รอยร้าวในใจ

"อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณ... แต่ดูเหมือนว่าผมจะมีเรื่องด่วนที่ต้องคุยกับคุณคีรินตอนนี้เลยล่ะครับ" น้ำเสียงกวนประสาทของ 'ธน ์' แขกผู้ไม่ได้รับเชิญดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นเลือด ร่างโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องพักรับรองพิเศษ ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานยามที่กวาดตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมา ราวกับกำลังชมฉากเด็ดในโรงละครสัตว์ที่ตัวเองถือตั๋วแถวหน้าสุด จินกัดฟันกรอด ความพยายามที่จะสะสางปมในใจกับอัลฟ่าปากร้ายเมื่อครู่ถูกพังทลายลงไม่เป็นท่า โอเมก้าหนุ่มสะบัดหน้าหนีจากแววตาไหวระริกที่เจือความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิดของคีริน ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ตามสบายครับ ดูเหมือนว่าพวกคุณจะมีเรื่อง 'ลับลมคมใน' ที่ผู้ชายนอกวงอย่างผมไม่ควรรับรู้สินะ" จินสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกจนคนฟังต้องขมวดคิ้วมุ่น ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตตวัดมองอดีตคู่หมั้นทางธุรกิจของคีรินและแขกผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มหยัน "เชิญคุยกันตามสบายเถอะค่ะ... เอ๊ย หมายถึง ตามสบายเถอะครับ พอดีผมไม่อยากเปลืองเวลากับคนความจำสั้น" คำว่า 'ความจำสั้น' พุ่งเป้าไปที่คีรินอย่างจังจนสันรามคมกริบของอัลฟ่าหนุ่มกระตุกวูบ "จิน..." คีรินครางเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวที่สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ นั้นไว้ แต่จินไวกว่า ขยับถอยหลังหลบได้อย่างไม่ไยดี ปล่อยให้ปลายนิ้วแกร่งคว้าได้เพียงความว่างเปล่า "อย่าแตะต้องตัวผม ถ้าคุณยังอธิบายไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้น... และเรื่องในอดีตที่คุณจงใจปกปิดมันคืออะไรกันแน่" จินเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้ลึกๆ ในอกข้างซ้ายจะปวดร้าวรานราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนแรกของโอเมก้าเริ่มปั่นป่วนตามอารมณ์ที่คุกรุ่น แม้จะพยายามปล่อยฟีโรโมนกดข่มเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอ แต่แววตาที่ไหววูบชั่วขณะก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของอัลฟ่าเจ้าเล่ห์อย่างคีรินไปได้ ธันยักไหล่เบาๆ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสงครามประสาทตรงหน้า เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูท ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้มีน้ำหนักชวนคิด "โอ๊ะ ดูท่าผมจะมาผิดจังหวะจริงๆ ด้วยสินะครับเนี่ย... แต่เชื่อเถอะคุณคีริน ว่าสิ่งที่ผมเอามาบอกคุณวันนี้ มัน 'สำคัญ' มากพอที่จะทำให้คุณลืมเรื่องงอนง้อคุณโอเมก้าตัวแสบตรงหน้าไปได้เลยล่ะครับ เพราะมันเกี่ยวกับ 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษ... ที่คุณรินรดากำลังส่งตรงมาให้คุณถึงที่นี่" ชื่อของ 'รินรดา' ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ คีรินหันขวับกลับมามองธันด้วยแววตาดุดล Ethereal Alpha ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในย่านธุรกิจแผ่รังสีคุกคามออกมารอบตัวจนอากาศแทบจะหายใจไม่ออก กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน "แกต้องการอะไรกันแน่ ธัน? เลิกเล่นลิเกแล้วคายตะขาบออกมาซะทีว่ายัยนั่นส่งอะไรมา" ธันหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้านกับแรงกดดันระดับอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ เขาควักซองเอกสารสีน้ำตาลทึบออกจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน แล้ววางมันลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *ปึก* "ไม่ได้ส่งอะไรมาหรอกครับ... แค่ฝากข้อความมาบอกว่า 'ความลับไม่มีในโลก' และอดีตที่คุณพยายามฝังกลบมันเอาไว้ใต้พรมหนาเตอะน่ะ... กำลังจะถูกขุดขึ้นมาให้คนทั้งโลกรับรู้แล้วล่ะครับคุณคีริน โดยเฉพาะ... น้องจินคนสวยคนนี้" ธันเบนสายตาเจ้าเล่ห์มาทางจินที่ยืนกอดอกนิ่ง ฟังบทสนทนาด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว แม้จะพยายามทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน แต่สัญชาตญาณของโอเมก้ากำลังกรีดร้องเตือนภัยว่าสิ่งอยู่ในซองเอกสารนั้นคือ 'ระเบิดเวลา' ที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้พินาศ จินหรี่ตามองซองเอกสารสีน้ำตาลสลับกับใบหน้าที่เริ่มเคร่งเครียดจนขึ้นรอยย่นระหว่างคิ้วของคีริน รอยร้าวในใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นจากความเคลือบแคลงสงสัยเมื่อครู่ ขยายวงกว้างขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว "ถ้ามันเป็นเรื่องของเขาสองคน... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ?" จินถามเสียงเย็นชา น้ำเสียงที่พยายามดัดให้มั่นคงสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ คีรินไม่ตอบ สายตาคมกริบจดจ้องอยู่ที่ซองเอกสารบนโต๊ะราวกับมันคืองูพิษที่พร้อมจะฉกกัด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ามันขึ้นมาเปิดดู แต่จินกลับไวish กว่า ร่างบางพุ่งตัวเข้ามาคว้าซองเอกสารนั้นตัดหน้าอัลฟ่าหนุ่มไปถือไว้ในมือเสียเอง! "จิน! เอาคืนมา!" คีรินคำรามลั่น ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่จินไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ผู้ชายที่เย่อหยิ่งและควบคุมทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ดั่งใจนึก กำลังแสดงท่าทีร้อนรนราวกับคนใกล้คลั่ง เพียงเพราะซองเอกสารซองเดียวเนี่ยนะ? "ทำไมล่ะครับ? กลัวว่าผมจะรู้ความลับอะไรเกี่ยวกับ 'คุณคีรินผู้เพอร์เฟกต์' อย่างนั้นเหรอ?" จินถอยหลังกรูดไปจนชิดผนังห้อง มือเรียวสั่นเทาขณะที่กำลังจะดึงลิ้นเปิดซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นออก "อย่าเปิดนะจิน!" คีรินพุ่งเข้าประชิดตัวในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่กักขังโอเมก้าดื้อรั้นไว้ระหว่างอ้อมแขนและผนังห้อง ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าที่ปะปนด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรนพุ่งทะลักออกมาอย่างไร้การควบคุมจนจินแทบจะหายใจไม่ออก "ฉันบอกว่าอย่าเปิด!" "ปล่อยผมนะไอ้คนเผด็จการ!" จินดิ้นรนสุดแรงเกิด มือข้างที่ถือซองเอกสารพยายามดันแผงอกกว้างออกห่าง แต่คีรินกลับยิ่งกดร่างเข้ามาชิดแน่นขึ้น ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันจนแทบเป็นเนื้อเดียว ในจังหวะที่ยื้อยุดกันไปมา ฝ่ามือหนาที่พยายามแย่งชิงซองเอกสารก็กระชากมันหลุดจากมือของจินได้สำเร็จ! *แคว่ก—!* ซองเอกสารฉีกขาดออก แรงเหวี่ยงทำให้กระดาษแผ่นด้านในร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมทีละแผ่น... ทีละแผ่น... จินชะงักค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตามองข้อความและภาพถ่ายขาวดำที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้า หัวใจในอกกระหน่ำรัวราวกับมีคนมาตีกลองรัวใกล้ๆ เมื่อสมองประมวลผลภาพถ่ายของเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับคีรินในอดีต... ยืนอยู่เคียงข้างกับร่องรอยคราบเลือดและพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งที่ถูกตัดแปะไว้อย่างประณีต ข้อความพาดหัวข่าวตัวโตเด่นหรากระแทกตาอย่างจัง: *[ด่วน! ทายาทตระกูลดังพัวพันคดีฆาตกรรมอำพรางในอดีต: ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรม]* จินเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มที่ตอนนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาคมคายที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้สั่นไหวระริกด้วยความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไปตลอดกาล "นี่มัน... หมายความว่ายังไงครับคีริน?" จินกระซิบถามเสียงสั่น ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง น้ำตาคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย "ที่คุณบอกว่า... คุณไม่มีทางเลือก... มันคือเรื่องนี้ใช่ไหม?" คีรินอ้าปากคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาผิดหวังและหวาดระแวงที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยของโอเมก้าตรงหน้า ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงปรบมือช้าๆ และกวนประสาทของธันก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบงัน "แปะ... แปะ... แปะ... ซาบซึ้งกินใจดีแท้นะครับ" ธันยิ้มเยาะ ก้าวถอยหลังไปที่ประตูห้องพร้อมกับเอ่ยประโยคมรณะที่ทำให้โลกทั้งใบของคีรินพังทลายลงในพริบตา "แต่อุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน... ดูท่าว่าจะไม่ได้จบลงง่ายๆ แค่ในกระดาษแผ่นนี้นะครับคุณคีริน เพราะตอนนี้... ตำรวจกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อจับกุม 'ฆาตกรตัวจริง' แล้วล่ะครับ!" ________________________________________ *กระต่ายพระจันทร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความสัมพันธ์พะบู๊ของเฮียคีรินกับน้องจินนะคะ! ตอนหน้าเตรียมรับแรงกระแทกความดราม่าระลอกใหญ่ได้เลยค่ะ*