คำสารภาพที่พูดไม่จบ

ความเงียบระลอกนั้นไม่ได้แปลว่าความพ่ายแพ้... แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงที่ดังกระหน่ำอยู่ในโสตประสาทของจิน กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนป่าของอัลฟ่าหนุ่มที่แผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง คีรินไม่ได้ขยับตัวเข้าประชิดในทันที ทว่าความนิ่งสนิทและดวงตาคมกริบที่จ้องมองมานั้นกลับสร้างแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงเสียยิ่งกว่าการตะคอกใส่หน้า จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจิกเข้ากับฝ่ามือ แม้ภายนอกเขาจะเชิดหน้าขึ้นสู้และพยายามรักษาเกราะกำบังความเย่อหยิ่งเอาไว้ ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวเร็วดั่งกลองเพลิง "มองหน้าฉันแบบนี้... คิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเจือความระoxบใจ คีรินขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดกรอบโต๊ะทำงานอย่างคุกคาม จินผุกรนถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะ แต่วินาทีที่เขาคิดจะเบี่ยงตัวหนี มือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วดึงรั้งเข้ามาหาตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นอายความเป็นเจ้าของและสัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผลให้ต่อมรับฟีโรโมนของโอเมก้าปั่นป่วนจนควบคุมไม่อยู่ จินเงยหน้าขึ้นหวังจะเอ่ยปากต่อว่าด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนตามสไตล์เดิม แต่ทว่า... วินาทีที่ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างใกล้ชิด คำพูดทั้งหมดก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ "ปล่อยนะคุณคีริน คุณไม่มีสิทธิ์มา..." "หุบปากน่า จิน" คีรินสวนกลับทันควัน เสียงของเขาแหบพร่าลงกว่าปกติ ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววเกรี้ยวกราดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายความสับสนและแรงปรารถนาบางอย่างที่ถูกสะกดกลั้นไว้ภายใต้ความเย็นชามานานเกินทน ปลายนิ้วอุ่นจัดของอัลฟ่าหนุ่มเลื่อนขึ้นเกลี่ยกรอบหน้าเนียนใสอย่างเผลอไผล สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับสร้างกระแสไฟช็อตแล่นพล่านไปทั่วผิวเนื้อ จินตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปถนัดตา เคมีระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้ากำลังทำงานอย่างบ้าคลั่งจนปฎิเสธไม่ได้ เสียงหัวใจของพวกเขาราวกับเต้นเป็นจังหวะเดียวกันในห้องทำงานที่เงียบสงัด คีรินมองริมฝีปากที่มักจะสรรหาคำพูดร้ายๆ มายั่วโมโหเขาอยู่เสมอ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบกับดวงตากลมโตที่ไหวระริก ร่างสูงก้มหน้าลงช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น จินหลับตาลงครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความโหยหาและแรงดึงดูดประหลาดที่ฉุดกระชากสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย *“ฉัน... ฉันแคร์นายมากเกินกว่าที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้สมควรจะแคร์ด้วยซ้ำไป... และถ้าหากว่า..."* คีรินเกือบหลุดปากบอกรักออกไปแล้ว... ประโยคสำคัญที่อัดแน่นอยู่ในใจ ถูกกลั่นกรองออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและจริงจังที่สุดเท่าที่ผู้ชายเย่อหยิ่งคนนี้เคยเอ่ยปากกับใคร ดวงตาของเขาสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำมาอธิบาย จินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ประโยคที่ขาดห่วงนั้นทำเอาวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง แต่ทว่า... ก่อนที่คำว่ารักจะหลุดออกจากริมฝีปากของอัลฟ่าหนุ่ม และก่อนที่จินจะได้ทันตั้งรับกับความรู้สึกที่โถมเข้ามา *ปัง!* เสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศสีชมพูและแรงดึงดูดมหาศาลให้พังทลายลงในพริบตา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทดีไซน์หรูของหญิงสาวผู้มาใหม่ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาดุร้ายเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "คีริน! คุณทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้!" เสียงแหลมสูงของรินรดาตวัดลั่นห้องทำงาน พร้อมกับสายตาเกลียดชังที่พุ่งตรงมายังจินซึ่งยังคงติดอยู่ในอ้อมแขนของคีริน กระต่ายพระจันทร์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับโมเมนต์ใจเต้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!