ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นเริ่มชัดเจน

“ราคาของ 'ไข่มุกมังกรวารี' ที่คุณมอบให้ฉันในฐานะของกำนัล มันช่าง... เกินความคาดหมายไปมากเลยนะคะ ลีโอ หรือฉันควรจะเรียกคุณว่า ‘ท่านพ่อค้าผู้น่าเกรงขาม’ ดีล่ะ?” น้ำเสียงหวานหยดย้อยของ ‘เอเลน่า’ ฮันเตอร์สาวแรงก์ A เจ้าของฉายา ‘ธิดาน้ำแข็งแห่งกิลด์เซนต์คอร์’ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศในร้านอาหารกึ่งบาร์ลับส่วนตัวที่ลีโอเพิ่งเปิดขึ้นในเขตปลอดภัยชั้นที่ 12 เธอกระเถิบกายเข้ามาใกล้ชายหนุ่มจนกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าจากตัวเธอกลบกลิ่นหอมของสเต็กเนื้อวัวดันเจี้ยนที่ลีโอเพิ่งปรุงเสร็จไปจนสิ้น ลีโอที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ไม้อยู่ชะงักมือเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นสายตาของเอเลน่าที่จ้องมองมายังเขาด้วยความหลงใหลแบบที่ปิดไม่มิด มือเรียวบางของฮันเตอร์สาวเอื้อมมาแตะแขนเสื้อของเขาอย่างถือวิสาสะ “แค่ของกำนัลเพื่อกระชับมิตรทางการค้าน่ะครับ คุณเอเลน่า อย่าใส่ใจเลยครับ” ลีโอยิ้มตอบอย่างใจเย็น แม้ในหัวเขาจะคำนวณกำไรและโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่กิลด์เซนต์คอร์จะมอบให้ แต่เขาก็รับรู้ได้ถึง ‘ความเย็นยะเยือก’ ที่แผ่ซ่านออกมาจากมุมมืดของร้าน เซราฟิน่าที่นั่งอยู่ตรงมุมร้านในชุดลำลอง ดูเหมือนจะกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านตำราเวทมนตร์เล่มหนา แต่ขอบกระดาษในมือของเธอนั้นยับย่นไปแล้วด้วยแรงบีบ เธอมองผ่านหางตามายังภาพเหตุการณ์ตรงเคาน์เตอร์ด้วยแววตาที่ซับซ้อน ทว่ากลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่แฝงความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อาจจะยังไม่อยากยอมรับ “ก็นะ... สำหรับคนที่สามารถจัดการดันเจี้ยนระดับกลางได้ด้วยของกินเพียงไม่กี่เมนู คุณน่ะพิเศษกว่าใครที่ฉันเคยเจอมาจริงๆ ลีโอ ถ้าวันไหนคุณเบื่อการเป็นพ่อค้า... มาเป็นคนของฉันที่กิลด์ดีไหมคะ?” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในร้านเงียบกริบลงทันที เอเลน่าจงใจเน้นคำว่า ‘คนของฉัน’ อย่างชัดเจน “คุณเอเลน่าครับ การลงทุนในสิ่งที่ไม่มีความแน่นอนคือความเสี่ยงที่สูงเกินไป ผมพอใจกับตำแหน่งพ่อค้ามากกว่าครับ” ลีโอตอบกลับอย่างมีชั้นเชิง พยายามถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่เหมาะสม ทันใดนั้น เสียงกระแทกของถ้วยชาบนโต๊ะหินก็ดังสนั่น เซราฟิน่าลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างามแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เธอก้าวตรงมายังเคาน์เตอร์ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงความเย็นเยียบจนฮันเตอร์สาวข้างๆ ต้องชะงัก “ลีโอ... ฉันว่าคุณคงลืมไปแล้วว่ามี ‘บทเรียนภาคปฏิบัติ’ ที่เราต้องทำต่อให้เสร็จในอีกสิบนาทีข้างหน้านะคะ” เซราฟิน่าก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน ดวงตาสีฟ้าครามของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอเลน่าด้วยความนิ่งสงบที่น่าเกรงขาม “และการรบกวนเวลาการทำงานของพ่อค้าที่ติดสัญญากับฉัน ถือเป็นการเสียมารยาทอย่างรุนแรงในวิถีของจอมเวท... คุณเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหมคะ?” เอเลน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้จะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากนักเวทระดับตำนานอย่างเซราฟิน่า แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหนี “โอ้... อาจารย์เซราฟิน่า ดูเหมือนคุณจะหวงลีโอเกินกว่าหน้าที่ ‘อาจารย์’ ไปหน่อยหรือเปล่านะคะ?” “ฉันไม่ได้หวง... ฉันแค่รักษาสมบัติที่มีค่าที่สุดในดันเจี้ยนเอาไว้” เซราฟิน่ากล่าวสั้นๆ ก่อนจะหันมาคว้าแขนเสื้อของลีโอแล้วกระชากเบาๆ “ไปได้แล้วลีโอ วันนี้เรามีภารกิจที่สำคัญกว่าเรื่องไร้สาระพวกนี้” ลีโอได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้กับเอเลน่าก่อนจะเดินตามเซราฟิน่าไปที่หลังร้าน ทว่าเมื่อทั้งคู่พ้นสายตาผู้คน เซราฟิน่ากลับหยุดเดินกะทันหันจนเขารือบชนแผ่นหลังของเธอ ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด “อาจารย์ครับ... คุณดูอารมณ์ไม่ดีนะ” ลีโอเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เซราฟิน่าหันกลับมา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวเล็กน้อย “ฉันแค่... รำคาญเสียงผู้หญิงคนนั้น ก็เท่านั้นเองค่ะ” เธอกำลังจะเดินจากไป แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนของระบบในหัวลีโอก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [ระบบประกาศ: ตรวจพบการแทรกแซงของพลังงานปริศนาในรัศมี 50 เมตร!] [แจ้งเตือนภัยคุกคาม: บอสลับ ‘ผู้กลืนกินกาลเวลา’ ได้ตื่นจากการหลับใหลและเลือกเป้าหมายเป็น ‘บุคคลที่ใกล้ชิดที่สุด’ ของโฮสต์!] [ภารกิจ SSS: ปกป้องหัวใจของดันเจี้ยน (เซราฟิน่า) ก่อนที่เธอจะถูกลบเลือนออกจากความทรงจำของโลกใบนี้!] พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือน เสียงกรีดร้องของมิติที่ฉีกขาดดังมาจากห้องเก็บเสบียงที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา และสิ่งที่ลีโอเห็นผ่านประตูที่เปิดแง้มอยู่... คือเงาดำทะมึนที่มีเค้าโครงใบหน้าคล้ายกับเซราฟิน่าแต่กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งดวงตากำลังยื่นมือออกมา "ลีโอ... ทำไมคุณถึงทำหน้าเหมือนเห็นผีล่ะคะ?" เซราฟิน่าถามด้วยความฉงน ทว่าเธอยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง เงาดำนั้นก็พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของเธอด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาฮันเตอร์ทั่วไปจะมองทัน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเส้นทางสายพ่อค้าของลีโอในบทนี้อย่างอบอุ่นนะครับ!