังนั่งประสานมือด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "ข้อเสนอสิบล้านเครดิต แลกกับการผูกขาดสิทธิ์การซื้อขาย 'ยาสมานแผลกลายพันธุ์' และ 'เนื้ออสูรระดับสูง' แต่เพียงผู้เดียวในเขตนี้... ผมว่ามันเป็นตัวเลขที่มากพอจะทำให้ฮันเตอร์แรงก์ F อย่างคุณลีโอ กินนอนสบายไปได้ทั้งชาติโดยไม่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงในดันเจี้ยนอีกแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง แววตาของโรเบิร์ตมองกวาดไปทั่วร้านด้วยความดูแคลน แม้ปากจะเอาคำว่า 'ข้อเสนอ' มาอ้าง แต่ท่าทีนั้นชัดเจนว่าเป็นการบีบบังคับด้วยอำนาจและเงินตรา ลีโอยังคงยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว มือขวาคีบตะเกียบไม้ไผ่คานิยม ค่อยๆ คีบชิ้นเนื้อย่างสีชมพูฉ่ำเข้าปากเคี้ยวอย่างช้าๆ รสชาติเข้มข้นละมุนลิ้นกระจายไปทั่วโพรงปาก เขารับสัมผัสความอร่อยนั้นอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบงันโรยตัวครอบงำบรรยากาศจนโรเบิร์ตเริ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ฮันเตอร์หนุ่มอดีตแรงก์ F ไม่ได้รีบร้อนตอบโต้ เขารู้ดีว่ากิลด์อินทรีเพลิงต้องการอะไร สินค้าในร้านของเขามีคุณสมบัติพิเศษที่ระบบพ่อค้าดันเจี้ยนปลดล็อกให้ ซึ่งช่วยฟื้นฟูมานาและรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้เร็วกว่ายาโพชั่นเกรด A ในท้องตลาดถึงสามเท่า หากกิลด์ใหญ่เหล่านี้กว้านซื้อไปได้ทั้งหมด ความได้เปรียบในการลงดันเจี้ยนระดับสูงจะตกเป็นของพวกเขาแต่เพียงผู้เดียว และนั่นหมายถึงผูกขาดเม็ดเงินมหาศาล "สิบล้าน..." ลีโอเคี้ยวคำสุดท้ายกลืนลงคออย่างนิ่มนวล ก่อนจะยกแก้วชาสมุนไพรขึ้นจิบเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองแขกผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสงบ "เป็นตัวเลขที่ดูน่าสนใจทีเดียวครับ ถ้ามองในมุมของคนถังแตก แต่บังเอิญว่า... ผมไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินขนาดนั้น" โรเบิร์ตหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหาย เหลือเพียงความกดดันระดับฮันเตอร์แรงก์ A ที่แผ่ออกมาจากร่างกายโดยไม่ตั้งใจ "คุณลีโอ... การปฏิเสธกิลด์อินทรีเพลิง ไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดนักหรอกนะครับ ในโลกของฮันเตอร์ ปลาใหญ่กินปลาเล็กคือสัจธรรม คุณคิดว่าร้านอาหารเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่แบ็กอัพคอยคุ้มครอง จะสามารถเปิดขายของทำกำไรมหาศาลแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว?" นี่คือการข่มขู่... ชัดเจนและไร้ซึ่งการปิดบัง ทันใดนั้นเอง อุณหภูมิภายในห้องรับรองก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน อากาศรอบตัวกลายเป็นความเย็นเยือกที่เสียดแทงผิวหนังจนโรเบิร์ตต้องสะดุ้งสุดตัว บานประตูกระจกที่ปิดสนิทสั่นกระพือเบาๆ จากแรงกดดันเวทมนตร์มหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากมุมมืดของห้อง เซราฟิน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีนิล ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟ นัยน์ตาสีครามคู่สวยคู่นั้นจ้องมองโรเบิร์ตด้วยความเย็นชา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง "เมื่อครู่... แกพูดว่าอะไรนะ?" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น เซราฟิน่ายกมือเรียวขึ้นจัดปอยผม ก่อนจะปรายตามองชายหนุ่มจากกิลด์ใหญ่ "ปลาใหญ่กินปลาเล็กอย่างนั้นหรือ? น่าสนใจดีนี่... งั้นลองบอกฉันทีสิว่า ระหว่างกิลด์อินทรีเพลิงของพวกแก กับเถ้าธุลี... อันไหนมันจะสลายหายไปได้เร็วกว่ากัน?" โรเบิร์ตหน้าซีดเผือด แรงกดดันระดับอภิมหาเวทที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวลึกลับคนนี้ ทำให้เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา พลังเวทระดับนี้... ต่อให้เป็นหัวหน้ากิลด์ของเขาก็ยังต้องไว้ตัวถึงสามส่วน ลีโอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขายกมือขึ้นแตะแขนเสื้อของอาจารย์สาวเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เธอใช้กำลังทำลายร้านของเขาพังไปเสียก่อน เซราฟิน่าเหลือบมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะยอมเก็บแรงกดดันกลับไป แต่สายตายังคงจดจ้องโรเบิร์ตอย่างไม่ลดละ "คุณโรเบิร์ต กลับไปบอกหัวหน้าของคุณเถอะครับว่า สินค้าของผมมีไว้สำหรับคนที่คู่ควร และเดินเข้ามาซื้อในฐานะ 'ลูกค้า' เท่านั้น ไม่ใช่ในฐานะ 'ผู้มีอำนาจเหนือกว่า' ข้อเสนอสิบล้านของคุณ... เก็บเอาไว้ใช้ตอนที่กิลด์พวกคุณถังแตกจริงๆ จะดีกว่านะครับ" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่เฉียบคมจนคนฟังรู้สึกชาไปทั้งหน้า โรเบิร์ตขบกรามแน่นด้วยความแค้นเคือง เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาดุดจ้องมองลีโอสลับกับเซราฟิน่าอย่างอาฆาตมาดร้าย "ปากกล้าดีนี่... หวังว่าพวกแกจะยังรักษาปากแบบนี้เอาไว้ได้นะ เมื่อถึงเวลาที่ดันเจี้ยนเขตสามเกิด 'ความผิดปกติ' ขึ้นมาจริงๆ!" พูดจบ โรเบิร์ตก็สะบัดตัวเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไป เสียงปิดประตูดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วชั้นสอง ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง ลีโอถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างกาย แววตาของเซราฟิน่ายังคงมีความขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่ไม่น้อย "เด็กคนนั้น... ปากดีเกินไปแล้วนะ ลีโอ ทำไมเธอไม่ยอมให้ฉันสั่งสอนเขาสักหน่อยล่ะ?" เซราฟิน่าเอ่ยเสียงเรียบ แต่แก้มเนียนกลับขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยยามที่เขายังคงยืนใกล้เธอในระยะประชิด "ถ้าอาจารย์ลงมือ ร้านของเราคงกลายเป็นเศษซากอิฐไปจริงๆ นะครับ อีกอย่าง... คำขู่เรื่องความผิดปกติของดันเจี้ยนเมื่อครู่ น่าสนใจกว่าที่เราคิดเสียอีก" ลีโอหรี่ตาลง มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสของระบบก็เด้งขึ้นตรงหน้าลีโอโดยไม่มีสัญญาณเตือน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว *[ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในดันเจี้ยนเขตสาม: คลื่นพลังงานมานาสีเลือดกำลังก่อตัว]* *[ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: "พิธีปลุกราชันแห่งซากดึกดำบรรพ์" เริ่มต้นขึ้นแล้ว]* *[คำเตือน: บอสลับระดับภัยพิบัติ 'ราชันโครงกระดูกเพลิงโลกันตร์' ได้ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลใต้ชั้นหินเบื้องล่าง และมันกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่ท่านตั้งร้านอยู่...]* หัวใจของลีโอตกระทบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อมองเห็นตัวเลขเวลาถอยหลังบนหน้าจอระบบที่เหลืออีกเพียง... ห้าสิบวินาที! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดครับ