ระยะห่างที่เริ่มสั่นคลอน

เสียงปรบมือเบาๆ สองครั้งดังขึ้นในความเงียบงัน ควบคุมบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวให้ดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงโปร่งของจินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาคมกริบกวาดมองผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลัง คีรินปรายตามองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาโอเมก้าหัวขบถที่เพิ่งประกาศสงครามเย็นใส่เขาทางอ้อม แววตาของอัลฟ่าหนุ่มเต็มไปด้วยความท้าทายและความกรุ่นโกรธที่ถูกเก็บกดไว้อย่างมิดชิด “กล้ามากนะจิน... ที่กล้าเข้ามาเหยียบถึงถ้ำเสือ แถมยังท้าทายระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลฉันด้วยตัวเอง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับทรงพลังจนน่าขนลุก “ถ้าฉันไม่ทำ แล้วเฮียจะยอมเปิดปากพูดความจริงเหรอคะ?” จินเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมา “หรือต้องรอให้ ‘คู่หมั้น’ แสนดีของเฮีย เข้ามาฮุบทุกอย่างไปจนหมดก่อน ถึงตอนนั้น... เฮียคงไม่มีเวลามานั่งทำหน้ายักษ์ใส่ฉันหรอกมั้งคะ” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวโอเมก้าตรงหน้าอย่างรวดเร็วจนจินต้องผถะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองเข้าเสียก่อน ร่างสูงทาบทับเข้ามา กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นของผู้ชายสายอัลฟ่าแผ่ซ่านกดดันจนจินต้องสูดลมหายใจเข้าลึก “เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ... จิน” คีรินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวเนียน “เรื่องรินรดา... มันไม่ใช่เรื่องที่เธอควรเอาตัวเข้ามาเสี่ยงด้วย” “แล้วเรื่องอะไรที่ฉันควรยุ่งล่ะคะ? เรื่องที่เฮียกำลังจะถูกหักหลังโดยคนใกล้ตัวงั้นเหรอ?” จินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นฟีโรโมนวานิลลาอ่อนๆ ของจินเริ่มรั่วไหลออกมาปะปนกับกลิ่นของคีรินอย่างควบคุมไม่ได้ มันคือปฏิกิริยาทางเคมีที่พวกเขาทั้งคู่เกลียดนักหนา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกำลังทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ภายนอกหน้าต่างกระจกใส เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นกลายเป็นพายุฝนฟ้าคะนองในยามค่ำคืน เสียงฟ้าคำรามก้องสะเทือนไปทั่วตึกระฟ้า แสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้ามสะท้อนผ่านกระจกเข้ามาแต่งแต้มห้องทำงานให้ดูสลัวและเร่าร้อนขึ้นเป็นเท่าตัว “หุบปาก...” คีรินคำรามต่ำในลำคอ มือหนายื่นไปบีบคางฉุนเฉียวของคนตรงหน้าเบาๆ ให้เงยขึ้นรับสายตา “เธอมันก็แค่เด็กดื้อที่ไม่รู้จักเจียมตัว... คิดเหรอว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อน?” “ฉันไม่ได้อยากให้เฮียใจอ่อนค่ะ!” จินปัดมือหนาออกอย่างไม่แยแส แม้หัวใจจะสั่นไหวกับสัมผัสเมื่อครู่จนแทบควบคุมไม่อยู่ “ฉันแค่มารับผิดชอบในสิ่งที่ฉันเริ่ม... และถ้าเฮียยังดึงดันจะปกป้องผู้หญิงคนนั้น ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนขายข้อมูลบริษัทให้คู่แข่ง เฮียก็เตรียมตัวตาสว่างได้เลย!” คำพูดนั้นทำให้คีรินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าตี ปากเก่ง ทันคน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ในขณะเดียวกัน... ดวงตาคู่นั้นกลับมีความเปราะบางซ่อนอยู่ลึกๆ จนคนมองรู้สึกเจ็บแปลกๆ ในอก “เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง...” คีรินเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความดุดันไว้ “ฉันรู้มากกว่าที่เฮียคิดก็แล้วกันค่ะ” จินเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความหวั่นไหวเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร ยิ่งฝนตกหนักด้านนอกมากเท่าไหร่ บรรยากาศในห้องก็ยิ่งแคบลงและบีบคั้นหัวใจมากเท่านั้น คีรินมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่า มือหนาเปลี่ยนจากจับคางมาเป็นรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว ร่างของจินชนเข้ากับแผ่นอกกว้างอย่างจัง ความเย็นจากเม็ดฝนด้านนอกถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากร่างกายที่แนบชิด “เฮีย... ทำบ้าอะไร ปล่อยนะ!” จินตื่นตระหนก มือเล็กดันแผ่นอกแกร่งเอาไว้ แต่แรงของอัลฟ่าหนุ่มมีมากกว่ามหาศาล “บอกให้หยุดพูด... แล้วฟังฉันบ้าง” คีรินกดเสียงต่ำชิดริมฝีปากนุ่ม ทว่าในวินาทีที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำ เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อก ก๊อก" สามครั้งก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ไว้หน้า “คุณคีรินคะ ดิฉันเองค่ะ... รินรดาเองค่ะ พอดีดิฉันลืมเอกสารสำคัญไว้ในห้องนี้ ขออนุญาตเข้าไปนะคะ” เสียงหวานหยาดเยิ้มของคู่หมั้นสาวดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กระต่ายพระจันทร์" เสมอมานะคะ