สงครามประสาท

“ถอยไป” เสียงของจินราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เขาไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมองร่างสูงที่ยืนตระหง่านขวางทางออกของห้องทำงานกว้างขวาง ร่างโปร่งบางพยายามเบี่ยงตัวหลบ ทว่าแผ่นหลังกลับถูกฝ่ามือหนาของคีรินกระชากกลับมาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างจัง กลิ่นอัลฟ่าพรีเมียมที่รุนแรงและป่าเถื่อนกว่าปกติฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนคนตัวเล็กกว่าหายใจติดขัด “คิดจะเดินหนีฉันไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือไง จิน” คีรินกดเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหู นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างเต็มที่ เขาจ้องมองใบหน้าที่เอาแต่เบือนหนีของโอเมก้าในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกที่เหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ยิ่งเห็นท่าทีเหินห่าง เย็นชา ที่จินจงใจมอบให้ตั้งแต่รินรดาก้าวเข้ามาในห้อง ความหงุดหงิดในอกก็ยิ่งทวีคูณจนแทบคลั่ง “คุณคีรินมีธุระกับคู่หมั้น ก็ควรจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ไม่ใช่มาเสียเวลาขวางทางคนอื่นแบบนี้” จินสวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และกลัวความอ่อนแอของตัวเองจะหลุดรอดออกมา “หน้าที่ของฉันคืออะไร... หืม?” คีรินแสยะยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้จินสบตากับเขา “จะบอกว่าที่เห็นฉันยืนคุยกับรินรดาเมื่อกี้ มันทำให้คุณรู้สึก ‘หวง’ จนต้องทำตัวน่ารำคาญแบบนี้หรือเปล่า?” “หลงตัวเอง” จินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสวยวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ผมแค่ไม่อยากทำตัวเป็นก้างขวางคอความสัมพันธ์ที่สวยหรูของคุณกับคุณรินรดา อย่าสำคัญตัวผิดนักเลยครับเฮีย... เพราะคนอย่างผม ไม่เคยมีที่ว่างในชีวิตที่เป๊ะปังของคุณอยู่แล้ว” คำว่า ‘เฮีย’ ที่ออกมาจากปากจินในยามนี้มันไม่ได้ฟังดูน่ารักเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเหมือนมีดกรีดลงบนความรู้สึกของคีริน เขาโกรธ... โกรธที่จินทำเหมือนทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น โกรธที่อีกฝ่ายกล้าผลักไสเขาไปให้ผู้หญิงคนอื่นทั้งที่รู้เต็มอกว่าเขาคิดอย่างไร “ปากดีนักนะ” คีรินกระชากตัวจินเข้ามาจนชิดกว่าเดิม สองร่างแนบแน่นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่ต่างกัน “อยากรู้ไหมว่าถ้าฉันเลิกสนใจคุณขึ้นมาจริงๆ คุณจะทำยังไง? ยังจะกล้าทำหน้าตายแบบนี้ใส่ฉันอยู่ไหม จิน!” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่าน คีรินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้นเพื่อเฟ้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนเย็นชา ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความดื้อรั้นที่ไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ “ก็ลองดูสิครับ” จินเชิดหน้าขึ้นท้าทาย “ถ้าเฮียกล้าปล่อยผมไปจริงๆ ผมก็จะขอบคุณมาก เพราะผมเองก็เหนื่อยเต็มทนกับการต้องมารองรับอารมณ์อัลฟ่าเอาแต่ใจแบบคุณ!” เพล้ง! เสียงแจกันเซรามิกบนโต๊ะทำงานตกแตกกระจายจากการที่คีรินกวาดมือปัดมันด้วยความบันดาลโทสะ จินสะดุ้งสุดตัวแต่ยังคงไม่ก้มหัวให้ ร่างสูงต้อนจินไปจนมุมติดกับโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ก่อนจะใช้สองแขนกักขังคนตัวเล็กไว้ท่ามกลางวงล้อมของเขา “เหนื่อยงั้นเหรอ?” คีรินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบาง “เดี๋ยวฉันจะทำให้รู้ว่า... ต่อให้ต้องเหนื่อยตาย คุณก็ไม่มีวันหนีไปจากพันธะที่ฉันเป็นคนตีตราเอาไว้ได้หรอก” ในวินาทีที่คีรินกำลังจะก้มลงประทับจูบเพื่อปิดกั้นเสียงปฏิเสธที่เขารังเกียจ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างระหงของรินรดาปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่เป็นมิตร เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นภาพความใกล้ชิดที่เกือบจะเลยเถิด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาเหยียดหยามที่มองมายังจิน “คีรินคะ... รินว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันให้ชัดเจนเรื่องงานแต่งงานนะคะ” คีรินผละออกจากจินอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เขายังคงไม่ถอยห่างจากคนตัวเล็กไปไกล ดวงตาคู่คมของอัลฟ่าหนุ่มหันไปมองคู่หมั้นด้วยความเย็นชาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่าในจังหวะที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง จินกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ... เขาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลของรินรดา ก่อนที่หญิงสาวจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดข้อความเสียงบางอย่าง เสียงนั้นดังชัดเจนไปทั่วห้องทำงาน เสียงของจินที่กำลังคุยกับใครบางคนเรื่อง ‘การหาทางหนี’ จากคีริน สีหน้าของคีรินเปลี่ยนไปเป็นความเงียบที่น่ากลัวที่สุด จินรู้ทันทีว่าสงครามประสาทครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเขาอาจจะเป็นคนที่พ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้อย่างราบคาบ หวังว่าตอนที่ 22 นี้จะทำให้รี้ดทุกคนตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ