สัญญาลับระหว่างสองเรา

กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพร "มูนไลท์เบอร์รี่" ที่ลอยอวลอยู่เหนือถ้วยดินเผาเคลือบ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดบนระเบียงห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมเมืองหน้าด่านเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย "เจ้าคิดจะทำกำไรจากสงครามการค้ายาฟื้นพลังรอบนี้เท่าไหร่กันแน่... ลีโอ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้น เซราฟิน่าในชุดคลุมนักเวทสีนิลเนื้อดีที่ไม่ได้สวมฮู้ด ปล่อยให้เส้นผมสีเงินยวดยวงยาวสยายเคลียไหล่บาง ทอดสายตามองออกไปเบื้องล่าง ศาสตราจารย์สาวผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในสมาคมฮันเตอร์กำลังยืนกอดอกพิงขอบระเบียงหิน แสงจันทร์นวลตาอาบไล้กรอบหน้าคมคายจนดูราวกับภาพวาดจากปลายปากกาของศิลปินเอก ลีโอแย้มยิ้มมุมปาก พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติหวานอมเปรี้ยวที่ช่วยขับไล่ความเหนื่อยล้าจากการเจรจาการค้าอันยาวนานตลอดทั้งวัน ดวงตาคมกริบของอดีตฮันเตอร์แรงก์ F กวาดมองร่างชะฉูดชาดที่อยู่ห่างกันเพียงเอื้อมมือ ไหวพริบระดับพ่อค้าดันเจี้ยนบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องตัวเลขกำไร "อาจารย์ครับ..." ลีโอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เสียงดังแผ่วเบา "ท่านเรียกผมมาที่ระเบียงยามดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ เพื่อจะถามเรื่องสัดส่วนแบ่งรายได้สามสิบเปอร์เซ็นต์ของกิลด์เวทมนตร์จริงๆ น่ะหรือครับ?" เซราฟิน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีครามเข้มไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม นางหันมามองค้อนพ่อค้าหนุ่มตัวแสบที่มักจะรู้ทันเกมของนางเสมอ "ข้าแค่... ระมัดระวังในฐานะผู้สนับสนุนทุนหลัก ไม่ได้หมายความว่าข้าสนใจเรื่องผลประโยชน์ส่วนตัวของเจ้าสักหน่อย" นางตอบเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการเบนสายตาไปมองหมู่ดาวบนท้องฟ้า "งั้นหรือครับ..." ลีโอยิ้มละมุน ขยับตัวเข้ามาประชิดขอบระเบียงฝั่งเดียวกับอาจารย์สาวอย่างถือวิสาสะ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลึกลับที่มักจะโชยมาแตะจมูกทุกครั้งที่อยู่ใกล้หญิงสาวผู้นี้ "แต่ผมกลับคิดว่า... ช่วงนี้อาจารย์ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติเสียอีกนะ ภารกิจกวาดล้างดันเจี้ยนระดับ A เมื่อวาน คงสร้างความหนักใจให้ท่านไม่น้อยเลยสินะครับ" เซราฟิน่าเม้มริมฝีปากแน่น นางไม่ได้ปฏิเสธ ความจริงแล้วการรับมือกับความโลภของบรรดามหาเศรษฐีในสมาคมและการบริหารพลังมานาระดับสูงทำให้จิตใจของนางอ่อนล้ามากลงทุกที แต่สิ่งที่กัดกินจิตใจนางมากที่สุด... กลับไม่ใช่เรื่องงาน "เจ้าเด็กนี่... ปากหวานขึ้นทุกวันนะ" เซราฟิน่าพึมพำเบาๆ น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้ากล้ามาต่อรองและอ่านใจข้าได้ขนาดนี้... ลีโอ" "ตั้งแต่ตอนที่ผมรู้ว่า... เบื้องหลังเกราะป้องกันเวทมนตร์อันแข็งแกร่งและท่าทีเย็นชาที่ท่านใช้กำราบคนทั้งสมาคม อาจารย์ก็แค่มนุษย์คนหนึ่งที่ต้องการใครสักคนมานั่งจิบชาเงียบๆ ยามค่ำคืน... แบบนี้ล่ะมั้งครับ" คำพูดนั้นทำเอาเซราฟิน่าถึงกับนิ่งง้าง หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างแรง นางหันขวับมามองสบตาชายหนุ่มตรงๆ แววตาของลีโอบ่งบอกถึงความจริงใจและความห่วงใยที่ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมทางการค้าใดๆ มันเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย ผ่านสมรภูมิ ผ่านคราบเลือด และผ่านค่ำคืนอันยาวนานที่ทั้งคู่ร่วมฝ่าฟันมาด้วยกัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านระเบียงหิน ดึงเอาความรู้สึกที่ถูกเก็บกดไว้ลึกก้นบึ้งของเซราฟิน่าให้ค่อยๆ เผยออกมา "เจ้า... รู้ได้อย่างไรว่าข้าเหนื่อย" เซราฟิน่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาสั่นระริกเล็กน้อย "ไม่มีใครเคยสังเกตเห็น... แม้แต่คนในสมาคมที่อยู่กับข้ามาหลายปี พวกเขาเห็นข้าเป็นเพียงเครื่องมือสร้างอำนาจ... เป็นอาวุธที่ไร้ความรู้สึก" ลีโอยิ้มบางๆ มือหนายื่นออกไปอย่างช้าๆ ชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะวางทับลงบนหลังมือเรียวบางที่กำขอบระเบียงไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านไปยังผิวเนื้อเย็นเฉียบของนักเวทสาว ทำเอาเซราฟิน่าสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยแต่ไม่ได้ชักมือกลับ "เพราะผมคือนักธุรกิจผู้มองเห็น 'คุณค่าที่แท้จริง' ของสินค้ายังไงล่ะครับ" ลีโอเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ เพื่อลดบรรยากาศความเศร้าสร้อย "และสำหรับผม... รอยยิ้มของอาจารย์ คือสิ่งที่มีค่าประเมินราคาไม่ได้ ที่ต่อให้ใช้เงินทั้งคลังแสงของดันเจี้ยนก็ซื้อไม่ได้หรอกครับ" เซราฟิน่าหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที สีแดงระเรื่อลามจากพวงแก้มลามไปถึงใบหู นางพยายามจะชักมือกลับและทำทีเป็นดุเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "ทะ... 25 เทียบกับอะไรกัน! เจ้าเด็กนี่ ชักจะพูดจาลามปามใหญ่แล้วนะ!" "ผมพูดความจริงต่างหากครับ" ลีโอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเซราฟิน่าเพียงคืบเดียว ดวงตาสีเข้มมองลึกลงไปในดวงตาสีครามของอาจารย์สาว "นับจากนี้... ไม่ว่าเส้นทางสายพ่อค้าของผมจะเติบโตไปไกลแค่ไหน หรือระบบจะมอบภารกิจยากลำบากเพียงใด ผมสัญญาว่า... จะมีชาถ้วยนี้ และระเบียงที่มีอาจารย์ยืนอยู่เคียงข้าง... เป็นจุดหมายปลายทางเสมอครับ" เซราฟิน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกใหม่ที่อัดแน่นอยู่ในใจทำให้ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น นางหลบสายตาคู่นั้นของลีโอไม่ได้ ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้วในระยะประชิดนี้ "เจ้า... เจ้ามันคนเจ้าเล่ห์..." เซราฟิน่ากระซิบเสียงสั่น พวงแก้มแดงก่ำจนลามไปถึงลำคอระหง "นี่คือ... กลยุทธ์การขายรูปแบบใหม่ของเจ้าหรือไง... ลีโอ" "ไม่ใช่กลยุทธ์ครับ..." ลีโอกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ "แต่มันคือ... สัญญาลับระหว่างเราสองคนต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศหวานซึ้งกำลังอบอวลอยู่รอบกาย ทั้งสองกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าหาท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ทว่า... *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจจับคลื่นพลังงานมานาผิดปกติระดับวิกฤต!] [เตือนภัย: พบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตปลอดภัยของโรงแรมในระยะ 50 เมตร!] [ภารกิจฉุกเฉิน: "แขกไม่ได้รับเชิญยามวิกาล" – ป้องกันห้องพักและคุ้มครองเป้าหมาย (เซราฟิน่า) จากผู้บุกรุกเงา!] เสียงแจ้งเตือนหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเงาดำทมิฬร่างมหึมาที่พุ่งทะยานผ่านแสงจันทร์ตกลงมาบนระเบียงห้องพักฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็วราวกับอสนีบาต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเส้นทางสายพ่อค้าของลีโอในบทนี้อย่างอบอุ่นนะครับ!