คำสบประมาทจากคุณหนู

เสียงฮือฮาอื้ออึงราวกับผึ้งแตกรังดังกระหึ่มไปทั่วห้องจัดเลี้ยงหรูหรา เมื่อภาพถ่ายชุดใหญ่และเอกสารลับระบุยอดเงินโอนย้อนหลัง ปรากฏหราอยู่บนโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึชา แสงสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนลงบนใบหน้าซีดเผือดของบุคคลในภาพ ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคุณหนูรินรดาและบรรดาคณะกรรมการตรวจสอบบัญชีมูลนิธิที่เธอกุมอำนาจอยู่ จินยืนกอดอกนิ่ง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแพขนตายาวกะพริบช้า ๆ อย่างเหนือความคาดหมาย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบอย่างปิดไม่มิด เขากวาดสายตามองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสะใจเล็ก ๆ ที่ได้เห็นคนหน้าซื่อใจคดกำลังจนมุมด้วยหลักฐานคาตา "นี่มันหมายความว่ายังไงคะคุณริน!" เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้น กลายเป็นเสียงวิจารณ์เซ็งแซ่จากแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติในงาน รินรดาหน้าเสีย สีหน้าพยายามรักษาฟอร์มคุณหนูผู้สูงศักดิ์สั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่ มือที่ถือแก้วแชมเปญบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกวาดสายตาคมกริบด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ก่อนจะพุ่งเป้ามาที่โอเมก้าหนุ่มตัวแสบที่ยืนลอยชายอยู่ไม่ไกล "แก... เป็นคนทำใช่ไหม อีโอเมก้าชั้นต่ำ!" รินรดาปรี่เข้ามาหาจินด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสติหลุดลอย ภาพลักษณ์กุลสตรีผู้เพียบพร้อมพังทลายไม่เป็นท่า เธอยกนิ้วเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตชี้หน้าจินด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "คิดเหรรอว่าทำเรื่องสกปรกแบบนี้แล้วจะจับมือถือดมคีรินได้? แกมันก็แค่ของเล่นราคาถูกที่เขาเก็บมาคั่นเวลา อย่าคิดว่าตัวเองสูงส่งขึ้นมาแค่เพราะเกาะชายผ้าอัลฟ่าระดับคีรินเลย!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงเพลงคลอเบา ๆ กลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทุกสายตาจับจ้องมาที่เหตุการณ์ปะทะกันตรงหน้า จินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำดูถูกเหยียดหยามนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นทัดผมกับใบหูท่าทางสบาย ๆ ราวกับกำลังฟังเรื่องตลกไร้สาระ "ของเล่นราคาถูกเหรอคะคุณรินรดา? อย่างน้อยของเล่นชิ้นนี้ก็ไม่ต้องใช้เงินบริจาคของคนอื่นมาโปצאบัญชีตัวเองให้เสียชื่อเสียงก็แล้วกันค่ะ" "ปากดีนักนะ! คิดว่าคาถาคาคีรินคอยปกป้องแล้วจะกร่างยังไงก็ได้งั้นเหรอ?" รินรดาแค่น "ก็ไม่ได้กร่างนะคะ แค่พูดความจริงตามหลักฐาน... เอ๊ะ หรือว่าคุณรินกำลังร้อนตัวเรื่องเอกสารยอดเงินสามสิบล้านนั่นพอดี?" จินลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท แววตาซุกซนเป็นประกายท้าทายจนอีกฝ่ายอกแทบแตกตาย รินรดาหมดความอดทน เธอยกมือขึ้นเงื้อมหมายจะตบลงบนใบหน้าเนียนใสของจินให้หายแค้น ความโกรธบังตาทำให้เธอลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง หมับ! ทว่าฝ่ามือเรียวยังไม่ทันกระทบผิวแก้วของจิน ข้อมือของเธอกลับถูกคว้าเอาไว้ด้วยแรงบีบมหาศาลที่ทำเอากระดูกแทบแหลกสลาย แรงกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นไพน์และไม้ซีดาร์เข้มข้น พวยพุ่งแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศรอบตัวจนทุกคนในรัศมีสิบเมตรแทบหายใจไม่ออก คีรินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาและดุดันราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะขยี้ทุกอย่างให้แหลกคามือ "รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธกริ้ว คีรินปัดมือของเธอทิ้งอย่างไม่ใยดี ราวกับรังเกียจที่จะแตะต้อง "คุณหมดความอดทนหรือสติหลุดจนเพี้ยนไปแล้ว ถึงกล้าทำกิริยาต่ำทรามกลางงานแบบนี้" "คีริน! คุณ... คุณเข้าข้างมันเหรอคะ!" รินรดาหน้าตาตื่นตระหนก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ "ผู้ชายคนนี้มันหยามหน้าคุณ มันเอาเอกสารอะไรก็ไม่รู้มาแกล้งเรานะคีริน คุณไม่เห็นเหรอว่ามันกำลังทำลายชื่อเสียงของเราสองคน!" "เอกสารที่ว่า... ผมเป็นคนอนุมัติให้ฉายขึ้นจอเองครับ" ประโยคสั้น ๆ แต่เฉียบคมดังขึ้นจากปากของคีริน ทำเอารินรดาราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางหัว เธอเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู "คุณ... คุณทำแบบนั้นทำไม..." เสียงของเธอสั่นเครือ คีรินไม่แม้แต่จะชายตามองคู่หมั้นทางธุรกิจที่เขาเกลียดแสนเกลียดอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่หันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างหลัง รัศมีฟีโรโมนอันดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหงุดหงิดปนเอือมระอาที่สะท้อนผ่านแววตาคมกริบ "ส่วนเธอ..." คีรินหันมาดุจินเสียงเข้ม มือหนายื่นออกไปคว้าต้นแขนเรียวของโอเมก้าตัวแสบเข้าหาตัวทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว "ใครอนุญาตให้เอาตัวเข้ามาเสี่ยงท่ามกลางดงเสือจระเข้แบบนี้ฮึ? อยากเก่งนักใช่ไหม ถึงได้แอบไปขุดคุ้ยข้อมูลบริษัทนี้มาเล่นงานเขาด้วยตัวเอง" จินย่นจมูกใส่เบา ๆ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล "ปล่อยเลยนะคะเฮีย! ใครว่าจินเอาตัวมาเสี่ยง จินแค่ทวงความยุติธรรมให้เด็ก ๆ ในมูลนิธิที่โดนคุณหนูไฮโซคนนี้สูบเงินไปต่างหากเล่า ปล่อยนะ มือหนักเป็นบ้า!" "ยังจะมาเถียงอีก!" คีรินขบกรามแน่นด้วยความหมั่นไส้ อยากจะตี้นักโทษปากเก่งคนนี้สักทีให้หายเข่นเขี้ยว บุหนาหน้าทนเสียจริง เจ้าโอเมก้าตัวนี้นับวันยิ่งริอ่านทำอะไรเกินตัวขึ้นทุกที "กลับไปฉันจะคิดบัญชีเธอย้อนหลังแน่ ทั้งเรื่องแอบเจาะระบบ ทั้งเรื่องรนหาที่ตายแบบนี้ เตรียมตัวรับโทษหนักได้เลยจิน" "อุ๊ย! น่ากลัวจังเลยค่ะ" จินลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวกับระยะห่างที่ใกล้กันจนเกินไปจนได้กลิ่นฟีโรโมนของอีกฝ่ายชัดเจน "คิดว่าจินจะกลัวคำขู่ของเฮียหรือไงคะ เชิญฟ้องตามสบายเลยค่ะ จินไม่กลัวหรอก!" เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดแต่แฝงความคลั่งรักกลาย ๆ ทำเอาแขกในงานต่างพากันเงียบกริบด้วยความตกตะลึง กับภาพลักษณ์ของประธานหนุ่มผู้แสนเย็นชาและไร้หัวใจ แต่กลับยอมอ่อนข้อและแสดงอาการหวงแหนโอเมก้าตัวแสบคนนี้ออกนอกหน้าขนาดนี้ รินรดามองภาพนั้นด้วยความริษยาแผดเผาจนแทบคลั่ง เธอรู้แล้วว่าต่อให้เธอมีหลักฐานหรืออำนาจแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันชนะใจผู้ชายคนนี้ได้เลยหากยังมีตัวปัญหาอย่างจินขวางอยู่ "พวกแก... ไม่มีทางมีความสุขกันได้หรอก!" รินรดากัดฟันกรอดด้วยความแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งหนีออกจากห้องจัดเลี้ยงท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของคนทั้งงาน คีรินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกก่อนจะหันกลับมาจัดการกับปัญหาเฉพาะหน้าที่ยืนทำหน้ายู่ใส่เขาอยู่ มือหนาบีบจมูกโด่งรั้นของจินเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู "ดื้อจริง ๆ นะเรา..." คีรินกระซิบเสียงต่ำชิดริมหู ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ภายใต้ความดุ "กลับบ้าน คราวนี้ฉันไม่ปล่อยให้เธอรอดเงื้อมมือแน่" จินเบะปากใส่เล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอאวาจาเผ็ดร้อนตอบโต้กลับไปตามเคย จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีรินก็แผดเสียงสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน คีรินขมวดคิ้วเล็กน้อยควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะกดรับชะงักค้างทันทีเมื่อเห็นเบอร์โทรเข้าและข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินที่เด้งขึ้นมาพร้อมกัน ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความขบขันเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและเย็นเยียบในเสี้ยววินาที จินสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มได้ทันที "มีอะไรเหรอคะเฮีย ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น?" คีรินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับจิน สีหน้าของเขาเรียบตึงจนน่ากลัว ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงเหว "ระบบรักษาความปลอดภัยเซิร์ฟเวอร์หลักของตระกูล... ถูกเจาะจากภายใน และคนที่ทำ... กำลังยืนรอพบฉันอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัวตอนนี้" .................................................................................. (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กระต่ายพระจันทร์" เสมอมานะคะ)