อย่ามายุ่งกับของของฉัน

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าหนุ่มไม่ได้ทำให้จินถอยหลังลงคลองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม โอเมก้าหนุ่มกลับเชิดคางขึ้น ท้าทายสายตาดุดันคู่นั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาจะสรรหามาได้ "ความลับเหรอคะ คุณคีริน?" จินจงใจเน้นเสียงหวานหยด ทว่าแววตากลับแข็งกร้าว "น่าแปลกจังนะคะ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้มีความลับอะไรกับใครแท้ๆ แต่ทำไมคุณถึงดูร้อนรนจนเนื้อตัวสั่นเทานักล่ะคะ หรือว่า... กลัวว่าเรื่องที่ตัวเองกำลังปิดบังฉันอยู่มันจะแดงขึ้นมาก่อนกันแน่" "ปากเก่งนักนะจิน" คีรินก้าวประชิดเข้ามาอย่างรวดเร็วจนจินเกือบจะผถลาถอยหลังตามสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังบางกลับชนเข้ากับผนังห้องรับรอง V.I.P. ของงานเลี้ยงหรูอย่างจัง อัลฟ่าหนุ่มใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันผนังกั้นทางหนีไว้ ปิดกั้นพื้นที่ทั้งหมดด้วยร่างกายที่สูงใหญ่และแรงกดดันจากฟีโรโมนที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจของจินกระตุกวูบอย่างไม่รักดี แต่คนอย่างจินมีหรือจะยอมเสียฟอร์มให้คนปากร้ายได้ใจ "ถอยไปค่ะ อากาศในนี้มันเริ่มน้อยลงทุกทีแล้ว หรือว่าออกซิเจนรอบตัวคุณมันหมดเพราะมัวแต่เอาเวลามาจ้องหน้าฉันคะ" จินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตสบตาสีเข้มโดยไม่หลบเลี่ยง แม้ว่าหัวใจจะเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันก็ตาม คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นไส้ระคนหมั่นเขี้ยว มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนเบาๆ ไม่ให้หันหนี "ดื้อด้าน... รู้ตัวไหมว่ายิ่งเธอทำตัวแบบนี้ ฉันยิ่งอยากจะขยี้ให้แหลกคามือ" "ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดูสิคะ!" ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีรินดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด อัลฟ่าหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะควิบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง ทว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้น สีหน้าของคีรินก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นและรอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมืดทะมึนที่น่ากลัวกว่าเดิม จินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น รอยยิ้มสมเพชเล็กๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของโอเมก้าหนุ่ม "หือ? ดูท่าทางข้อความนั้นจะสำคัญมากสินะคะ หรือว่า... 'คนที่เธอคิดไม่ถึงที่สุด' คนนั้นกำลังจะมาทวงคืนของเล่นชิ้นโปรดแล้วล่ะคะ?" คำพูดประชดประชันของจินไม่ได้ทำให้คีรินอารมณ์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวอัลฟ่าหนุ่มจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที มือที่บีบคางจินอยู่คลายออกเปลี่ยนเป็นรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์จนแผ่นหลังของจินแนบชิดกับอกแกร่ง "ฉันบอกแล้วไงว่าเธอเป็นของฉัน" คีรินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าตกใจ "ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง... แม้กระทั่งเศษเสี้ยวความคิดก็ไม่ได้!" จินชะงักไปเล็กน้อยกับความดุดันที่เจือความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลนั้น ก่อนจะรีบดึงสติแล้วผลักอกแกร่งออกห่าง "พูดจาอะไรเพ้อเจ้อ ฉันไม่ใช่ข้าวของของคุณนะ!" "อยากพิสูจน์ไหมล่ะ ว่าเธอเป็นของใครกันแน่" คีรินเหยียดยิ้มร้ายกาจ มือหนายังคงรั้งเอวสอบไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จังหวะนั้นเองที่ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือใครบางคนอย่างแรง! "คีรินคะ! คุณอยู่ในนี้จริงๆ ด้วย... อุ๊ย!" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดราตรีหรูของ 'รินรดา' ที่ก้าวเข้ามาหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าประตู ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนเจ็บปวด เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ—อัลฟ่าหนุ่มผู้เป็นคู่หมั้นกำลังโอบกอดโอเมก้าสามัญชนคนใหม่อย่างแนบชิด ราวกับไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาแทรกกลางได้ จินรีบออกแรงผลักคีรินอีกครั้งอย่างแรง คราวนี้อัลฟ่ายอมถอยออกไปก้าวหนึ่ง แต่สายตายังคงไม่ละไปจากโอเมก้าตัวแสบ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความริษยาพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะกรีดร้องออกมาตรงนั้น "นี่มันหมายความว่ายังไงคะคีริน?" รินรดากัดริมฝีปาก พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "คุณพาเด็กนี่มาหลบอยู่ในห้องสองต่อสอง... ทั้งที่เรากำลังจะแต่งงานกันอยู่รอมร่อเนี่ยนะ!" คีรินหันไปมองคู่หมั้นสาวด้วยสายตาไร้อารมณ์ สีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น ผิดกับรินรดาที่ตอนนี้ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น "เธอกล้าดียังไงถึงเข้ามาในพื้นที่ของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต รินรดา" คีรินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังสะท้าน "ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณนะคะ! มีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะตามหาคุณ!" รินรดาตวาดลั่น ก่อนจะหันมาจ้องหน้าจินด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย "ส่วนนาย... โอเมก้าชั้นต่ำ ไร้ยางอาย คิดว่าจะจับอัลฟ่าไฮโซรวยฟ้าผ่าแล้วจะบินสูงขึ้นมาได้งั้นเหรอ อย่าฝันไปหน่อยเลย!" จินยักไหล่เบาๆ สีหน้าไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยสักนิด เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ของตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียง... หมับ! มือหนาของคีรินคว้าต้นแขนของจินไว้ แล้วกระชากให้ร่างบางเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของตนเองทันที เป็นการปกป้องโดยสัญชาตญาณที่รวดเร็วและเด็ดขาดจนจินเองยังต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง คีรินก้าวมาบังหน้าจินไว้มิดชิด ดวงตาสีเข้มคมกราบมองรินรดาด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง น้ำเสียงที่เอמהออกมาทำเอาคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ถอยไปซะ รินรดา... แล้วจำใส่สมองไว้ให้ดีว่าต่อให้ไม่มีเธอ ฉันก็ไม่มีวันชายตามองผู้หญิงอย่างเธอหรอก" คีรินหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "และถ้าเธอยังกล้ามาล้ำเส้นแตะต้อง 'คนของฉัน' อีกแม้แต่ปลายเล็บ... ต่อให้ตระกูลของเธอหนุนหลังอยู่ ฉันก็จะทำให้มันพังพินาศไม่เหลือชิ้นดีในสามวัน!" รินรดากรีדร้องในใจ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างขีดสุด เธอไม่คิดว่าคีรินจะประกาศกร้าวเพื่อปกป้องโอเมก้าสารเลวคนนี้ถึงขนาดนี้! จินที่แอบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของอัลฟ่าหนุ่ม เม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนอยู่ในช่องท้อง ทั้งหมั่นไส้ ทั้งตกใจ และ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจมันกำลังพองโตอย่างน่าประหลาดกับคำว่า 'คนของฉัน' ที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากของคนปากร้าย ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของจินก็สั่นครืนขึ้นมาบ้าง หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาโชว์หราต่อหน้าต่อตา... *[ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่ยืนอยู่ข้างเธอตอนนี้ ไม่ใช่คนที่เธอควรไว้วางใจมากที่สุด]* จินหน้าถอดสีทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างขีดสุด เขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคีรินสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ถ้าข้อความนี้ไม่ได้ส่งมาจากรินรดา... แล้วใครเป็นคนส่ง? และถ้าคีรินรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก... ทำไมเขาถึงต้องทำท่าทางปกป้องจินราวกับหวงแหนนักหนา ทั้งที่ความจริงแล้ว... เขาก็อาจจะเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ตั้งแต่ต้นเช่นกัน?! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับ "พันธะร้ายรุกฆาตหัวใจเฮีย" ตอนนี้นะคะ!