จูบแรกหลังม่านควัน

เสียงกริ้นช’ของแก้วไวน์ที่กระทบกันเมื่อครู่ราวกับถูกแช่แข็งไว้ในอากาศ รินรดาไม่ได้มาเพียงลำตัว หากแต่มาพร้อมกับรอยยิ้มเคลือบยาพิษที่กรีดลึกจนน่ารังเกียจ ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพที่หมิ่นเหม่ระหว่างอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกับโอเมก้าตัวแสบที่เพิ่งผละออกจากอ้อมแขนเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณคีรินกับ... เด็กในปกครองสินะคะ" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด จินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความร้อนที่เคยแผดเผาอยู่บนพวงแก้มเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของโทสะ โอเมก้าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา แม้หัวใจจะยังเต้นโครมครามด้วยฤทธิ์ฟีโรโมนที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ แต่สายตาที่ตวัดกลับไปหารินรดานั้นคมกริบราวกับใบมีด "รู้ตัวก็ดีนี่ครับ... อ้อ ไม่สิ ถ้ารู้มารยาทสักนิด การเคาะประตูก่อนเข้ามาในห้องส่วนตัว น่าจะเป็นพื้นฐานที่คนมีชาติตระกูลเขาทำกันนะ" จินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนจนรินรดาหน้าเจื่อนลงถนัดตา "นี่เธอ!" รินรดาจ้องเขม็ง ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "พอ!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นเพียงคำเดียว แต่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนเข้าขั้นวิกฤต คีรินขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ออกมาจนรินรดาถึงกับผอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬกวาดมองคู่หมั้นสาวด้วยแววตาพิฆาตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่ รินรดา" คีรินเค้นเสียงถามทีละคำ น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ซึ่งความ and ญาติมิตร "คุณคีรินคะ... รินก็แค่มารับคุณตามกำหนดการดินเนอร์ที่เราต้องไปพบผู้ใหญ่ด้วยกัน คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าวันนี้วันอะไร" รินรดาเปลี่ยนท่าทีเป็นออดอ้อนทันที พร้อมกับเอื้อมมือจะเข้าไปแตะแขนแกร่ง แต่คีรินกลับเบี่ยงกายหลบอย่างไม่ไว้หน้า "ฉันไม่ได้ลืม... แต่ฉันก็ไม่ได้อนุญาตให้เธอถือวิสาสะใช้คีย์การ์ดสำรองบุกรุกเข้ามาในห้องส่วนตัวของฉันเหมือนกัน ออกไปรอข้างนอกซะ ก่อนที่ฉันจะยกเลิกสัญญาหมั้นระหว่างเราเดี๋ยวนี้" คำขู่ที่ไร้ซึ่งความปรานีทำให้รินรดาหน้าซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากล่างด้วยความคับแค้นใจ ดวงตากลมโตตวัดมองจินที่ยืนกอดอกมองอยู่อย่างเหนือกว่าด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." เธอพึมพำลอดไรฟัน ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่น ปัง! ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่ผ่อนคลาย จินถอนหายใจยาวเหยียดแล้วหันหลังจะเดินหนีไปยังระเบียงอีกด้าน ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าหมับด้วยมือหนาที่เร็วกว่า "จะไปไหน" คีรินเอ่ยถาม เสียงทุ้มแหบพร่าลงกว่าเดิม "ปล่อยครับ... ปล่อยผม คุณควรจะรีบตามคู่หมั้นคนสวยของคุณไปนะ เดี๋ยวผู้ใหญ่ทางโน้นจะรอนานเอา" จินพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดึง แรงบีบกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นจนน่าหมั่นไส้ "หึง?" คำถามสั้นๆ แต่กลับทรงพลังทำเอาคนที่กำลังทำหน้ายุ่งถึงกับชะงัก จินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ดวงตากลมโตไหวระริกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้น "หึง? ฝันไปเถอะครับ! คนอย่างผมเนี่ยนะจะไปหึงอัลฟ่าปากร้าย เอาแต่ใจตัวเอง แถมยังมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนแล้วอย่างคุณ ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่าเฮีย" คีรินไม่โต้เถียง ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย บีบให้จินต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ก่อนที่แขนแกร่งทั้งสองข้างจะยกขึ้นกักตัวโอเมก้าดื้อรั้นไว้ตรงกลาง พื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองแคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปนกาแฟคั่วเข้มของอัลฟ่าโอบล้อมจินไว้ทุกทิศทาง จนสติที่พยายามประคับประคองมาตลอดเริ่มสั่นคลอน "ปากเก่งนักนะ..." คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้จินขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เมื่อกี้ยังตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ หื้ม?" "นั่นมัน... มันเป็นอุบัติเหตุต่างหากเล่า! คุณนั่นแหละที่ฉวยโอกาส" จินเถียงเสียงแข็ง แม้ใบหน้าร้อนผ่าวจะแดงก่ำลามไปถึงใบหูแล้วก็ตาม มือเรียวพยายามดันแผงอกกว้างให้อציออกห่าง แต่คีรินกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "อุบัติเหตุงั้นเหรอ..." คีรินทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด "งั้นอุบัติเหตุครั้งนี้... ฉันขอทำ2ให้มันเป็นเรื่องตั้งใจก็แล้วกัน" สิ้นเสียงทุ้ม คีรินก็ไม่เปิดโอกาสให้จินได้ทันตั้งตัว ร่างสูงโน้มใบหน้าลงประกบจูบเรียวปากนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสแรกมีความดุดันและเร่าร้อนราวกับต้องการลงโทษคนปากเก่ง แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านและอาการต่อต้านที่ค่อยๆ อ่อนระทวยลง รสจูบนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและลึกซึ้งขึ้นอย่างช้าๆ คีรินขบเม้มริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้จินเผยอริมฝีปากออกรับความหวานล้ำที่เขามอบให้ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนจินรู้สึกว่าสมองขาวโพลน ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนต้องยึดปกเสื้อเชิ้ตของอัลฟ่าหนุ่มไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ท่ามกลางม่านควันจางๆ จากแก้วไวน์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะและบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยฟีโรโมนที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง จูบแรกที่ไม่ได้เกิดจากความบังคับ หากแต่มาจากความโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของหัวใจ กำลังดำเนินไปอย่างดูดดื่มจนแทบขาดใจ กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง... สามครั้งติดกันอย่างรวดเร็ว ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณคีรินคะ! คุณแม่โทรมาตามแล้วนะคะ ท่านบอกว่าถ้าคุณยังไม่ลงไปภายในห้ามนทีนี้ ท่านจะยกเลิกงานแต่งงานจริงๆ ด้วยนะคะ!" เสียงแหลมสูงของรินรดาดังทะลุประตูเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ คีรินผละริมฝีปากออกอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มมองจินที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างหนักหน่วง จินรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ก่อนจะผลักอกคีรินเต็มแรงจนอัลฟ่าหนุ่มเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตากลมโตมองค้อนคีรินด้วยความโมโหปนเขินอาย "ไป... ไปสิครับ คู่หมั้นคุณเรียกคอเป็นเอ็นแล้วโน่น!" จินเอabเสียงสั่น พยายามตั้งสติแล้วเดินเลี่ยงหนีไปยังหน้าต่างห้องเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าว คีรินมองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินไปที่ประตูเพื่อจัดการกับปัญหาด้านนอก แต่ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดความเงียบ ติ๊ง! คีรินชะงักฝีเท้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเพียงแวบเดียว สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพถ่ายล่าสุดที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลก... ภาพของรินรดากำลังยืนพูดคุยอยู่กับ 'ใครบางคน' ที่หน้าลิฟต์โซนวีไอพี บุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศและไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด! คีรินหันขวับกลับมามองจินที่ยืนหันหลังให้อยู่ ทันใดนั้น ประตูห้องพักที่ควรจะถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนากลับถูกเปิดผางเข้ามาด้วยคีย์การ์ดสำรองอีกดอกที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต! "แปลกใจไหมครับที่ผมกลับมาเร็วกว่ากำหนด... พี่คีริน" กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความฟินปนระทึกนี้ด้วยกันนะคะ!