เสียงรูดซิปกระเป๋าเดินทางใบโตดังบาดหู ท่าความเงียบงันของห้องนอนเพนต์เฮوسต์หรูหราที่ครั้งหนึ่งเคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายฟีโรโมนอันดุดันของอัลฟ่าเจ้าของห้อง จินก้มมองเสื้อผ้าเนื้อดีที่ถูกพับเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยทีละชิ้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเจ็บแปลบ โกรธขึง และเด็ดเดี่ยวในคราเดียว
ความอดทนของคนเรามีขีดจำกัดค่ะ... และขีดจำกัดของจินในค่ำคืนนี้ ได้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงหัวค่ำยังคงฉายชัดในโสตประสาท รินรดาเดินเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวแห่งนี้ราวกับเจ้าของตัวจริง หล่อนประกาศกร้าวด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน พร้อมเอกสารข้อตกลงทางธุรกิจที่ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องต่อรองเพื่อกดหัวโอเมก้าอย่างเขาให้ต่ำลง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่คำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น หากแต่เป็นความเงียบงัน และแววตาเรียบเฉยไร้เยื่อใยของคีริน... ผู้ชายคนที่เคยโอบกอดเขาไว้แนบอกและกระซิบคำหวานใส่หู
*‘เธอควรเจียมตัวให้มากกว่านี้ จิน’*
ประโยคเย็นชาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัวราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ
จินแค่นหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง มือเรียวบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหน้าจอสว่างวาบ ปรากฏข้อความนัดหมายกับบริการเช่ารถและตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวที่ถูกกดจองไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะยอมเป็นตัวตลกในเกมธุรกิจบ้าๆ ของใคร และไม่มีวันยอมลดศักดิ์ศรีให้คนใจร้ายอย่างคีรินเหยียบย่ำซ้ำสองอีกเด็ดขาด
กระเป๋าเดินทางใบโตถูกรูดซิปปิดสนิท จินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็ง กลิ่นฟีโรโมนเจือจางของคีรินที่ยังคงติดอยู่ตามซอกมุมห้องเริ่มสร้างความอึดอัดให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง โอเมก้าหนุ่มสะพายเป้ใบเก่งขึ้นบ่า มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับหูกระเป๋าเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ ทว่า...
*แกร็ก!*
เสียงปลดล็อกรหัสประตูกลางดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบ หัวใจของจินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างเพรียวชะงักกึก หันขวับไปมองยังทางเข้าด้วยความตื่นตระหนก
ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กลิ่นอายอัลฟ่าที่แผ่ซ่านออกมาบ่งบอกถึงความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ และร่างโปร่งที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างเตียง
บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที ความกดดันมหาศาลแผ่กระจายจนแทบหายใจไม่ออก คีรินหรี่ตามองภาพตรงหน้า รอยขมวดคิ้วปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วหนา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มเย็นเยียบ
"ดึกดื่นป่านนี้... คิดจะหิ้วกระเป๋าไปไหน, จิน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลอดไรฟัน แฝงไปด้วยความอันตรายที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
จินเม้มริมฝีปากแน่น เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมดุอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้างในจะสั่นเทาแค่ไหนก็ตาม "ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องสนองค่ะ... อ้อ ไม่สิ ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องใส่ใจต่างหาก คุณคีริน"
อัลฟ่าหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วสูงจนจินตั้งตัวไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียว บีบแน่นราวกับคีมเหล็ก ดวงตาคู่นคมจ้องลึกลงมาในดวงตาไหวระริกของโอเมก้าตัวแสบ
"กล้าดีนี่... กล้าหาญถึงขนาดจะหนีจากฉันงั้นเหรอ?" คีรินเค้นเสียงถาม ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "คิดว่าหนีพ้นหรือไง จิน!"
"ปล่อยฉันนะ!" จินสะบัดข้อมือหนีสุดแรงเกิด พร้อมกับจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับด้วยสายตาวาวโรจน์ "ปล่อย! อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือคู่นี้ที่คุณเพิ่งใช้โอบกอดผู้หญิงคนนั้น!"
คำพูดประชดประชันที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้คีรินชะงักไปชั่วขณะ แต่ทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคออยู่กลับทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะใช้ความรุนแรงทางวาจาโต้กลับ
"เธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรทั้งนั้น จิน! สิ่งที่เธอเห็นมันเป็นแค่เกมธุรกิจ... ทำไมเธอถึงไม่รู้จักเจียมตัวซะบ้าง!"
"ใช่! ฉันมันก็แค่โอเมก้าไร้ค่าในสายตาคุณ เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่เขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!" จินตะโกนใส่หน้า น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่ถูกบังคับให้ไหลกลับเข้าไป "เพราะฉะนั้น... ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ถือว่าทำบุญให้คนโง่คนนี้ ที่หลงรักคนใจร้ายอย่างคุณ!"
สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทันที คีรินเบิกตากว้างเล็กน้อยราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง ประโยคสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางอารมณ์เดือดดาลทำให้หัวใจของอัลฟ่าหนุ่มกระตุกวูบ
ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาทำลายบรรยากาศที่เปราะบางนี้
*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...*
เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกระเบียงดังขึ้น ทำลายสมาธิของทั้งคู่จนต้องหันขวับไปมองพร้อมกัน และภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของจินขาดห้วง เมื่อร่างเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่หลังกระจกใส พร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือหน้าจอที่เปิดภาพถ่ายชุดใหญ่ของพวกเขาในตอนนี้ให้ดูอย่างท้าทาย!
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยจินมาถึงตอนนี้นะคะ กระต่ายพระจันทร์สัญญาว่าจะพาไปพบกับความเข้มข้นในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!
พันธะร้ายรุกฆาตหัวใจเฮีย•ตอนที่ 31
ความอดทนมีขีดจำกัด
ผลงานโดย กระต่ายพระจันทร์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (กระต่ายพระจันทร์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง พันธะร้ายรุกฆาตหัวใจเฮีย นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!