ปกป้องด้วยชีวิต

ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือสั่นเทาเล็กน้อย รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก สายตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายบนกระดาษแผ่นนั้น *“ผลการตรวจยืนยันความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม (DNA) ระหว่าง นายกวินทร์ มหาสมบัติ และ เด็กชายต้นกล้า... มีความเข้ากันร้อยละ 99.99”* มันไม่ใช่ความประหลาดใจ... เพราะเธอย่อมรู้แก่ใจดีว่าเด็กชายวัยสามขวบคนนี้คือสายเลือดของใคร แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาบีบรัดจนเจ็บแปลบ คือความจริงที่ว่า บ่วงกรรมนี้ถูกดึงให้แน่นหนาขึ้นอีกครั้งโดยที่เธอไม่มีทางหลบหนีได้พ้น "คุณรินรดาคะ..." เสียงปลายสายจากห้องแล็บดังลอดเข้ามาในความเงียบงัน "ทางเราจะจัดส่งเอกสารฉบับจริงไปให้ตามที่อยู่ที่แจ้งไว้นะคะ" "ขอบคุณค่ะ" รินรดากดตัดสายโดยไม่รอฟังคำร่ำลา มือบางกำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ ราวกับต้องการขยี้ความจริงข้อนี้ให้แหลกคาคามือ ทว่าก่อนที่หยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นจะร่วงหล่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับการกระชากประตูห้องพักวีไอพีเปิดผางอย่างแรง กวินทร์ยืนหอบหายใจอยู่ตรงนั้น เสื้อสูทราคาแพงยับย่น เนกไทถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ แววตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว "ริน! คุณปลอดภัยนะ..." เสียงทุ้มต่ำเจือความร้อนรนหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นราวกับวิ่งฝ่าพายุมาทั้งชีวิต "ถอยไปค่ะคุณกวินทร์" รินรดาถอยหลังกรูด ซ่อนซองเอกสารไว้ด้านหลังสุดชีวิต ความรู้สึกระแวดระวังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ดวงตากลมโตจ้องมองอดีสามีด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเกลียดชัง หวาดระแวง และเวทนาในคราวเดียวกัน "คุณมาทำไมที่นี่อีก ออกไปจากห้องของฉัน!" "ผมรู้เรื่องแล้ว..." กวินทร์ก้าวตาม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซองเอกสารในมือเธอ "ผลตรวจ DNA... มันอยู่ในมือคุณใช่ไหมริน? ส่งมันให้ผม" "มันไม่ใช่เรื่องของคุณ!" รินรดาตวาดกลับ เสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้ายที่สะสมมานานแรมปี "ตลอดสามปีที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ไล่ตะเพิดฉันออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมา คุณเคยสนใจไหมว่าฉันท้องรึเปล่า? คุณเคยแม้แต่จะชายตามองความเจ็บปวดของฉันไหมคะกวินทร์!" คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ของชายหนุ่ม กวินทร์หน้าซีดเผือด ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดของคนทั้งคู่ "ผมยอมรับความผิดทั้งหมด..." กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่คมแดงก่ำ ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเธออย่างที่ไม่เคยทำกับใครในชีวิต "ผมมันเลว... ผมมันโง่เง่าที่มองไม่เห็นค่าเพชรแท้ในมือจนกระทั่งทำมันหล่นหาย แต่ริน... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ชดใช้ ได้ทำหน้าที่พ่อ..." "พ่อเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมา ทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คำนี้มันราคาถูกเกินไปสำหรับคนอย่างคุณค่ะคุณกวินทร์ เด็กคนนี้เป็นลูกของฉัน เป็นความสุขเดียวที่เหลืออยู่หลังจากที่คุณทำลายชีวิตฉันจนไม่เหลือชิ้นดี คุณไม่มีสิทธิ์... ไม่มีแม้แต่นิดเดียว!" เปรี๊ยะ! เสียงกระจกหน้าต่างด้านข้างแตกละเอียดพร้อมกับแรงปะทะมหาศาลที่พุ่งเข้ามาในห้องโดยไม่มีสัญญาณเตือน! สัญชาตญาณดิบของความเป็นแม่กรีดร้องลั่น รินรดากระโจนเข้าหาเตียงผู้ป่วยที่ร่างเล็กของน้องต้นกล้านอนหลับอยู่ทันที แต่ทว่า... วัตถุปลายแหลมสีเงินวาววับเล่มหนึ่งกลับพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น แต่คือร่างของเด็กชายวัยสามขวบที่ไร้เดียงสา! "ระวัง!" กวินทร์ไวเสียยิ่งกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวลูกและอดีตภรรยาในเสี้ยววินาที เขากางแขนออกปกป้องพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยร่างของตัวเองอย่างไม่คิดชีวิต ฉึก! เสียงคมมีดฝังลึกเข้าไปในเนื้อสด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของรินรดา เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักเปรอะเปื้อนเสื้อสูทราคาแพงของกวินทร์จนกลายเป็นสีคล้ำ ร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าวแต่ยังคงกัดฟันยืนหยัด ไม่ยอมล้มลงเพื่อเป็นโล่กำบังให้กับสองแม่ลูก "คุณกวินทร์!" รินรดาสะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อเห็นหยดเลือดสีแดงฉานหยดลงบนพื้นพรมทีละหยด เงาร่างดำทะมึนของชายแปลกหน้าสวมหมวกไอ้โม่งถืออาวุธครบมือพังประตูห้องเข้ามาซ้ำ แต่วินาทีนั้นเอง การรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลก็กรูเข้ามาควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ทันท่วงที เสียงเอะอะโวยวายและการต่อสู้ดังสนั่นลั่นชั้นวีไอพี กวินทร์ทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างกายซีกขวาชุ่มโชกไปด้วยเลือด ลมหายใจเริ่มติดขัด ทว่ามือหนายันทรงตัวไว้แล้วเอื้อมไปคว้าชายเสื้อของรินรดาเบาๆ ดวงตาคมกริบที่เริ่มพร่ามัวมองตรงมาที่เธอด้วยความห่วงใยเป็นที่สุด "มะ...ไม่เป็นไรนะ..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบอย่างยากลำบาก เลือดไหลซึมออกจากมุมปากของเขา "ลูก... ปลอดภัย... ก็ดีแล้ว..." รินรดานั่งทรุดลงไปกองกับพื้น มือบางที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปสัมผัสรอยแผลแต่ก็ชะงักค้าง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างและปิดตายมาตลอดสามปี บัดนี้กลับถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง ภาพชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องลูกและเธอ มันทำลายกำแพงทิฐิที่เธอสร้างขึ้นจนพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอเม้มริมฝีปากแน่น หยดน้ำตาแห่งความสับสนร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา แต่วินาทีที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง และรินรดากำลังจะเอ่ยปากเรียกแพทย์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ "คุณรินรดาครับ... ทางเราเช็คกล้องวงจรปิดรอบนอกและประวัติผู้ต้องสงสัยแล้วครับ... คนร้ายกลุ่มนี้ ไม่ใช่โจรปล้นธรรมดา..." เจ้าหน้าที่ละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่พวกมัน... เป็นคนสนิทที่รับคำสั่งตรงจาก *'คุณหญิงแม่'* ของคุณกวินทร์ครับ!" รินรดาชะביกงัน ร่างกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เธอก้มลงมองอดีสามีที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเลือด ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะตวัดกลับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ปรากฏภาพหลักฐานชัดเจน... ทุกอย่างหยุดนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงตรงหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกับรินรดานะคะ ❤️