คนดื้อ vs มาเฟีย

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาผู้หญิงคนนั้นมาแถ, ข่าวฉาวบนหน้าหนึ่งก็จะหายไปล่ะก็... เชิญฝันกลางวันต่อได้ตามสบายเลยค่ะ, คุณคีริน" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพנט์เฮาส์หรู จินยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานกระจกนิรثة์ ดวงตากลมโตสีนิลกวาดมองอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลด้วยแววตาท้าทาย ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในน้ำเสียงนั้นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่พร้อมจะจุดไฟเผาทุกอย่างให้พินาศหากอีกฝ่ายยังไม่เลิกใช้วิธีสกปรก คีรินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นของผู้เป็นอัลฟ่าแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง แต่นั่นไม่ได้ทำให้โอเมก้าตัวแสบสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด จินกลับเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ปล่อยกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นชาขาวบริสุทธิ์ออกมาต้านทานความกดดันนั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ปากดีเหลือเกินนะจิน..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวโอเมก้าหัวขบถทีละก้าวอย่างคุกคาม "รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ และไฟกองนี้มันกำลังจะแผดเผาเธอจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" "ไฟเหรอคะ?" จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับถอยหลังเพียงครึ่งก้าวเมื่อแผงอกกว้างเข้ามาใกล้จนแทบชิด แต่แววตายังคงแข็งกร้าว "น่าเสียดายนะคะที่ฉันไม่ใช่พวกกลัวไฟ... ตรงกันข้าม ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนสาดน้ำมันใส่ แล้วรอดูว่าระหว่างบริษัทของคุณกับศักดิ์ศรีของฉัน อะไรมันจะมอดไหม้ไปก่อนกัน!" "จิน!" คีรินคำรามต่ำในลำคอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นทำร้าย แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงไม่ให้คนดื้อขยับหนีไปไหนได้ "เธอคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี่มันเป็นเกมสนุก ๆ ของเด็กน้อยหรือไง? รินรดาเป็นคู่หมั้นทางธุรกิจของฉัน การที่ข่าวฉาวระหว่างฉันกับเธอหลุดออกไป มันสร้างความเสียหายมหาศาล และฉันไม่มีทางปล่อยให้โอเมก้าไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอมาทำลายทุกสิ่งที่ฉันสร้างมาแน่!" จินเจ็บแปล๊บในอกไม่ใช่เพราะแรงบีบที่ข้อมือ แต่เป็นคำว่า 'โอเมก้าไร้หัวนอนปลายเท้า' ต่างหากที่กรีดลึกลงมาบนความรู้สึก มุมปากบางเหยียดยิ้มสมเพชตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้นตรง ๆ นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา "ใช่สิคะ! ฉันมันก็แค่โอเมก้าไร้ค่าในสายตาคุณนี่นา... งั้นก็ปล่อยฉันไปสิคะ! จะรั้งฉันให้อยู่ในนรกขุมนี้ทำไม ในเมื่อคุณก็มีคุณรินรดาคอยเคียงข้างอยู่แล้ว ปล่อยฉันซะ!" จินสะบัดข้อมือสุดแรงเพื่อหลุดพ้นจากการพันandรวบ แต่คีรินกลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น ร่างสูงก้าวเข้ามาเบียดจนจินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน คีรินโน้มตัวลงมา กักขังร่างบอบบางไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง ดวงตาคมปลาบจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด... และบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะยอมรับออกมาเป็นคำพูด "ปล่อยเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "เธอคิดว่าฉันเหนื่อยตามล่าเธอมาจนถึงจุดนี้เพื่อให้พูดคำว่าปล่อยง่าย ๆ งั้นเหรอจิน?" "แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันอีก!" จินเสียงสั่นระริก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ยามที่กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าโอบล้อมตัวเขาไว้จนแทบหายใจไม่ออก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่พยายามปกป้องมาตลอด "ฉันต้องการให้เธอหุบปาก... แล้วก็เลิกดื้อกับฉันสักที!" คีรินก้มลงหมายจะปิดกั้นคำพูดเผ็ดร้อนด้วยริมฝีปากของตนเอง จินเบี่ยงหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียว มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นดันแผงอกกว้างไว้สุดแรง "อย่ามาทำแบบนี้กับฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิ์..." "ฉันมีสิทธิ์!" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าตกใจ ดวงตาคู่นั้นฉายแววความเจ็บปวดบางอย่างที่จินไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอ จิน... ตั้งแต่วินาทีที่เธอเลือกจะเข้ามาปั่นป่วนชีวิตฉัน!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจ จินชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับประโยคที่เพิ่งได้ยิน สมองขาวโพลนไปหมด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสับสนระคนหวั่นไหว แต่มันยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท! "คีรินคะ! ทำไมคุณถึงไม่รับโทรศัพท์... อุ๊ย!" เสียงแหลมสูงของรินรดาชะงักก้างค้างกลางอากาศ ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตูกลางห้อง ดวงตากลมโตฉาบด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยวสุดขีด เมื่อเห็นภาพอัลฟ่าหนุ่มคู่หมั้นกำลังกักขังโอเมก้าตัวปัญหาสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแนบชิดติดผนังห้อง คีรินผละออกจากร่างของจินอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบเฉยเย็นชาดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ขณะที่จินรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมกับหันไปสบตากับรินรดาที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาด้วยรังสีอำมหิต "นี่มันหมายความว่ายังไงคะคีริน!" รินรดาแผดเสียงกรี๊ดลั่นห้อง ชี้หน้าจินด้วยความเคียดแค้น "คุณกล้าเอาอีโอเมก้าชั้นต่ำนี่มาซ่อนไว้ในห้องทำงานส่วนตัว แถมยัง... นังเด็กนี่มันใช้วิมารยาอะไรหลอกคุณกันแน่!" จินเม้มปากแน่น กำหมัดเข้าหากันอย่างพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่จินจะได้สวนกลับอะไร รินรดาผู้เกรี้ยวกราดก็คว้ากระเป๋าถือใบหรูเหวี่ยงเข้าใส่หน้าเขาเต็มแรง! "เพี๊ยะ!" ไม่ใช่เสียงกระเป๋า... แต่เป็นฝ่ามือของคีรินที่ปัดป้องและกระชากแขนของรินรดาไว้ทันท่วงที ดวงตาสีนิลของอัลฟ่าหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวระดับที่จินไม่เคยเห็นมาก่อน บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "ถ้ารินยังไม่อยากหมดอนาคตในวงการธุรกิจตอนนี้..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างเหี้ยมเกรียม ไร้ซึ่งเยื่อใยใด ๆ "ก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ!" รินรดาหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ เธอกัดริมฝีปากมองคีรินสลับกับจินด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งกระแทกเท้าออกไปจากห้องเสียงดังสนั่น ปัง! ประตูห้องปิดกระแทกตามหลังความเกรี้ยวกราด ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ทว่า... บรรยากาศกลับยิ่งอึดอัดและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่ากลัวกว่าเดิม จินหันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อพบว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่ตนเองด้วยประกายไฟที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม และก่อนที่จินจะทันได้ก้าวถอยหนี คีรินก็เอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง "ทีนี้... เรามาเคลียร์เรื่องของเราสองคนต่อให้จบดีกว่า ว่าเธอจะชดใช้ความผิดที่กล้าขัดคำสั่งฉันยังไง... จิน" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ