ภัยเงียบเริ่มคืบคลาน

เสียงกดชัตเตอร์เงียบกริบในความสลัวของมุมร้านอาหารหรู ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเคียดแค้นกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา หน้าจอโทรศัพท์มือถือยังคงสว่างวาบ ปรากฏภาพเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารเมื่อครู่—ภาพที่อัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างคีรินกำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้โอเมก้าหัวขบถอย่างจินด้วยท่าทีที่ทั้งคุกคามและเปี่ยมด้วยความเสน่หา แม้เจ้าตัวจะปากแข็งปฏิเสธเสียงแข็งมาตลอด แต่แววตาคู่นั้นไม่มีทางโกหก หญิงสาวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหวานหยดที่มักใช้ประดับหน้าในสังคมไฮโซบัดนี้ถูกบิดเบี้ยวด้วยเพลิงริษยาที่แผดเผาจนแทบเป็นจุล ปลายนิ้วเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตจิกเข้าหาหน้าจอจนข้อต่องอขาว "คิดว่าจะจับคีรินไว้ได้ตลอดรอดฝั่งอย่างนั้นสินะ... โอเมก้าไร้หัวนอนปลายเท้า" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงเพลิง รินรดากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะโยนมันลงบนกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงราวกับมันเป็นเพียงเศษขยะ เกมนี้เธอยังไม่แพ้... ในเมื่อไม่อาจใช้ไมไมตรีบีบให้คีรินยอมจำนนต่อการคลุมถุงชนได้ ทางเดียวที่จะรักษาทั้งหน้าตาและทรัพย์สินมหาศาลนั้นไว้ ก็คือการทำลายตัวหมากที่ทำให้คีรินไขว้เขวให้สิ้นซาก แผนการร้ายถูกเรียบเรียงขึ้นอย่างรวดเร็วในหัวสมองอันปราดเปรื่องแต่บิดเบี้ยวของเธอ รินรดากดโทรออกหาคนสนิท น้ำเสียงที่กรอกลงไปเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ "จัดการตามที่ฉันสั่ง... เอาให้พังกันไปข้างหนึ่งเลย" ตัดภาพมายังบรรยากาศภายในรถยนต์หรูคันงาม กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนป่าเจือจางของคีรินยังคงลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าบรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก จินนั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง ปลายนิ้วเรียวเคาะกระจกเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความฟุ้งซ่านในใจ เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ร้านอาหารยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึกสัมผัสที่ปลายจมูกคล้ายยังมีกลิ่นกายของอีกฝ่ายติดอยู่ "เลิกทำหน้าเหมือนฉันติดหนี้เธอร้อยล้านได้แล้วมั้ง จิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือหนายังคงบังคับพวงมาลัยแต่นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ "ใครทำหน้าแบบนั้นกันเล่า เฮียต่างหากที่หาเรื่องใส่ตัวก่อน" จินหันมาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความไม่ยอมคน "ถ้าเฮียไม่ทำตัวรุ่มร่ามกลางที่สาธารณะ มีหรือที่ใครจะเอาไปนินทา" "รุ่มร่ามตรงไหน ฉันแค่อยากเตือนสติคนดื้อบางคนให้อยู่ในโอวาท" คีรินแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน ปากบอกว่าไม่ชอบแต่ใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อตรงพวงแก้มนั้นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังเขินอายจนแทบระเบิด "หรือว่า... ที่หงุดหงิดเนี่ย เพราะหึงฉันล่ะหึ" "หลงตัวเองที่สุด!" จินหันขวับกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้งเพื่อซ่อนใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนขับจะได้ยิน รอยยิ้มร้ายกาจและแววตาเจ้าเล่ห์ของอัลฟ่าหนุ่มคืออาวุธที่อันตรายที่สุด และเขากำลังจะพ่ายแพ้ให้มันอยู่รำคาญ รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง ทว่าก่อนที่จินจะเอื้อมมือไปเปิดประตู เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน จินหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากเบอร์แปลก เป็นภาพโคลสอัปเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารเมื่อครู่... มุมกล้องที่ถูกถ่ายออกมาทำให้ดูราวกับว่าพวกเขากำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามา *(ระวังตัวไว้ให้ดี ของเล่นชิ้นนี้... ใกล้หมดอายุแล้ว)* ดวงตาของจินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสได้ถึงภัยเงียบที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วโดยที่พวกเขา, แม้แต่คีรินเอง, ก็ยังไม่ทันตั้งตัว คีรินสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าหวานที่ซีดเผือดลงถนัดตา สัญชาตญาณความเป็นอัลฟ่าผู้ปกป้องตื่นตัวขึ้นทันที มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น น้ำเสียงที่เคยติดหยอกเย้าเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาดในเสี้ยววินาที "จิน... มีอะไร" จินเงยหน้าขึ้นสบตากลมโตกับดวงตาคมกริบทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและระแวดระวัง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะอ้าออกเพื่อเอ่ยความจริง ประตูฝั่งคนขับก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้จากบริษัทรักษาความปลอดภัยประจำคอนโดที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหอบหายใจ "คุณคีรินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ที่ชั้นเพนต์เฮาส์ของคุณ เกิดเหตุเพลิงไหม้ปริศนา และ... เอกสารสำคัญในห้องทำงานถูกรื้อค้นกระจัดกระจายครับ!" หัวใจของจินกระตุกวูบ ภาพในโทรศัพท์กับเหตุการณ์ตรงหน้าซ้อนทับกันอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ... แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเต็มรูปแบบจากเงามืด! กระต่ายพระจันทร์หวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมลุยไปกับความเดือดของตอนนี้กันนะคะ!