เด็กน้อยคนนั้นลูกใคร

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นในคาเฟ่กึ่งออฟฟิศย่านใจกลางเมืองไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบกายของกวินทร์ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มปรายตามองเอกสารสรุปยอดขายบนจอแท็บเล็ตด้วยความว่างเปล่า ทว่าสมองของเขากลับถูกรบกวนด้วยภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงสายที่ผ่านมาอย่างสลัดไม่หลุด ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับลูกแก้วเจียระไน จมูกรั้นที่เชิดขึ้นเล็กน้อยยามดื้อรั้น และริมฝีปากหยักได้รูปที่พึมพำคำขอโทษ... ทุกสัดส่วนบนใบหน้าของเด็กชายวัยสามขวบคนนั้น ไม่ได้แค่คล้ายคลึง หากแต่มันคือการย่อส่วนใบหน้าของตัวเขาเองลงมาอย่างไม่น่าเชื่อ "คุณกวินทร์คะ ดีลกับบริษัทนำเข้าวัสดุทางเหนือ ทางนั้นขอเลื่อนการส่งมอบเอกสารเป็นสัปดาห์หน้าค่ะ" เลขาสาวหน้าห้องเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แต่กวินทร์กลับโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ "เรื่องนั้นจัดการเองได้เลย... เดี๋ยวก่อนคุณเมย์ คุณพอจะรู้จักเด็กผู้ชายที่ชื่อ 'ต้นกล้า' หรือคุณแม่ของเด็กที่ชื่อรินรดาไหม" กวินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกระวนกระวายที่เขาเองก็พยายามกลบเกลื่อน เลขาสาวกะพริบตาปริบๆ ด้วยความฉงน "รินรดาเหรอคะ... ถ้าหมายถึงคุณรินรดาที่เป็นสถาปนิกอิสระและเพิ่งชนะการประกวดออกแบบบูติกโรงแรมเมื่อเดือนก่อน ดิฉันพอทราบค่ะ เธอมักจะมารับงานโปรเจกต์พิเศษให้เราบ่อยๆ แต่เรื่องลูก..." "เธอมีลูกชายใช่ไหม" กวินทร์สวนขึ้นทันควัน หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาด "ค่ะ น้องต้นกล้าอายุประมาณสามขวบ น่ารักและฉลาดมากเลยนะคะ เห็นว่าคุณรินรดาเลี้ยงตัวคนเดียวด้วยค่ะ เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่สตรองมากๆ ในสายตาทุกคนเลย" คำว่า 'คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว' และ 'อายุสามขวบ' กระแทกเข้ากลางใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งอย่างจัง ตัวเลขในหัวถูกคำนวณย้อนกลับอย่างรวดเร็ว สามปีที่แล้ว... ช่วงเวลาก่อนที่รินรดาจะยื่นใบหย่าและหายสาบสูญไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย มันคือช่วงเวลาเดียวกันพอดิบพอดี ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ กวินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อสูทมาพาดบ่าโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเลขาอีกต่อไป ความจริงบางอย่างกำลังกรีดร้องอยู่ในอก และเขาต้องพิสูจน์มันด้วยตาตัวเอง ณ สวนสาธารณะร่มรื่นในยามบ่าย รินรดากำลังนั่งอยู่บนม้าไม้สีขาว ทอดสายตามองเด็กชายตัวน้อยในชุดเอี๊ยดยีนส์ที่กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข หัวใจของคนเป็นแม่พองโตทุกครั้งที่ได้เห็นเสียงหัวเราะใสๆ ของลูกชาย ผู้ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอเข้มแข็งและยืนหยัดได้อย่างสง่างามในวันนี้ "คุณแม่ฮะ ดูนี่สิ! ผีเสื้อสีเหลืองตัวใหญ่มากเลย!" เสียงเจื้อแจ้วดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาซบลงที่ตัก รินรดายิ้มกว้าง เธอใช้มือเรียวปัดเศษหญ้าออกจากหัวเข่าของลูกชายอย่างเบามือ พร้อมกับยื่นขวดน้ำพลาสติกให้ดื่มแก้กระหาย "เก่งมากค่ะคนดี แต่วิ่งระวังสะดุดล้มด้วยนะคะ เดี๋ยวหัวเข่าจะช้ำอีก" สุ้มเสียงอ่อนโยนที่ใช้พูดกับลูกช่างแตกต่างจากความเย็นชาที่เธอมักใช้รับมือกับผู้คนรอบข้างโดยสิ้นเชิง "ต้นกล้าไม่เจ็บหรอกฮะ ต้นกล้าเป็นเด็กผู้ชายแมนๆ เหมือนที่คุณน้าแถวนี้บอก..." เด็กน้อยทำท่าเบ่งกล้ามจิ๋วให้ดูจนรินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่า เสียงหัวเราะของเธอกลับต้องสะดุดลง เมื่อเงาของใครบางคนทาบทับลงมาบังแสงแดดอุ่นๆ ตรงหน้า รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา และลมหายใจของเธอก็คล้ายจะสะดุดกึก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่คุ้นเคยดีกำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบของกวินทร์คู่นั้นกำลังจ้องมองใบหน้าของเธอ สลับกับมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนบังอยู่ข้างหลังเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา รินรดารีบดึงลูกชายเข้าสู่อ้อมกอด สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่าน ร่างกายเกร็งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววระแวดระวังและเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณมาทำอะไรที่นี่" น้ำเสียงเรียบสนิทเอ่ยถาม โดยไม่มีความยินดีเจือปนแม้แต่น้อย กวินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยดวงตากลมโตของเด็กชายที่ช้อนขึ้นมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในอก ยิ่งมองใกล้เท่าไหร่ มันก็ยิ่งปฏิเสธไม่ได้เลยว่าโครงหน้าของเด็กคนนี้ถอดแบบมาจากเขาตอนเด็กราวกับแกะ "เด็กคนนี้..." กวินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ชื่อต้นกล้าใช่ไหม... ริน" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอใช้ลำตัวบังลูกชายไว้มิดชิด รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "อย่ามาล้ำเส้นค่ะคุณกวินทร์ ชีวิตฉันกับลูก... ไม่เกี่ยวกับคุณอีกต่อไปแล้ว" "ไม่เกี่ยวได้ยังไง!" กวินทร์ก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิด ความสงสัย และความจริงที่เริ่มกระจ่างชัดกำลังตีรวนอยู่ในอกจนเขาแทบคลั่ง "เด็กคนนี้... อายุสามขวบใช่ไหมริน? เขา... เป็นลูกของผมใช่หรือเปล่า!" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ลมหายใจของทั้งคู่ติดขัด ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด รินรดาแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ แววตาที่มองอดีตสามีเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้เนิ่นนานและความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจสั่นคลอน "ลูกของคุณเหรอคะ?" รินรดาย้อนถาม เสียงหวานทว่าเฉียบคมราวน้ำแข็ง "วันที่ฉันอ้อนวอนขอความเห็นใจจากคุณ วันที่เรายังผูกพันกันในฐานะสามีภรรยา... คุณเคยเหลียวแลฉันบ้างไหมคะกวินทร์? ตอนนี้สายเกินไปแล้วค่ะที่คุณจะมาทòiสิทธิ์ความเป็นพ่อจากเด็กที่เคยถูกคุณเรียกว่า 'ภาระ'" พูดจบ รินรดาก็จูงมือลูกชายเตรียมหันหลังเดินหนีทันที ไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ทว่า กวินทร์กลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรง แต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเว้าวอนที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน "ปล่อยฉันนะคะ!" รินรดาหันมาตวาดกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่กวินทร์จะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพื่อรั้งเธอไว้ ร่างเล็กของน้องต้นกล้าก็ขยับมาบังมารดา พร้อมกับเงยหน้ามองหน้าอกแกร่งของชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความสงสัยตามประสาเด็ก ก่อนที่นิ้วป้อมๆ จะชี้ไปที่สร้อยข้อมือทองคำขาวรูปตัว 'K' ที่กวินทร์สวมอยู่ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของนักธุรกิจหนุ่มหยุดหมุนลงทันที "คุณลุงฮะ... ทำไมสร้อยข้อมือของลุง ถึงมีลายเดียวกับของคุณพ่อในรูปถ่ายของต้นกล้าเลยล่ะฮะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!