สงครามประสาท

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพี ไม่ได้ช่วยลดทอนไอความร้อนระอุจากสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองรินรดาผ่านกระจกใสแผ่นบางเลยแม้แต่น้อย กวินทร์ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังรอขย้ำเหยื่อ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ เหยื่อในวันวาน บัดนี้ได้กลายเป็นแม่เสือสาวผู้พร้อมกางกรงเล็บปกป้องสายเลือดของเธอด้วยชีวิตเสียแล้ว "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ในรัศมีร้อยเมตรจากลูกฉันค่ะ คุณกวินทร์" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้งอาบยาพิษ เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจอมปลอม ดวงตาคู่สวยฉายแววเยືือกเย็นและไร้เยื่อใยอย่างสิ้นเชิง—แววตาแบบเดียวกันกับที่เขาเคยใช้มองเธอยามที่เธอเอ่ยปากขอความรักในอดีต บัดนี้มันสะท้อนกลับมาหาเขาอย่างสาสมและเจ็บปวดเจียนตาย "ริน... ผมแค่ต้องการคุยกับแก ในฐานะ..." กวินทร์หยุดชะงัก ประโยคที่ว่า 'ในฐานะพ่อ' ติดอยู่ที่ริมฝั่งฝาปากหนา เมื่อนึกถึงความจริงอันโหดร้ายที่ว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขากระทั่งปฏิเสธการมีตัวตนของเด็กคนนี้ด้วยซ้ำ "ในฐานะอะไรคะ? เจ้าหนี้? คนแปลกหน้า? หรือคนที่เคยใจร้ายที่สุดในโลก?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "อย่ามาทำเป็นพูดคำว่าพ่อให้มันเปลืองน้ำลายเลยค่ะคุณกวินทร์ สามปีที่คุณปล่อยให้ฉันกับลูกดิ้นรนแทบตาย คุณอยู่ที่ไหนคะ? ตอนที่ลูกป่วยจนฉันต้องเอาแหวนแต่งงานวงเดียวที่มีไปจำนำเพื่อซื้อยา คุณเคยเหลียวแลไหม?" ทุกถ้อยคำพรั่งพรูออกมาด้วยจังหวะจะโคนและน้ำหนักที่กดดันจนกวินทร์รู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงลมหายใจอันติดขัดของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ที่ตอนนี้ศักดิ์ศรีทั้งหมดถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีด้วยมือของภรรยาที่เขาเคยคิดว่าแสนอ่อนแอ ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกเบาๆ พร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมสีฟ้าสดใส ดวงตากลมโตใสแป๋วและแพขนตายาวงอนถอดแบบมาจากคนตรงหน้าไม่มีผิดเพี้ยน น้องต้นกล้าวิ่งเตาะแตะเข้ามาซบที่ชายกระโปรงของรินรดา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ "คุณแม่ครับ... น้องต้นกล้าหิวน้ำจังเลย" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้น ทำลายความตึงเครียดในห้องลงได้ชั่วขณะ รินรดาก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม มือเรียวลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มนั้นอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นและประกายแสงแห่งความสุขแผ่ออกจากตัวเธออย่างชัดเจนยามที่อยู่กับลูก แตาทັນทีที่เธียรหันกลับมามองกวินทร์ แววตาอบอุ่นนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นกำแพงน้ำแข็งที่หนาทึบและไม่มีวันละลาย กวินทร์ก้าวเท้าเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ยื่นออกไปหมายจะแตะต้องแก้มนุ่มของเด็กน้อย "ต้นกล้า... ลูก..." "ถอยไปค่ะ!" รินรดาเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณของการเป็นแม่ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับแม่เสือพร้อมขย้ำ "อย่าบังอาจเอา contaminate มือสกปรกของคุณมาแตะต้องลูกฉัน! จำใส่สมองเอาไว้เถอะนะคะคุณกวินทร์ ว่าต่อให้คุณจะเอาเงินกองเท่าภูเขามาแลก หรือจะคุกเข่าขอร้องจนเลือดอาบพื้น ฉันก็ไม่มีวันยอมให้คุณเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของลูกเด็ดขาด!" เด็กน้อยในอ้อมแขนขยับตัวเข้าซุกอกแม่ด้วยความตกใจกับเสียงตวาดที่ไม่อ่อนหวานนั้น รินรดารีบตบหลังปลอบโยนลูกน้อยเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากับอดีตสามีเป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกลงไปในใจเขา "เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก เชิญคุณกลับไปในโลกที่สะดวกสบายของคุณเถอะค่ะ... และจำไว้ว่า อย่ามาล้ำเส้นฉันกับลูกอีกเป็นอันขาด" พูดจบ รินรดาก็กระชับอ้อมกอดอุ้มลูกชายเดินผ่านหน้าร่างสูงใหญ่ไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้กวินทร์ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องที่กว้างใหญ่และเหน็บหนาว หัวใจของเขาชาด้านราวกับถูกแช่แข็งด้วยความจริงอันเจ็บปวดที่ว่า เขาเป็นคนทำลายทุกสิ่งทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง แต่ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะก้าวพ้นขอบประตูห้องนั้นเอง เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของน้องต้นกล้าก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันและหยุดทุกย่างก้าวของคนเป็นแม่ให้แข็งค้างราวกับถูกสาป "คุณลุงคนนั้น... หน้าตาเหมือนรูปถ่ายในลิ้นชักของคุณแม่ที่ซ่อนไว้ใต้เตียงเลยนี่ครับ..." นิ้วป้อมๆ ของเด็กชายชี้ตรงไปยังกวินทร์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง รินรดาสะดุ้งสุดตัว สีหน้าถอดสีลงในพริบตา ขณะที่กวินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนความหวังที่สว่างวาบขึ้นมาในอก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!