กลิ่นอายความรักอบอวล

กลิ่นหอมเย็นของชาอู่หลงคั่วผสมผสานกับความเงียบสงบของห้องอาหารส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูราวกับถูกตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก ทว่าความเงียบงันระหว่างคนสองคนที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่ ณ ตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่ยังคงหลงเหลือมาจากเหตุการณ์ระอุในห้องทำงานเมื่อชั่วโมงก่อน จินวางแก้วชาลงบนจานรองด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับตวัดมองคนตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมดูโดดเด่นและดื้อรั้นในเวลาเดียวกัน โดยเฉพาะริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างคนกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น "มองหน้าผมแบบนี้ มีปัญหาอะไรจะเคลียร์อีกหรือเปล่า คุณจิน" คีรินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหวินเล็กน้อยตามประสาอัลฟ่าเจ้าโลกที่คุ้นชินกับการควบคุมทุกอย่าง ทว่าแววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับไม่ได้มีความดุร้ายอย่างที่ปากพูด ตรงกันข้าม... มันมีความอ่อนโยนระคนกังวลซ่อนอยู่ลึกๆ จนแทบมองไม่เห็น หากไม่ใช่เพราะกระแสฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ที่แผ่ออกมาโอบล้อมกายเขาอย่างบางเบาเพื่อปลอบประโลม จินก็คงคิดว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะหาเรื่องเขาต่อจริงๆ "ผมไม่ได้มองหาเรื่องค่ะ แค่กำลังคิดว่า... คุณคีรินนี่ใจร้ายกว่าที่คิดนะคะ" จินลอยหน้าลอยตาตอบ เสียงหวานใสเจือความประชดประชันอย่างจงใจ "ไล่ตะเพิดคู่หมั้นหน้าตาดีออกไปแบบไม่ไว้หน้าขนาดนั้น รินรดาเขาคงอกหักจนต้องวิ่งไปร้องไห้ฟูมฟายที่ไหนสักแห่งแล้วมั้งคะ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองโอเมก้าตัวแสบที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด "หึงเหรอครับ?" คำถามที่ยิงตรงแบบไม่มีกั๊กทำเอาคนที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าถึงกับสำลักอากาศ จินเบิกตากว้าง รีบวางแก้วชาในมือกระแทกกับโต๊ะเบาๆ จนน้ำกระฉอก "หึง? ฝันไปเถอะค่ะคุณคีริน! ผมแค่รู้สึกสมเพชที่ต้องมานั่งฟังละครฉากใหญ่ในพื้นที่ทำงานของคุณต่างหาก อีกอย่าง... รินรดาเขาก็เป็นคู่หมั้นที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณนี่คะ การที่คุณทำแบบนั้น มันไม่เป็นการให้เกียรติผู้หญิงเขาเกินไปหน่อยหรือไง" "คู่หมั้นทางธุรกิจที่คุณก็รู้ดีว่ามันเป็นแค่กระดาษแผ่นเดียวที่ผู้ใหญ่ขีดเขียนขึ้นมา" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางพยศของคนตรงข้าม "อีกอย่าง... ผมไม่เคยให้ความหวังผู้หญิงคนนั้น และผมก็ประกาศชัดเจนตั้งแต่วันแรกแล้วว่าใครคือกฎเหล็กในชีวิตผม" จินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับประโยคสุดท้ายที่แฝงความหมายนัยยะสำคัญ แม้สมองจะพยายามบอกให้ต่อต้านและหยิบยกความเป็นโอเมก้าหัวขบถขึ้นมาสู้ ทว่าดวงตาคมปลาบที่มองมาด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบังนั้น กลับทำให้แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอวลที่แปลกประหลาด กลิ่นฟีโรโมนสนซีดาร์ของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มผสมผสานเข้ากับกลิ่นวานิลลาเจือจางจากตัวจินอย่างลงตัว ราวกับธรรมชาติกำลังบังคับให้พวกเขายอมจำนนต่อพันธะที่มองไม่เห็นนี้ "เลิกทำหน้าดื้อสักทีได้ไหมครับ" คีรินถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้กับความน่าหมั่นไส้แต่ก็น่าเอ็นดูของคนตรงข้าม เขายื่นมือหนาข้ามโต๊ะมาหมายจะคว้ามือเรียวมากุมไว้ ทว่าจินกลับชักมือหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับค้อนวงใหญ่ที่ส่งมาให้ "อย่ามาเนียนค่ะ มือไม้สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้" "อยากพิสูจน์ไหมล่ะครับว่าสะอาดพอจะกุมมือคุณไปตลอดชีวิตหรือเปล่า" คำพูดหยอกเย้าที่หลุดออกมาจากปากของนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนเย็นชาและถือตัว ทำให้จินถึงกับพูดไม่ออก เขาทำได้เพียงเสมองไปทางกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน เพื่อซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่หลุดลอดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ การออกเดทแบบเงียบๆ ในมุมลับตาคนแห่งนี้ แม้จะเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายจากผู้หญิงคนนั้น แต่สุดท้ายมันกลับทิ้งร่องรอยความหวานที่ซึมลึกเข้าสู่หัวใจอย่างช้าๆ คีรินมองท่าทีเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยความหมั่นเขี้ยว เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อหยอกล้อคนปากแข็งต่อ ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นใกล้กับโต๊ะอาหารส่วนตัวของพวกเขาก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมาให้คีรินโดยเฉพาะ "บังเอิญจังเลยนะคะคุณคีริน... ไม่คิดเลยว่าจะมานั่งสวีทกับ 'พนักงาน' คนโปรดลับหลังฉันถึงที่นี่" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่นัยน์ตากลับลุกโชนไปด้วยเพลิงริษยา ในมือเรียวของเธอถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ คล้ายเพิ่งกดบันทึกภาพเหตุการณ์บนโต๊ะนี้ไว้สดๆ ร้อนๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินนี้ด้วยกันเสมอนะคะ