ยอมรับหัวใจตัวเองเถอะ

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นเจือกลิ่นไอฝนของอัลฟ่าตระกูลใหญ่ กำลังอบอวลตลบอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ ไอร้อนจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัว ทำให้โอเมก้าหัวขบถอย่างจินต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับบานกระจกใสเย็นเฉียบของตึกระฟ้า "ไหน... พูดใหม่อีกทีซิครับ แมวขบถของผม" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดต่ำลงจนน่าขนลุกเอ่ยชิดริมใบหู คีรินจงใจกักขังอีกฝ่ายไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ยันกระจกไว้ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจคนอวดดีที่ตอนนี้เริ่มเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนจนมุม จินเชิดหน้าขึ้น แม้ลึกๆ ในอกด้านซ้าย หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นระรัวผิดจังหวะจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกอยู่รำคาญ พยายามบอกตัวเองว่านี่คือเกม นี่คือการแก้เผ็ดผู้ชายปากร้ายที่ชอบออกคำสั่ง แต่น้ำเสียงที่เคยแหลมคมกลับสั่นพร่าโดยไม่เชื่อฟัง "ผมก็พูดตามเนื้อผ้า... คุณคีรินต่างหากที่ร้อนตัวเกินเหตุ" จินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนประกายความหวั่นไหวไว้ใต้รอยยิ้มเยาะหยัน "หรือว่าที่ผมพูดมันแทงใจดำ จนคุณกลัวว่าแมวตัวนี้จะแว้งกัดจนคุณหมดลายอัลฟ่าผู้สูงส่งกันล่ะคะ?" คำว่า 'ค่ะ' ที่หลุดออกมาประชดประชัน ยิ่งทำให้คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก นิ้วเรียวแข็งแรงเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอใบหน้าหวานอย่างถือวิสาสะสัมผัสที่จงใจยั่วเย้า ทำให้จินสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างโดยอัตโนมัติ "ปากเก่งแบบนี้... น่าจับมาตีให้เข็ดเสียให้ยาก" คีรินกระซิบชิดริมฝีปากบางที่เอาแต่เถียงไม่หยุด สายตาดุจนักล่าจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น "รู้ไหมครับจิน ว่าการที่คุณเข้ามาปั่นป่วนชีวิตผม ป่วนทั้งความคิด ป่วนทั้งความรู้สึก... มันทำให้ผมแทบคลั่งตายอยู่แล้ว" จินชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยเมื่อฟีโรโมนของอีกฝ่ายเริ่มรุกรานหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ นี่ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่นี่คือการประกาศิต... คีรินกำลังยอมรับความพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกของตัวเองทีละนิด และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับจิน อันตราย... เพราะหัวใจเจ้ากรรมของเขาก็เริ่มทรยศด้วยเช่นกัน ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา สงครามประสาท การปะทะคารม และเกมชิงไหวพริบระหว่างเขากับอัลฟ่าหนุ่มจอมเผด็จการ ไม่ได้สร้างแค่ความเกลียดชัง แต่มันกลับหล่อหลอมความคุ้นเคย ความผูกพัน และความปรารถนาลึกซึ้งที่ยากจะปฏิเสธ จินเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสอุ่นจัด เกลียดหัวใจที่เต้นแรงทุกครั้งยามสบตา และเกลียดความจริงที่ว่า... เขากำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าเต็มเปลา "ปล่อยผม..." จินพึมพำเสียงแผ่ว ความเย่อหยิ่งทระนงเมื่อครู่ละลายหายไปเหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนเร้น มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างเบาๆ แต่มีหรือที่อัลฟ่าหนุ่มจอมตื้อจะยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะให้หลุดมือ "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าคุณจะยอมรับความจริงบางอย่างเสียก่อน" คีรินก้มหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนนุ่ม สูดดมกลิ่นหอมหวานประจำตัวที่ยิ่งดมก็ยิ่งมอมเมาสติ "ยอมรับมาสิครับจิน... ว่าคุณเองก็รู้สึกเหมือนกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบเป็นจังหวะเดียวกัน จินเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาไหวระริกด้วยความสับสน ปากบอกว่าไม่ หัวใจบอกว่าใช่ และความดื้อรั้นกำลังพังทลายลงต่อหน้าความอบอุ่นที่อีกฝ่ายจงใจมอบให้ "ผม..." จินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เตรียมจะงัดข้อแก้ตัวสารพัดขึ้นมากลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากอิบอิ่มจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมา เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูเจือความเร่าร้อนลงทันทีอย่างไร้ความปรานี ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ยังไม่ทันที่คีรินจะได้สบถด้วยความหงุดหงิด ประตูห้องทำงานหรูหราก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ร่างเพรียวระหงในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงของ 'รนรดา' ก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าบึ้งตึงและแววตาวาวโรจน์ที่กวาดมองภาพความแนบชิดของเขาทั้งสองด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด "อุ๊ย... ฉันคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญของคุณคีรินกับ 'เด็กฝึกงาน' คนนี้ใช่ไหมคะ?" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจิกกัด แววตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่จินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่คีรินผละออกจากร่างบางด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดำมืดสนิทด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญที่สุดแบบนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับกระต่ายพระจันทร์นะคะ