เมื่อเด็กดื้อเริ่มเอาคืน

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นที่เจือจางด้วยความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู กำลังทำปฏิกิริยากับฮอร์โมนในกายของโอเมก้าอย่างจิน จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับบานกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง "แปลกใจไหมครับที่ผมกลับมาเร็วกว่ากำหนด... พี่คีริน" ประโยคคำถามที่ทิ้งค้างไว้เมื่อครู่ยังลอยวนอยู่ในอากาศ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่จินจงใจจุดขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตคู่สวยที่ปกติมักจะฉายแววดื้อรั้น ตอนนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความซุกซน เจือกลิ่นอายความยั่วยวนที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาตั้งใจแกล้งให้อีกฝ่ายตะบะแตกเล่นๆ คีรินชะงักฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาประชิด ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษหยุดนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย มองสำรวจร่างโปร่งที่ยืนพิงกระจกด้วยท่าทางสบายเกินเบอร์ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่จินสวมอยู่กระดุมเม็ดบนหลุดลơi เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนและผิวเนื้อซีกหนึ่งที่สะท้อนแสงไฟสีส้มอ่อน "กล้าดีนี่... เด็กดื้อ" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความขุ่นเคืองระคนความปรารถนาที่พยายามกดขี่ไว้ภายใต้หน้ากากนิ่งขรึม "คิดว่าหายหัวไปสามวันแล้วกลับมาทำหน้าแบบนี้ใส่ฉัน แล้วฉันจะต้องยอมตามใจเธอทุกอย่างว่างั้นเถอะ?" "อ้าว ใครว่าผมทำหน้าแบบนี้เพื่อขอร้องล่ะครับ" จินผละตัวออกจากบานกระจก ก้าวเข้าไปหาอัลฟ่าหนุ่มทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ท่าทางราวกับแมวป่าตัวน้อยที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ "ผมแค่อยากรู้ว่า... ตลอดสามวันที่พี่ไม่ได้เจอหน้าผม พี่คิดถึงผม... หรือแค่หงุดหงิดที่ไม่มีคนให้ด่ากันแน่" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นฟีโรโมนวานิลลาเจือกลิ่นฝนแรกของจินแผ่ซ่านออกโดยสัญชาตญาณ มันไม่ใช่กลิ่นที่ยอมจำนน แต่เป็นกลิ่นที่ท้าทายและเชิญชวนให้เข้ามาขย้ำให้แหลกคามือ คีรินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเอื้อมออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว แรงดึงมหาศาลทำให้จินเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างจนลมหายใจสะดุด ความร้อนจากร่างหนาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรู้สึกได้ "เธอชักจะลองดีกับฉันมากเกินไปแล้วนะ จิน" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ แต่จินกลับไม่ยอมถอยหนี กลับแกล้งเอียงคอรับสัมผัสและขยับตัวเบียดเข้าหาอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ "ถ้าผมไม่ลอง... พี่ก็คงเอาแต่เก๊กขรึมใส่ผมไปจนแก่ตายสิครับ" จินเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นและเย้ายวนในคราเดียวกัน "ว่าไงล่ะครับ... ไหนบอกว่าผมดื้อนักหนา ลองจัดการเด็กดื้อคนนี้ดูหน่อยสิครับว่าพี่จะทำอะไรผมได้" คำพูดท้าทายนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง อัลฟ่าหนุ่มผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครและมักจะเป็นฝ่ายควบคุมเกมมาตลอด รู้สึกเหมือนสติที่มีอยู่กำลังจะขาดผึ่ง ดวงตาคมกริบเข้มขึ้นจนแทบกลายเป็นสีดำสนิท ความอดทนที่สะสมมาตลอดสามวันที่ต้องเคลียร์งานหัวหมุนเพื่อกลับมาหาคนตรงหน้า พังทลายลงในชั่วพริบตา มือหนาเลื่อนขึ้นจากเอวบาง ลากไล้ผ่านแผ่นหลังขึ้นมาจนถึงต้นคอระหง นิ้วเรียวออกแรงบีบเบาๆ พอให้รู้สึกเจ็บแปลบแต่เร้าอารมณ์ ขณะที่ริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาจดจ่ออยู่ใกล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มเย้าแหย่ "คิดว่าฉันไม่กล้าสินะ..." คีรินเอמהเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนรุ่มปัดป่านอยู่บนกลีบปากนุ่ม "เด็กอย่างเธอ... ต่อให้โดนฉันลงโทษทั้งคืนก็คงไม่เข็ดหรอกมั้ง" "ลองดูสิครับ... ถ้าพี่แน่จริง" จินท้าทายด้วยน้ำเสียงทุ้มหวาน ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันอยู่แล้ว หัวใจของโอเมก้าหนุ่มเต้นรัวเร็วราวกับกลองเพล แม้ปากจะเก่งและกล้าท้าทาย แต่ลึกๆ แล้วฝ่ามือที่จิกอยู่บนปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายกลับสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและหวั่นไหว บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวร้อนระอุขึ้นทุกวินาที ราวกับอุณหภูมิร่างกายของคนทั้งคู่กำลังหลอมรวมกันจนแทบละลาย เคมีที่หักล้างและดึงดูดกันอย่างรุนแรงทำให้ห้องสี่เหลี่ยมนี้แคบลงไปถนัดตา คีรินกักตัวจินไว้ระหว่างอ้อมแขนและบานกระจก ไม่มีทางหนีและไม่มีใครคิดจะถอย ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของอัลฟ่าหนุ่มกำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดปากคนอวดดีให้หายพยศ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงที่กำลังเดือดพล่านลงทันที พร้อมกับเสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอמהลอดเข้ามาจากด้านนอกก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้รับอนุญาต "พี่คีรินคะ รินเอาเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์มาให้... อุ๊ย!" ประโยคพูดคุยหยุดชะงักลงทันทีเมื่อรินรดาผลักประตูเปิดกว้างเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตของคู่หมั้นสาวทางธุรกิจเบิกกว้างด้วยความตกใจและช็อกสุดขีด เมื่อเห็นภาพอัลฟ่าหนุ่มเนื้อทองแห่งอาณาจักรธุรกิจ กำลังยืนกักตัวโอเมก้าหัวขบถไว้ในอ้อมแขนแนบชิด ชนิดที่เรียกว่าแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกันริมกระจกหน้าต่าง จินชะงักค้าง รอยยิ้มยั่วเย้าเมื่อครู่แทนที่ด้วยความตกใจระคนแปลกใจ ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนานเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่ที่ยืนหน้าซีดเผือด คีรินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ใบหน้าคมคายบึ้งตึงดาร์กสนิทด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้บุกรุกด้วยแววตาดุดันราวกับอยากจะฆ่าคนให้ตายคามือ "ออกไปซะ รินรดา!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคีรินดังลั่นห้องทำงาน พร้อมกับฟีโรโมนกดดันที่แผ่พุ่งออกมาอย่างรุนแรงจนคนฟังแทบเข่าอ่อน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของเฮียคีรินกับน้องจินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!