รอยร้าวที่เริ่มสมาน

กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์ในห้องพักฟื้นวีไอพีโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ช่างน่าอึดอัดเสียจนรินรดาอยากจะเดินหนีออกไปให้พ้นๆ หากไม่ใช่เพราะร่างเล็กป้อมที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีสายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือข้างซ้าย เจ้าตัวเล็กของเธอยังคงมีไข้ต่ำๆ จากอาการอาหารเป็นพิษเฉียบพลัน ร่างกายที่เคยวิ่งซุกซนกลับเซื่องซึมลงจนน่าใจหาย และคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง โดยไม่สนใจกางเกงราคาแพงแบรนด์ดังจะยับยู่ยี่ ก็คือ "กวินทร์" อดีตสามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและหัวใจที่ทำด้วยน้ำแข็ง "ต้นกล้า... เจ็บมือไหมครับคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำที่เคยตวาดใส่เธอด้วยความรำคาญในอดีต บัดนี้กลับสั่นเครือและอ่อนโยนจนน่าประหลาด นิ้วเรียวยาวของนักธุรกิจหมื่นล้านกำลังบรรจงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดตามกรอบหน้าผากและลำคอให้เด็กชายวัยสามขวบอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไป ตุ๊กตากระจกแก้วตรงหน้าจะแตกสลายคามือ รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย ผู้ชายคนที่เคยทิ้งเธอไว้ลำพังในคืนวันครบรอบแต่งงาน คนที่เคยบอกว่าเด็กคือภาระ... ในตอนนี้กำลังเอานิทานภาพมาเปิดอ่านให้เด็กชายฟังด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามทำเสียงเล็กเสียงน้อยเพื่อเรียกเสียงหัวเราะจากลูก ทั้งที่ปกติแล้วแม้แต่ยิ้มเขายังแทบไม่เคย "คุณกลับไปเถอะค่ะ" รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียաբเฉยแต่บาดลึก "ที่นี่ไม่มีงานเอกสารร้อยล้านให้คุณเซ็นหรอกนะคะ และต้นกล้าก็ไม่ได้ต้องการความสงสารจากคุณ" กวินทร์ชะงักมือที่กำลังถือหนังสือภาพ เขาดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ทว่าไม่ได้คุกคามเหมือนก่อน แววตาคมเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความเจ็บปวดที่ถูกกักเก็บไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ "ผมไม่ได้มาด้วยความสงสาร... ริน" กวินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำ "ผมมาในฐานะ... พ่อที่เกือบจะเสียลูกไปตลอดกาล" "เพิ่งรู้เหรอคะว่าตัวเองมีลูก?" รินรดาย้อนถาม รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าเวทนา "วันที่ต้นกล้าป่วยจนชัก คุณอยู่ที่ไหนคะกวินทร์? วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันอย่างไร้เยื่อใย คุณเคยถามสักคำไหมว่าฉันกับลูกจะอยู่กันอย่างไร?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า กวินทร์สะอึกจนพูดไม่ออก เขาทำได้เพียงก้มหน้าลงยอมรับความจริงอันโหดร้ายที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้น ภาพในอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งภรรยาและปฏิเสธสายเลือดของตัวเองไหลย้อนกลับมาทุบตีหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ผมรู้ว่าคำขอโทษมันไร้ค่า..." กวินทร์ก้าวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย ร่างสูงคุกเข่าลงตรงหน้าเธออีกครั้ง ท่ามกลางความตกใจของรินรดา ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นห้องพยาบาลเย็นเฉียบ มือหนายื่นขึ้นมาหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัส "แต่โปรดให้โอกาสผม... ให้ผมได้ดูแลลูก ได้ทำหน้าที่พ่อที่แย่ที่สุดคนนี้ แม้กระทั่งในเศษเสี้ยวเวลาที่เหลืออยู่" รินรดากลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะคำเวทนา แต่เป็นเพราะภาพของกวินทร์ในยามนี้—ผู้ชายที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่ออ้อนวอนขอเศษความเมตตาจากเธอ ในขณะที่ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันหนักอึ้ง เสียงกุกกักจากบนเตียงก็ดึงสติของทั้งคู่ให้หันไปมอง "คุณอา... ขา" เสียงแหบแห้งของน้องต้นกล้าดังขึ้น ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองมาที่กวินทร์ด้วยความไร้เดียงสา เด็กน้อยยกมือข้างที่ไม่ได้ให้น้ำเกลือขึ้นมาขยี้ตา "เจ็บ... ตรงนี้จังเลยครับ" หัวใจของกวินทร์กระตุกวูบ เขาผุดลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว ประคองร่างเล็กของลูกชายเข้าสู่อ้อมอกอย่างทะนุถนอมที่สุด มือใหญ่วางทาบipลงบนหน้าผากเล็กเพื่อวัดไข้ สัมผัสที่อบอุ่นและสั่นเทานั้นทำให้เด็กน้อยไม่ร้องไห้งอแง ซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งของชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ "ไม่เป็นไรนะคับ... คนเก่งของพ่อ พ่ออยู่นี่แล้วครับ" กวินทร์กระซิบเสียงสั่น น้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิตค่อยๆ ไหลรินลงมาเงียบๆ แนบแก้มลงกับเส้นผมหยักศกของลูกชาย รินรดายืนมองภาพนั้น น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม รอยร้าวในหัวใจของเธอเริ่มสมานเข้าหากันทีละน้อยอย่างช้าๆ ภายใต้ความอบอุ่นที่เธอโหยหามาเนิ่นนาน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังโอบกอดความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูสีขาวจะถูกผลักเปิดออกโดยพยาบาลเวร "คุณกวินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" พยาบาลสาวหอบหายใจถี่ด้วยความตกใจ ถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลวิ่งเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง "ทางห้องแล็บเพิ่งส่งผลตรวจเลือดซ้ำของน้องต้นกล้ามาด่วนที่สุดค่ะ และ... และผลตรวจพบว่า กรุ๊ปเลือดของน้องต้นกล้ากับคุณกวินทร์..." พยาบาลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาสั่นระริกมองสลับระหว่างกวินทร์และรินรดาด้วยความตกตะลึง "...ไม่ตรงกันค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ!