สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันสนและเนื้อย่างซีอิ๊วบนเตาเหล็กหล่อยังไม่ทันจางหายจากบรรยากาศในร้านค้าสารพัดนึก หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่มีตัวอักษรกะพริบถี่เป็นจังหวะก็สาดแสงสะท้อนลงบนใบหน้าของผมอย่างดุดัน เสียงแจ้งเตือนของระบบไม่ได้มาในโทนระฆังใสแจ๋วเช่นเคย หากแต่เป็นเสียงไซเรนทุ้มต่ำที่เสียดแทงประสาทสัมผัสราวกับสัญญาณเตือนภัยสงคราม "ระดับความหนาแน่นของมานาเกินขีดจำกัดปลอดภัย... ตรวจพบการบิดเบี้ยวของมิติในรัศมีสามกิโลเมตร... คำเตือน: ดันเจี้ยนใจกลางเมือง (Central Core) กำลังจะเกิดการปริแตกขั้นรุนแรง" ผมหรี่ตาลง มองตัวเลขถอยหลังที่ปรากฏขึ้นบนอากาศ สีหน้าของผมเปลี่ยนจากความผ่อนคลายหลังการปิดยอดขายประจำวัน เป็นความเคร่งเครียดที่แม้แต่ฮันเตอร์แรงก์ S ก็ยังต้องเหงื่อตก ดันเจี้ยนใจกลางเมือง หรือที่สมาคมฮันเตอร์เรียกว่า 'หัวใจมหานคร' เป็นดันเจี้ยนปิดตายระดับ A ที่ตั้งอยู่ใต้ฐานรากของเขตการค้าหลักมานานนับทศวรรษ มันถูกตรึงไว้ด้วยเสาผนึกเวทมนตร์โบราณและงบประมาณมหาศาลในการค้ำจุน แต่ทว่า... ตามกฎของโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป หากปริมาณมานาส่วนเกินสะสมจนถึงจุดอิ่มตัว มันก็จะระเบิดออกเหมือนภูเขาไฟใต้พิภพที่พร้อมจะกลืนกินผู้คนนับแสนให้หาย "เจ้าเด็กนี่ ทำไมหน้าตาถึงได้ซีดเผือดขนาดนั้น หรือว่าเนื้อย่างเมื่อครี้วใส่เกลือมากเกินไปจนทำให้ความดันโลหิตของเธอมีปัญหา?" เสียงหวานเจือความเย่อหยิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความกังวลดังขึ้นจากมุมห้อง เซราฟิน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้ทรงเวทมนตร์ก้าวออกมาจากม่านบังตา เธอกำลังใช้ผ้าเช็ดมือเนื้อดีเช็ดคราบละอองมานาออกจากเรียวปลายนิ้วอย่างใจเย็น ทว่าดวงตาสสีฟ้าครามคู่นั้นกลับเหลือบมองหน้าจอสีแดงฉานที่ผมกำลังจ้องเขม็งอยู่ทันทีที่เดินเข้ามาใกล้ ผมไม่ได้ตอบคำถามติดตลกของเธอกลับไปในทันที ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนเคาน์เตอร์ไม้สักเพื่อเรียกดูแผนผังการไหลเวียนของมานาแบบเรียลไทม์ที่ระบบเพิ่งปลดล็อกให้ในราคาห้าร้อยแต้ม "อาจารย์ครับ... หากท่านไม่อยากให้ห้องสมุดเวทมนตร์ส่วนตัวของท่านที่เขตเหนือกลายเป็นผุยผง ผมแนะนำให้ท่านช่วยเก็บกวาดงานวิจัยแล้วเตรียมตัวอพยพได้เลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความจริงจังจนเซราฟิน่าชะงักฝีเท้า "เธอพูดเรื่องอะไร... ดันเจี้ยนใจกลางเมืองมีระบบป้องกันของสมาคมคอยดูแลอยู่ ต่อให้มานาจะรั่วไหล มันก็เป็นเพียงเรื่องที่พวกสภาฮันเตอร์ต้องจัดการ ไม่เกี่ยวกับพ่อค้าเร่เช่นเธอ" เธอยังคงรักษาท่าทีเย่อหยิ่งเอาไว้ได้ แต่น้ำเสียงที่มักจะมั่นอกมั่นใจกลับเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อเห็นเหงื่อเม็ดโปนที่ผุดขึ้นตามขมับของผม "ระบบป้องกันของสมาคมหรือครับ?" ผมแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ข้อมูลดิบที่ผมถืออยู่บอกว่า แกนกลางของดันเจี้ยนนั้นแห้งเหือดมาสามเดือนแล้วจากการคอร์รัปชันงบประมาณของพวกขุนนางในสภา สิ่งที่พวกมันใช้ค้ำจุนรอยแยกอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เสาเวทมนตร์ แต่เป็น 'ผลึกหินมานาเทียม' เกรดต่ำที่ใกล้จะเสื่อมสภาพเต็มที" เซราฟิน่าเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์แล้วใช้มือเรียวบางกดลงบนขอบโต๊ะจนไม้ส่งเสียงลั่นเบาๆ "เธอกำลังจะบอกว่า... โครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดของเมืองนี้ถูกสร้างขึ้นบนกองไฟที่พร้อมจะระเบิดอย่างนั้นหรือ? มีหลักฐานอะไรมายืนยันคำพูดพล่อยๆ ของเธอ ลีโอ" "หลักฐานกำลังแสดงอยู่ตรงหน้าท่านแล้วครับอาจารย์" ผมสไลด์หน้าจอโฮโลแกรมให้ลอยไปตรงหน้าเธอ ตัวเลขสถานะความเสถียรของดันเจี้ยนร่วงหล่นจากแปดสิบเปอร์เซ็นต์ลงมาเหลือเพียงสี่สิบเปอร์เซ็นต์อย่างรวดเร็วราวกับกราฟหุ้นในวันวิกฤต และที่แย่ไปกว่านั้น เสียงกัมปนาทอู้อี้จากใต้พื้นดินก็เริ่มส่งแรงสั่นสะเทือนขึ้นมาจนแก้วน้ำบนชั้นวางสั่นไหวและกระทบกันจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง *โครมคราม—!* แรงสั่นสะเทือนระลอกใหญ่ทำให้ฝุ่นผงจากเพดานร่วงหล่นลงมาปกคลุมไหล่ของเราทั้งสองคน บรรยากาศภายในร้านที่เคยอบอุ่นและอบอวลด้วยกลิ่นอายของความสุข บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวลมากับสายลมใต้ดิน เซราฟิน่าถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและถือดีมาโดยตลอดพังทลายลง เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดในขณะที่สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลสถานการณ์ "ถ้าดันเจี้ยนใจกลางเมืองปริแตกจริง แรงระเบิดทางเวทมนตร์จะสร้างคลื่นกระแทกที่ทำลายล้างย่านการค้าทั้งหมดในรัศมีสิบกิโลเมตร... ฮันเตอร์แรงก์ S สามคนที่ประจำการอยู่แถบนี้จะเอาอยู่ได้อย่างไรในเมื่อพวกมันไม่มีทางรู้จุดอ่อนของแกนกลาง!" "พวกเขารับมือไม่ไหวหรอกครับ เพราะเป้าหมายของมอนสเตอร์ระดับบอสที่อยู่ข้างล่างนั้นไม่ใช่การอาละวาด... แต่มันเป็นการ 'อพยพย้ายถิ่นฐาน' ขึ้นสู่พื้นผิว" ผมหันไปหยิบกระเป๋าหนังสีดำสนิทขึ้นมาสะพายพาดบ่า พร้อมกับเสียงเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า [ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: พิทักษ์จุดเชื่อมต่อมหานคร] [เงื่อนไข: ป้องกันการปริแตกของดันเจี้ยนใจกลางเมืองภายในเวลา 45 นาทีก่อนที่กองทัพอสูรใต้พิภพจะทะลักขึ้นมา] [รางวัล: สิทธิ์ในการครอบครองร้านค้าถาวรเขตศูนย์กลาง + 50,000 แต้มระบบ + ปลดล็อกทักษะลับ "เนตรพ่อค้าแห่งบรรพกาล"] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ร้านค้าถูกทำลายถาวร และสูญเสียความทรงจำทั้งหมด] ผมก้มมองหน้าจอภารกิจ รอยยิ้มฝืดเจื่อนปรากฏขึ้นที่มุมปาก นี่มันไม่ใช่แค่การทำธุรกิจเพื่อความสนุกสนานอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตและทุกสิ่งที่ผมสร้างมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาสู่โลกใบนี้ในฐานะฮันเตอร์แรงก์ F ผู้ไร้ค่า "ลีโอ... เธอคิดจะทำอะไร?" เซราฟิน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ มือเรียวเอื้อมมาคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตของผมไว้แน่นราวกับกลัวว่าผมจะหายลับไปกับความมืดเบื้องล่าง "ถ้าลงไปตอนนี้ เธอมีโอกาสรอดไม่ถึงศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ!" ผมหันกลับไปมองหญิงสาวผู้มักจะทำตัวเหนือกว่าผมอยู่เสมอ ใบหน้าที่มักจะนิ่งเฉยบัดนี้กลับเจือไปด้วยความห่วงใยที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความตื่นตระหนก ผมยกมือขึ้นแตะหลังมือของเธอเบาๆ เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บของวิกฤตที่กำลังคืบคลานเข้ามา "อาจารย์ครับ... พ่อค้าที่ดีจะไม่ยอมปล่อยให้สินค้าในสต็อกของตัวเองต้องกลายเป็นขี้เถ้าหรอกนะครับ" ผมพูดพลางส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ให้เธอ ก่อนจะดึงประตูร้านให้เปิดออก เผยให้เห็นท้องนภายามค่ำคืนที่บัดนี้ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานน่ากลัวราวกับท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดออกจากกัน "เพราะฉะนั้น... ได้เวลาไปเจรจาธุรกิจครั้งใหญ่กับพวกมอนสเตอร์ใต้พิภพกันแล้วล่ะครับ" ทว่า ก่อนที่ผมก้าวพ้นขอบประตู เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากตรอกซอกซอยมืดมิดเบื้องหน้า พร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่สวมเกราะเหล็กขึ้นสนิมกำลังพุ่งตรงมายังร้านค้าของเราด้วยความเร็วสูง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ผู้นำกองทัพอสูรเหล่านั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาดไร้ความคิด หากแต่เป็นร่างเงาของชายสวมหน้ากากกะโหลกสีทองที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ซึ่งกำลังก้าวออกมาจากหมอกควันพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังผมโดยเฉพาะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเส้นทางสายพ่อค้าของลีโอในบทนี้อย่างอบอุ่นนะครับ!