ความหอมหวานที่อันตราย

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวถอยหลังอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าเอกสารล้างบางบริษัทของคุณเมื่อครู่ เป็นโมฆะ... แล้วเปลี่ยนมันเป็นการเซ็นใบลาออกแทน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้เจือแววหยอกล้อแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของคีรินวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน ประหนึ่งสัตว์ป่าหิวกระหายที่ต้อนเหยื่อจนมุม แผ่นหลังบางของจินแนบสนิทติดกับบานประตูห้องทำงานกระจกใส ท่ามกลางความเงียบงัดของตึกสูงระฟ้าที่เวลานี้โลกภายนอกดูเหมือนจะหยุดหมุนไปเสียดื้อๆ โอเมก้าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวของอัลฟ่าหนุ่มที่แผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวเริ่มทำลายระบบประสาทของเขาให้รวนเร หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคำขู่เรื่องใบลาออก แต่มันคือความหวั่นไหวที่ถูกปลุกเร้าด้วยระยะห่างที่แทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "เฮีย... ตั้งสติหน่อยนะคะ บริษัทกำลังจะพังเพราะดีลนั้นอยู่รอมร่อแล้วนะ!" จินพยายามเค้นเสียงให้หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายนิ้วที่ไขว้อยู่ด้านหลังจะจิกเข้าหากันจนเจ็บเพื่อสะกดกลั้นอาการสั่นไหว "ฉันมีสติครบถ้วนดีกว่าตอนไหนๆ เสียอีก..." คีรินยื่นมือหนาข้างหนึ่งไปทาบลงบนบานกระจก กักตัวเลขาคนเก่งไว้ในพันธะอ้อมแขนอย่างเบ็ดเสร็จ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดพวงแก้มเนียน "และเรื่องบริษัท... ฉันจัดการเองได้ แต่เรื่อง 'ของเรา' คุณต่างหากที่เป็นคนสร้างปัญหาขึ้นมา... จิน" คำว่า 'ของเรา' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ จินเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนจนแต้ม ความฉลาดและฝีปากคมกลาที่เคยใช้ฟาดฟันกับทุกคนในวงการธุรกิจ มลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาคู่นี้ แววตาที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและปากคอเราะร้าย "ผมไม่ได้สร้าง..." "ยังจะเถียงอีกเหรอ?" คีรินสวนกลับทันควัน สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตา "ดื้อด้าน ปากเก่ง ไม่ยอมคน... แต่เวลากลัวจนตัวสั่นแบบนี้ ทำไมน่าแกล้งนักนะ" จินส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความหมั่นไส้ อยากจะยกเท้าขึ้นกระทืบซ้ำอัลฟ่าจอมเอาแต่ใจตรงหน้าสักทีสองทีให้หายแค้น แต่ทว่าแรงกดดันจากฟีโรโมนที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ กลับทำให้เรี่ยวแรงในกายระเหิดหายไปจนหมดสิ้น ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่พยายามปกป้องมาตลอด พลันนั้นเอง ปลายนิ้วอุ่นจัดของคีรินก็เคลื่อนมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้จินเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส ความนุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความดุดันทำให้โอเมก้าหนุ่มสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ "เฮีย..." "เงียบก่อน... ขอฉันมองให้ชัดๆ หน่อยซิ ว่าภายใต้หน้ากากเลขาผู้แสนเพอร์เฟกต์คนนี้ ข้างในใจเต้นแรงเพราะใครกันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองเพลในอกของคนทั้งคู่ คีรินจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ความรู้สึกที่ต้องซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดเชือดเฉือนเพื่อรักษาฟอร์มของความเป็นเจ้านาย แต่วินาทีนี้... กำแพงเหล่านั้นพังทลายลงหมดสิ้นเมื่อกลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของโอเมก้าปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวอัลฟ่าจนเกินจะควบคุม จินหลบสายตาไม่ได้เมื่อถูกตรึงไว้ด้วยนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วผิวแก้ม ความรู้สึกวาบหวามแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ยิ่งสบตาก็ยิ่งเหมือนถูกดึงลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดดักไว้ และแล้ว... ในจังหวะที่จินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย คีรินก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยความเร่าร้อนและดุดัน สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ ราวกับจะลงโทษคนดื้อที่ทำให้เขาต้องกระวนกระวายใจมาตลอดหลายวัน จินผวาเฮือก มือเรียวเผลอยกขึ้นกำปกเสื้อสูทของอัลฟ่าหนุ่มแน่นโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ความตกใจในทีแรกแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเมื่อความลึกซึ้งเริ่มรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว คีรินผ่อนปรนจังหวะลงเมื่อสัมผัสได้ว่าคนใต้ร่างเริ่มหายใจไม่ทัน เรียวลิ้นร้อนล้ำเข้าสำรวจความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ ทว่าแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างประหลาด มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้ร่างโปร่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ขณะที่อีกมือยังคงประคองท้ายทอยบังคับให้รับองศาความหอมหวานที่เขาเป็นผู้รังสรรค์ กลิ่นฟีโรโมนของทั้งสองหลอมรวมกันอบอวลไปทั่วห้องทำงาน ความหอมหวานที่อันตรายและเย้ายวนเกินกว่าจะถอนตัว จินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ ความตึงเครียดจากปัญหาธุรกิจที่รุมเร้าก่อนหน้านี้ถูกหลอมละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรสสัมผัสวาบหวามที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น โอเมก้าหนุ่มพยายามผ่อนลมหายใจ ปรับจังหวะตามความเร่งเร้าที่อีกฝ่ายมอบให้ ความรู้สึกต่อต้านที่มีอยู่ในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความโหยหาอย่างน่าประหลาด มือที่เคยกำเสื้อไว้แน่นเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อดึงรั้งให้อีกฝ่ายเข้าหาใกล้ชิดยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจแผ่วเบาและสัมผัสแนบชิดทำให้บรรยากาศภายในห้องทวีความร้อนแรงขึ้นทุกวินาที นี่คือความผิดพลาด... นี่คือสิ่งที่เขาไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด! เสียงเตือนภัยในหัวกรีดร้องก้อง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองทุกสัมผัสอย่างเต็มใจ คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนที่แดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ตรงซอกคอขาวผ่องที่ต่อมฟีโรโมนกำลังส่งกลิ่นหอมหวานยั่วยวน "หวาน..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู พร้อมกับขบเม้มเบาๆ ที่ลาดไหล่จนจินสะท้านเฮือก "หวานจนฉันไม่อยากปล่อยให้คุณออกไปจากห้องนี้เลย... จิน" จินหอบหายใจตัวโยน ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความซ่านสยิวที่ยังหลงเหลืออยู่ทำให้เขายืนแทบไม่ตรง "เฮีย... บ้าที่สุด..." เสียงหวานพึมพำลอดไรฟันด้วยความเขินอายปนตัดพ้อ คีรินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอิ่มเอมใจที่ได้แสดงความเป็นเจ้าandเข้าครอบครองคนดื้อให้อยู่ในกำมือ มือหนายังคงลูบไล้แผ่นหลังบางเบาๆ เป็นการปลอบประโลม ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ในความเงียบสงบอันเปราะบางนั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงในพริบตา ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจสำรองเปิดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ "คุณคีรินคะ รินมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับสัญญาโปรเจกต์ใหม่ที่จะต้อง..." รินรดาชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—เลขาหนุ่มคนสนิทกำลังยืนซบอยู่กับอกของคู่หมั้นหนุ่ม โดยมีร่องรอยความยุ่งเหยิงบนเสื้อผ้าและริมฝีปากที่บวมเจ่อฟ้องชัดเจนว่าเพิ่งผ่านอะไรกันมา! จินสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมแขนของคีรินทันที ใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด ดวงตาคมกริบตวัดมองคู่หมั้นสาวด้วยแววตาพิฆาตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ!