อดีตที่ย้อนกลับมาทำร้าย

"คุณแม่ครับ... ผู้ชายหน้าดุคนนั้น มองเราทำไมเหรอครับ?" เสียงใสแจ๋วของน้องต้นกล้าที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของร้านกาแฟเล็กๆ ย่านใจกลางเมือง ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบราวกับมีใครเอามือกำไว้แน่น ร่างบางชะงักมือที่กำลังเช็ดปากให้ลูกชายโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณความเป็นแม่กรีดร้องเตือนภัยในเสี้ยววินาที เธอกวาดสายตาคมกริบมองผ่านกระจกใสออกไปเบื้องนอก ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันขวักไขว่ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนกำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเสาไฟฟ้าริมถนน สายตาดุดันคู่นั้นไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มันกำลังจ้องเขม็งมาที่เด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอดของเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา กวินทร์... แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่สบตากันผ่านกระจกใส ความทรงจำสีเทาหม่น ความเจ็บปวดที่ถูกกรีดแทงซ้ำๆ สมัยที่ยังใช้สถานะภรรยาในนามก็ไหลทะลักเข้ามาในห้วงคำนึง รินรดากำทิชชูในมือแน่นจนยับยู่ยี่ เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและยอมให้เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนจมดินอีกต่อไปแล้ว ผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น ได้ตายไปพร้อมกับวันที่เธอก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังโตหลังนั้นอย่างไร้เยื่อใย "ไม่มีอะไรหค่ะลูก สงสัยคุณลุงคนนั้นคงมองหาเพื่อนมั้งคะ" รินรดาฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อไม่ให้เด็กน้อยตื่นตระหนก แม้ว่าในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวด้วยความหวาดระแวงก็ตาม ทว่า... ความสงบสุขที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาตลอดสามปีเต็ม กลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิด กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับแรงลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านเข้ามา รินรดาไม่ได้สนใจเงาที่ทาบทับลงมาบนโต๊ะ จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูก—กลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของกวินทร์—ลอยเข้ามารุมล้อมรอบตัว "ไม่คิดเลยว่าคนที่เราตามหาแทบพลิกแผ่นดิน จะมานั่งป้อนข้าวเด็กอยู่ที่มุมอับสายตาแบบนี้... รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยาะเย้ยดังขึ้นเหนือหัว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ รัศมีการกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของกวินทร์ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกราบกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมิน ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะเลื่อนกลับมาหยุดอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยที่กำลังเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงของเธอจะเทียบเขาไม่ติด แต่แววตาที่เธอมองกลับไปนั้นนิ่งสนิท เย็นชา และไร้ซึ่งความหวาดกลัวโดยสิ้นเชิง เธอขยับตัวบังร่างเล็กของน้องต้นกล้าไว้ครึ่งหนึ่งอย่างระแวดระวัง "ที่นี่ไม่มีคนที่คุณตามหาหรอกค่ะคุณกวินทร์เชิญไปทางอื่นเถอะค่ะ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นความพยายามในการปกป้องเด็กคนนี้ เขาก้าวเข้ามาประชิดอีกนิดจนรินรดาต้องถอยหลัง "ไม่มีงั้นเหรอ? แล้วเด็กที่หน้าตาถอดพิมพ์ทรงฉันมาเป๊ะๆ คนนี้ล่ะ รินรดา... เธอกล้ามากนะที่กล้าซ่อนเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันเอาไว้ถึงสามปีเต็ม!" ประโยคนั้นทำให้รินรดาหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่เธอไม่อนุญาตให้ตัวเองแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นแม้แต่น้อย มือเรียวบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "เลือดเนื้อเชื้อไขอะไรกันคะ? คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว กลบเกลื่อนความหวาดหวั่นในใจที่เริ่มสั่นคลอน "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!" กวินทร์กัดฟันกรวด ความอดทนที่เขามีต่ออดีตภรรยาหมดลงในพริบตา เขายื่นมือหมายจะคว้าข้อมือเล็กเพื่อลากตัวให้ออกจากร้าน แต่ทว่า... หมับ! มือหนาอีกข้างหนึ่งของใครบางคนเอื้อมมาคว้าข้อมือของกวินทร์ไว้กลางอากาศ แรงบีบที่หนักหน่วงทำให้กวินทร์ต้องชะงักและหันไปมองด้วยความไม่พอใจ รินรดาลืมตาค้างเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาใหม่ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำ ใบหน้าคมคายดุดันไม่แพ้กวินทร์ ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววคุกามและรอยยิ้มเยาะที่น่ากลัวยิ่งกว่า "มือไวนักนะ... คุณกวินทร์ ประธานบริษัทผู้สูงส่ง แต่รังแกผู้หญิงกับเด็กเนี่ยนะ มันไม่ทุเรศไปหน่อยเหรอครับ?" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยเยาะเย้ย ศัตรูเก่าทางธุรกิจที่เคยห้ำหั่นกันจนแทบเอาชีวิตไม่รอดอย่าง 'ภาคิน' ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับรินรดา กวินทร์สะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของภาคินด้วยความรังเกียจ นัยน์ตาสสีดำสนิทลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่คิดเลยว่าไอ้ศัตรูตัวฉกาจคนนี้จะเข้ามาพัวพันกับผู้หญิงที่เขากำลังตามหา "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก ภาคิน ถอยไป!" กวินทร์คำรามต่ำ รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วบริเวณจนลูกค้าคนอื่นในร้านเริ่มทยอยลุกหนีด้วยความหวาดกลัว ภาคินหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว เขากลับเอื้อมมือไปแตะไหล่บางของรินรดาอย่างถือวิสาสะ ท่าทางสนิทสนมนั้นทำให้เส้นความอดทนในสมองของกวินทร์ขาดผึ่ง "ทำไมจะไมเกี่ยวข้องล่ะ... ในเมื่อคุณแม่มือใหม่คนนี้ และเด็กน้อยคนนี้ อยู่ในความดูแลของฉัน" ภาคินจงใจเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาคมกริบมองท้าทายกวินทร์อย่างเปิดเผย "อยากได้ลูกคืนงั้นเหรอ? ลองถามฉันดูก่อนสิ ว่าจะผ่านศพฉันไปได้ยังไง" บรรยากาศในร้านตึงเครียดถึงขีดสุด รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ปากเหว ท่ามกลางการปะทะกันของสองปีศาจร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างเพื่อแย่งชิงอำนาจ โดยมีเธอกับลูกเป็นเดิมพัน ดวงตากลมโตของน้องต้นกล้าเงยขึ้นมองผู้ชายแปลกหน้าทั้งสองคนด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่มือเล็กๆ จะดึงชายเสื้อของรินรดาแน่น "คุณแม่ครับ... ผมกลัว..." คำพูดของลูกชายดึงสติรินรดากลับมา เธอกัดริมฝีปากแน่น ตัดสินใจสะบัดตัวออกจากรัศมีของทั้งคู่ อุ้มลูกชายขึ้นแนบอกอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวถอยหลังเพื่อเตรียมหนีออกจากสนามอารมณ์แห่งนี้ ทว่า กวินทร์กลับขยับตัวเร็วกว่า เขายื่นมือมาคว้าแขนเธอไว้แน่น แรงบีบที่หัวไหล่ทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธและแรงหึงหวงที่พุ่งพล่านจนเกินควบคุม "เธอคิดจะหนีฉันไปไหน หือ รินรดา? ต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะลากตัวเธอและลูกกลับมาลงทัณฑ์ให้สาสมกับความอวดดีของเธอ!" เสียงกระซิบพร่าต่ำที่แนบชิดริมหูเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและประกาศิตที่ไม่มีวันยอมปล่อยมือ รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความเจ็บปวดบัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความเกลียดชังอย่างไร้เยื่อใย เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งให้เขาทำเอากวินทร์ชะงักงัน "ลงทัณฑ์ฉันงั้นเหรอคะคุณกวินทร์? ฝันไปเถอะค่ะ... เพราะคนอย่างฉัน ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ซาตานใจร้ายอย่างคุณเป็นครั้งที่สองแน่!" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็ใช้แรงทั้งหมดสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันหลังวิ่งอุ้มลูกชายพุ่งตัวออกจากร้าน ทิ้งให้กวินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางกองเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาร่างกายจนแทบคลั่ง แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูร้านนั่นเอง ร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเธอ รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้นทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "คุณรินรดาครับ... ผลตรวจ DNA ระหว่างคุณกวินทร์และเด็กชายต้นกล้า... ออกมาแล้วนะครับ" — ติดตามตอนต่อไป — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะยังอยู่เป็นกำลังใจให้ชานมไข่มุกหวานร้อยในตอนหน้าค่ะ!