ปาร์ตี้คืนชีพ

“ปล่อยมือคุณออกจากแขนผมด้วยค่ะ คุณคีริน... จะให้คนอื่นเข้าใจผิดไปถึงไหน” จินแค่นเสียงลอดไรฟันขณะพยายามดึงแขนตัวเองออกจากอุ้งมือหนาที่บีบแน่นจนแทบจะเป็นรอย คืนนี้คฤหาสน์ตระกูลดังถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานปาร์ตี้ระดับวีไอพี แสงไฟระยิบระยับล้อไปกับแก้วคริสตัลในมือผู้คน แต่สำหรับจิน ความหรูหราพวกนี้มันเหมือนกับกรงทองที่กำลังจะบีบคั้นเขาให้หายใจไม่ออก คีรินในชุดสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้มขยับยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่จินเกลียดนักหนา เพราะมันแฝงไว้ด้วยความจองหองและอำนาจที่อัลฟ่าอย่างเขาภูมิใจนักหนา “หึงหรือไง? หรือแค่อยากรักษาหน้าให้ตัวเองก่อนที่คนอื่นจะเดินเข้ามาทัก?” คีรินโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู กลิ่นอายฟีโรโมนป่าสนจางๆ ของเขาทำเอาหัวใจจินกระตุกวูบ แต่นั่นไม่ได้ทำให้จินยอมแพ้ “สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าคะ เฮียคีริน” จินย้อนถาม เสียงหวานทว่าเชือดเฉือน “ฉันแค่ไม่ชอบทำตัวเป็นเครื่องประดับราคาถูกให้ใครควงโชว์ โดยเฉพาะกับคนที่รายล้อมไปด้วย ‘อดีต’ อันแสนอบอุ่นของเฮียแบบนี้” ดวงตาของจินตวัดมองไปทางกลุ่มคนเบื้องหน้า ที่นั่น... รินรดากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนฝูงเก่าแก่ของคีริน เธอสวยสง่าและดูเข้ากันได้ดีกับโลกของอัลฟ่าตระกูลใหญ่จนน่าหมั่นไส้ “จิน... อย่าปากเก่งให้มันมากนัก” คีรินกดเสียงต่ำ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของร่างโปร่ง “ที่พามาด้วย เพราะอยากให้รู้ว่าที่ของใคร... ก็คือที่ของคนนั้น อย่าริอาจเดินข้ามเส้น” “ถ้ากลัวฉันจะข้ามเส้น ก็ปล่อยสิคะ” จินสะบัดมือออกอย่างแรง ก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนมุ่งหน้าไปยังบาร์เครื่องดื่ม เขาต้องการแอลกอฮอล์สักแก้วเพื่อสยบความสั่นไหวในใจที่ถูกคีรินปั่นหัวไม่หยุด แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะใจร้ายกับเขาเหลือเกิน “อ้าว... จินใช่ไหม? จินที่คีรินพูดถึงบ่อยๆ หรือเปล่านะ?” เสียงหวานแหลมที่แฝงความเหยียดหยามดังขึ้นข้างหลัง จินชะงักมือก่อนจะหันกลับไปพบกับหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูคุ้นตา... ‘มิรา’ หนึ่งในอดีตคนรักที่ขึ้นชื่อว่าคีรินเคยเกือบจะแต่งงานด้วยสมัยที่เขายังไม่ขึ้นรับตำแหน่งประธานบริษัทเต็มตัว ข้างๆ มิราคือกลุ่มเพื่อนของคีรินที่ต่างมองจินด้วยสายตาประเมินค่าเหมือนสินค้าเกรดรอง “สวัสดีค่ะ” จินตอบรับสั้นๆ พยายามรักษาท่าทีนิ่งเฉย “ถ้าจำไม่ผิด นี่คือคุณมิรา อดีตคู่หมั้นคนเก่าของเฮียคีรินสินะคะ” มิรายกยิ้มเยาะ เธอขยับเข้ามาใกล้จนจินได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก “ฉลาดนี่... แต่ก็นะ คีรินเขาก็แค่ชอบของแปลกใหม่ไปเรื่อยเปื่อย พอเบื่อเดี๋ยวเขาก็กลับมาหาที่ที่เขาสบายใจ เหมือนอย่างที่เขากำลังทำกับรินรดาตอนนี้ไงล่ะ” “งั้นเหรอคะ?” จินหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “แล้วทำไมตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาถึงเป็นฉัน ไม่ใช่คุณล่ะคะ หรือว่าที่ผ่านมา... เฮียคีรินเขาไม่ได้มองคุณเป็นที่สบายใจเลยสักนิด?” “แก!” มิราหน้าเปลี่ยนสี ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้นจนบรรยากาศรอบข้างเริ่มเย็นเยียบ จินไม่ได้ตกใจ แต่เขากลับรู้สึกสมเพชคนตรงหน้า ความรักในโลกของอัลฟ่าและโอเมก้าชนชั้นสูงพวกนี้มันช่างจอมปลอมและน่าขยะแขยง ยิ่งเห็นรินรดาเดินเข้ามาสมทบพร้อมด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ จินก็ยิ่งรู้ว่าคืนนี้เขาไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข “พูดอะไรกันอยู่คะดูสนุกจัง” รินรดาแทรกตัวเข้ามา คล้องแขนคีรินที่เพิ่งเดินตามมาถึงพอดี “จินคะ... พอดีเรากำลังคุยกันว่า คืนนี้มีเซอร์ไพรส์ที่คีรินเตรียมไว้ให้ทุกคน จินคงยังไม่รู้ใช่ไหมคะ?” คีรินไม่ได้ปฏิเสธ เขาเพียงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องที่จินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เซอร์ไพรส์เหรอคะ?” จินเลิกคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ “ใช่ค่ะ” คีรินตอบเบาๆ “เรื่องสำคัญที่เราต้องประกาศต่อหน้าทุกคนในคืนนี้... เกี่ยวกับสถานะความสัมพันธ์ของเรา และการหมั้นหมายที่ครอบครัวต้องการให้มันเป็นรูปเป็นร่างเสียที” หัวใจของจินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงดนตรีในงานที่เคยเร้าใจกลับกลายเป็นเสียงวิ้งที่ดังอื้ออึงในหัว เขาหันไปมองคีรินที่ดูเหมือนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่เขารับมือไม่ทัน คีรินก้าวเข้ามาหาจินหนึ่งก้าว มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้แน่นราวกับต้องการประกาศอาณาเขตต่อหน้าทุกคนที่กำลังหันมาสนใจ ทันใดนั้น ไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับพรึบลง เหลือเพียงสปอตไลท์ดวงเดียวที่ส่องตรงมาที่พวกเขา ในวินาทีที่จินกำลังจะเปิดปากถาม คีรินก็ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังตัวสั่นสะท้าน “อย่าหนีไปไหน... จิน เพราะต่อจากนี้ ไม่ว่านายจะอยากเป็นของใคร นายก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอีกต่อไปแล้ว” แสงไฟสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างใครบางคนที่เดินเข้ามาในงาน... คนที่ทำให้คีรินถึงกับชะงัก และทำให้ใบหน้าของจินซีดเผือดจนไร้สีเลือด! ขอบคุณรี้ดทุกคนที่ยังคงติดตามความรักสุดเข้มข้นของเฮียคีรินกับน้องจินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กระต่ายพระจันทร์สัญญาว่าจะไม่ออมมือแน่นอนค่ะ!