กลิ่นฟีโรโมนที่คุมไม่อยู่

ใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังแววตานั้นคมกริบเสียจนผิวหนังรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบ คีรินไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ทันทีอย่างที่ฉันคาดการณ์ไว้ในตอนแรก ทว่าความนิ่งงันของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าการระเบิดอารมณ์ออกมาเสียอีก แรงกดดันจากอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์แผ่ซ่านคุกคามจนอากาศในห้องทำงานกว้างใหญ่เริ่มบางเบาลงทุกที "เธอพูดว่าอะไรนะ... จิน" น้ำเสียงต่ำทุบลงกลางความเงียบ มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการกดดันให้ฉันถอนคำพูดที่เพิ่งพ่นออกไปเมื่อครู่ ทว่าคนอย่างจิน... ต่อให้คอจะขาดบาดตายด้วยคมดาบ ก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ความเผด็จการไร้เหตุผลของคนตรงหน้าหรอกนะคะ ฉันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มยั่วเย้าที่ฝึกฝนมาอย่างดีไปให้ แม้ว่าปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่หลังโต๊ะทำงานจะจิกเข้าหากันจนเจ็บเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา "หูหนวกหรือไงคะเฮีย หรือว่าอายุมากจนประสาทการรับฟังเริ่มเสื่อมถอย ถึงต้องให้โอเมก้าตัวเล็ก ๆ ทวนคำพูดซ้ำสอง" "ปากเก่งนักนะ" สิ้นเสียงทุบโต๊ะปังใหญ่ คีรินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการคาดเดา กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นไม้สนซีดาร์ผสมความดุดันของอบเชยพุ่งทะยานเข้าโอบล้อมร่างฉันไว้จนแทบหายใจไม่ออก มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและความหงุดหงิดขั้นขีดสุด อัลฟ่าหนุ่มใช้มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะทำงานไว้ กักขังฉันให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคู่นั้นวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ ถึงกล้าท้าทายอำนาจของฉันในห้องนี้" คีรินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างแก้มทำเอาขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง "รู้ไหมว่าการเป็นโอเมก้าที่ดื้อรั้นจนเกินงาม... จุดจบมันมักจะลงเอยอย่างไร" "ถ้าจุดจบมันคือการไม่ต้องทนฟังคำสั่งงี่เง่าของคุณ ฉันก็ยินดีจะรับมันค่ะ" ฉันสวนกลับทันควัน ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันทางชีววิทยาที่พยายามบีบบังคับให้ต่อมฟีโรโมนของฉันสั่นไหว ดวงตากลมโตจ้องตอบนิ่ง ไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพลเข้าไปทุกที บ้าจริง... ทำไมกลิ่นฟีโรโมนของเขาถึงได้ทรงอิทธิพลต่อร่างกายทรยศนี่นักนะ! เพราะความใกล้ชิดที่เกินขอบเขต และความโกรธที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่ได้ ทำให้ต่อมฟีโรโมนของฉันเริ่มทำงานผิดปกติ กลิ่นหวานละมุนของดอกไวโอเล็ตป่า—กลิ่นประจำตัวโอเมก้าของฉัน—รั่วไหลออกมาผสมผสานกับกลิ่นไม้สนซีดาร์ของอีกฝ่ายอย่างไม่ตั้งใจ คีรินชะงักไป ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมาที่ลำคอระหงที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ฟีโรโมนที่อบอวลอยู่รอบตัวเปลี่ยนความหมายจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่งที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า "กลิ่นเธอ..." คีรินพึมพำเสียงพร่า แววตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นเข้มจัดจนน่ากลัว "เธอคุมมันไม่อยู่แล้วนะ จิน" "ถอยไปนะเฮีย!" ฉันพยายามผลักแผงอกกว้างออก แต่แรงแค่นี้มีค่าเท่ากับการสะกิดแมวเท่านั้น ร่างสูงใหญ่ยังคงนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน ยิ่งฉันดิ้นรนมากเท่าไหร่ ฟีโรโมนหวาน ๆ ก็ยิ่งฟุ้งกระจายออกมามากขึ้นเท่านั้น เหมือนกับเป็นการเชิญชวนกลาย ๆ โดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวที่ควรจะเป็นพื้นที่ทำงานเคร่งเครียด บัดนี้กลับกลายเป็นสนามอารมณ์ที่อบอวลไปด้วยความเร่าร้อนและแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงเกินต้านทาน คีรินก้มหน้าลงมาอีกนิด จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะสัมผัสกับใบหูของฉัน ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาสัมผัสเส้นผมที่เคลียคลออยู่ข้างแก้มอย่างถือวิสาสะ "ปากบอกว่าเกลียดฉัน แต่ทำไมร่างกายถึงได้หวานขนาดนี้ล่ะหืม..." เสียงทุบกระซิบต่ำพร่าอยู่ชิดริมฝีปาก ทำเอาสติที่เหลืออยู่น้อยนิดของฉันแทบจะกระเจิง มือหนาเลื่อนลงมาจับเอวบางไว้แน่น ออกแรงรั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน ความร้อนจากร่างกายของอัลฟ่าหนุ่มส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ฉันเผยอริมฝีปากเตรียมจะด่ากราดเพื่อเรียกสติ แต่วินาทีนั้นเองที่คีรินฉวยโอกาสก้มลงมา... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศที่กำลังระอุถึงขีดสุดให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที "คีรินคะ รินเองนะ... รินเข้าไปได้ไหมคะ พอดีรินเอากาแฟมาให้" เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดีดังลอดผ่านบานประตูไม้สักทองเข้ามา พร้อม ๆ กับการบิดลูกบิดประตูที่ไม่ได้ถูกล็อคจากด้านใน! ดวงตากลมโตของฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองบานประตูที่กำลังค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ ในขณะที่คีรินยังคงกักตัวฉันไว้ในอ้อมแขน แถมใบหน้าของเรายังอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบในสถานการณ์ที่หมิ่นเหม่ต่อการเข้าใจผิดอย่างยิ่งยวด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของเฮียเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!