มิติลับและแปลงผักมหัศจรรย์

"ถ้าลุงต้าเฉียงยังกล้าเอาข้าวเปลือกขึ้นรามากองไว้ที่หน้าประตูบ้านฉันอีกแม้แต่กระสอบเดียว ฉันนี่แหละจะเอาข้าวพวกนั้นไปหว่านให้เป็ดกินหมดทั้งเล้าให้ดู!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนเศษฝุ่นที่เกาะอยู่ตามขื่อบ้านไม้เก่าแก่ร่วงหล่นลงมาปะปนกับอากาศเย็นยะเยือก หลี่เหมยหลิงหอบหายใจเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เงียบสงบ ความคับแค้นใจจากเหตุการณ์ที่ตระกูลหลี่พยายามจะฮุบที่ดินทำกินของร่างเดิมยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก แม้เธอจะเป็นเชฟมือหนึ่งจากโลกยุคปัจจุบันที่ผ่านการแข่งขันในครัวระดับประเทศมาโชกโชน แต่การต้องมาเผชิญหน้ากับญาติผู้พี่และลุงจอมโลภในยุค 70-80 นี้ มันช่างน่ารำคาญใจเสียจนต้องหาทางระบาย แต่ความเดือดดาลมักมีอายุสั้นเมื่อท้องเริ่มร้อง และที่สำคัญ… ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกที่หนเหน็บนี้อีกแล้ว เหมยหลิงสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความอ้างว้างในบ้านดินถูกแทนที่ด้วยความสงสัย เมื่อเธอนึกถึงรอยสักรูปใบชาสามใบที่ข้อมือซ้าย ซึ่งเปล่งแสงเรืองรองจางๆ ท่ามกลางความมืดเมื่อคืนก่อน มือเรียวบางที่ผ่านการจับตะหลิวและมีดแล่เนื้อยกขึ้นลูบข้อมือตัวเองช้าๆ ทันทีที่จิตสำนึกเพ่งเล็งไปยังรอยสัญลักษณ์นั้น ภาพตรงหน้าก็บิดเบือนไปชั่วพริบตา ราวกับโลกทั้งใบถูกดึงดูดให้หดแคบลงก่อนจะขยายออกอย่างไร้ขีดจำกัด วูบ! กลิ่นอายความอับชื้นของบ้านดินมุงแฝกหายวับไปกับตา สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความอบอุ่นละมุนละไมราวกับอยู่ในเรือนกระจกฤดูใบไม้ผลิ และกลิ่นหอมกรุ่นของดินร่วนซุยผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงคั่วใหม่ๆ ที่ลอยอบอวลจนชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด เหมยหลิงกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกลงไปทันที "นี่มัน... โรงเรือนเกษตรอัจฉริยะกับห้องครัวในฝันของฉันนี่!" เบื้องหน้าของเธอคือพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ถูกจัดสรรไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แปลงปลูกพืชไฮโดรโปนิกส์และแปลงดินอุดมสมบูรณ์ถูกแบ่งเป็นสัดส่วน มีระบบควบคุมอุณหภูมิและความชื้นอัตโนมัติที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากงานวิจัยในโลกเก่า ผักกาดเขียวปลีหัวแน่นสีเขียวสดใส มะเขือเทศเชอร์รี่สีแดงฉ่ำราวกับอัญมณี และที่มุมหนึ่งคือต้นชาพันธุ์ดีที่กำลังแตกยอดอ่อนสีเขียวอ่อน ชูช่อท้าทายความหนาวเหน็บภายนอกอย่างไม่เกรงกลัวใคร ไม่ไกลกันนักคือห้องครัวสเตนเลสสตีลมันวาว พร้อมอุปกรณ์ทำครัวครบครัน ทั้งเตาแม่เหล็กไฟฟ้า เตาถ่านโบราณ ตู้เย็นอัจฉริยะ และชั้นวางเครื่องเทศนับร้อยชนิดที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบราวกับห้องเครื่องของภัตตาคารห้าดาว "สวรรค์ไม่ได้ใจร้ายกับฉันเกินไปสินะ..." มุมปากอิ่มยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและผู้คนต้องอดมื้อกินมื้อเช่นนี้ การมีมิติลับที่เป็นแหล่งอาหารและห้องครัวส่วนตัวเทียบเท่ากับครอบครองขุมทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุดในแผ่นดิน เหมยหลิงไม่รอช้า เธอเดินตรงไปยังแปลงผักกาดขาวที่เติบโตงอกงามจนน่าอัศจรรย์ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเบาๆ ที่ใบผักกรอบอร่อย ก่อนจะออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ผักกาดหัวโตก็หลุดออกมาจากดินโดยรากไม่ช้ำเลยแม้แต่น้อย หยดน้ำค้างใสราวกับไข่มุกยังคงเกาะพราวอยู่บนใบสีเขียวเข้ม ส่งกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของผักออร์แกนิกแท้ๆ ออกมาเตะจมูก "อืม... ผักสดขนาดนี้ ถ้าเอาไปทำหมูผัดพริกแห้งกับน้ำซุปกระดูกหมูร้อนๆ ล่ะก็..." แค่คิดน้ำลายสอในปากก็พาลจะไหลออกมาเสียให้ได้ เหมยหลิงหัวเราะเบาๆ ให้กับความตะกละเล็กๆ ของตัวเอง เธอจัดแจงเก็บผักกาดขาว คะน้าฮ่องกง และพริกสดใส่ตะกร้าสานที่หยิบติดมือเข้ามาด้วยอย่างเพลิดเพลิน ราวกับเด็กหญิงที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นขายของในสวนหลังบ้าน ในขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการเลือกเก็บใบชาคุณภาพเยี่ยมเพื่อนำไปชงดื่มแก้หนาว เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังแว่วมาจากภายนอกมิติลับ ราวกับสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูบ้านไม้ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ตะโกนเรียกเข้ามา "หลิงหลิง... อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ ผมเอง... สวีจิ้น" ร่างบางชะงักกึก ตะกร้าผักในมือเกือบหลุดร่วง นายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึมและตัวใหญ่ราวกับหมีควายผู้นั้นมาทำอะไรที่นี่แต่เช้าตรู่เล่า? แถมยังเป็นเวลาเดียวกับที่เธอแอบเข้ามาสำรวจมิติลับเสียด้วยสิ เหมยหลิงรีบตั้งสติ สะบัดมือวープออกจากมิติลับกลับมาสู่ความเป็นจริงในห้องโถงของบ้านไม้เก่าแก่ในเสี้ยววินาที ลมหายใจยังไม่ทันได้ปรับให้เป็นปกติ เสียงเคาะประตูชุดที่สองก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยจังหวะที่ร้อนรนกว่าเดิมเล็กน้อย มือเรียวดึงกลอนประตูเปิดออกอย่างระมัดระวัง ปะทะเข้ากับลมหนาวเย็นยะเยือกภายนอก และแผ่นอกกว้างในชุดเครื่องแบบทหารที่เปียกชื้นไปด้วยละอองหิมะของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวีจิ้นยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความห่วงใยระคนกังวล มือหนาข้างหนึ่งย่อลงซ่อนบางสิ่งไว้ข้างหลังอย่างเก้ๆ กังัง ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยจากความหนาว... หรืออาจจะเป็นเพราะเหตุผลอื่นที่เขาไม่กล้าสบตาตรงๆ "ผม... ผ่านมาแถวนี้ เห็นควันไฟยังไม่ขึ้นจากปล่องก็เลยเป็นห่วง" สวีจิ้นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สติสัมปชัญญะของนายทหารผู้เกรียงไกรดูเหมือนจะหายไปครึ่งหนึ่งทุกครั้งที่ได้ยืนอยู่ใกล้หญิงสาวตรงหน้า "แล้วก็... นี่ครับ ใบชาป่าที่ท่านั่งรถบรรทุกไปตรวจชายแดนเก็บมาให้... น่าจะช่วยแก้หนาวได้ดี" เขาชูห่อกระดาษหยาบที่บรรจุใบชาป่าคุณภาพดีส่งมาให้ เหมยหลิงก้มมองห่อชาในมือเขา สลับกับใบหน้าคมสันที่พยายามทำตัวนิ่งขรึมแต่หูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากรับน้ำใจหรือแซوชายหนุ่ม สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังเดินเลี้ยวมาตามทางดินโคลนหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายที่ดังแทรกบรรยากาศอันเงียบสงบเข้ามา "นังตัวดี หลี่เหมยหลิง! แกกล้าดียังไงถึงไล่ลูกชายฉันกลับไปมือเปล่า แถมยังประกาศกร้าวว่าจะเอาข้าวไปให้เป็ดกินรึ! ออกมาเคลียร์กันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะยะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและปากจัดดังแผดขึ้น พร้อมกับร่างอวบอ้วนที่กำลังสาวเท้าเข้าประชิดประตูบ้านด้วยท่าทีคุกคาม โดยมีลุงต้าเฉียงเดินหน้าถมึงทึงตามมาติดๆ สวีจิ้นขมวดคิ้วมุ่น ร่างสูงใหญ่ก้าวขยับมาบังหน้าเหมยหลิงไว้โดยอัตโนมัติ รังสีความกดดันแบบนายทหารสนามแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที แต่เหมยหลิงกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น มือเรียวปัดปอยผมที่ตกลงมาทาบแก้มเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนตัวโตกระตุกวูบ "พี่สวีจิ้น... ถอยไปก่อนดีกว่าครับปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาคุณจัดการเอง... อ้อ แล้วก็ อยู่กินข้าวเที่ยงด้วยกันนะ ผมเพิ่งเก็บผักสดๆ มาจากแปลง... หอมหวานชวนกินเชียวล่ะ" พูดจบ เหมยหลิงก็ก้าวเท้าผ่านแผ่นอกกว้างของนายทหารหนุ่มออกไปเผชิญหน้ากับป้าสะใภ้ตัวแสบ โดยไม่รู้เลยว่ากลิ่นหอมกรุ่นของผักสดและชาป่าที่เล็ดลอดออกมาจากชายเสื้อของเเพรพรรณ จะกลายเป็นชนวนเหตุให้สถานการณ์ในบ้านหลังนี้พลิกผันไปตลอดกาล! *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับกลิ่นอายชาอุ่นๆ และความแสบสันของนางเอกเราในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! — ใบชาหอมหมื่นลี้*