คำครหาในหมู่บ้าน

"ข้าว่านังเด็กหลี่เหมยหลิงนั่นต้องไปทำเสน่ห์ยาแฝดหรือไปขโมยของหลวงมาแน่ๆ! ปีนี้แห้งแล้งจนดินแตกแห้งเป็นระแหง แต่ดูแปลงผักบ้านมันสIิ... เขียวชอุ่มราوกับแปลงผักในวังหลวง!" เสียงกระแทกกระทั้นของป้าสะใภ้ใหญ่หลี่ดังลั่นขึ้นกลางลานตาก้าวข้าวเปลือกของหมู่บ้าน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านนับสิบคนที่กำลังจับกลุ่มพูดคุยกันยามบ่าย ข่าวลือเรื่องความร่ำรวยผิดปกติของหลี่เหมยหลิงในช่วงสองสัปดาห์มานี้ กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ถูกสุมด้วยความอิจฉาริษยาและกิเลสตัณหาของคนในตระกูลหลี่ เหมยหลิงไม่ได้ใส่ใจเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งผ่านการนวดแป้งหมั่นโถว บรรจงวางเข่งไม้ไผ่สานที่เต็มไปด้วยซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมร้อนๆ ลงบนโต๊ะไม้หน้าร้าน เปลือกแป้งขาวนวลอวบออสตึงแน่น ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมักยีสต์ธรรมชาติผสมผสานกับน้ำมันงาและเนื้อหมูติดมันที่ถูกปรุงรสจนกลมกล่อม ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณจนคนเดินผ่านไปมาต้องสูดปากกลืนน้ำลาย "กลิ่นหอมอะไรกันเนี่ย... หอมยิ่งกว่าภัตตาคารในตัวอำเภอเสียอีก" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งอุทานออกมาเบาๆ ขณะเดินผ่านหน้าร้าน เหมยหลิงแย้มรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า นางปรายตาไปมองกลุ่มของหลี่ต้าเฉียงกับป้าสะใภ้ที่ยืนเท้าสะเอวจ้องมองมาด้วยสายตาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ ลุงแท้ๆ ของนางผู้นี้หลังจากพ่ายแพ้เรื่องสัญญาเช่าที่ดินในคราวก่อน ก็ยังไม่วายส่งเสียงครหาเรื่อง "ที่มาของเงินทองและวัตถุดิบชั้นดี" ที่นางนำมาค้าขายทุกวันไม่ขาดสาย "ถ้าสงสัยนักว่าเงินทองของข้ามาจากไหน ทำไมไม่มาถามข้าต่อหน้าล่ะครับ... อ้อ หรือว่ากลัวว่าความจริงจะตบหน้าจนชาไปหมดทั้งแถบกันแน่" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง เหมยหลิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม สวีจิ้นก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างนางอย่างปกป้อง ใบหน้าคมเข้มไร้รอยยิ้ม ดวงตาดุคมกริบกวาดตามองกลุ่มคนที่กำลังนิตทากาเล เล บรรยากาศรอบตัวของนายทหารหนุ่มแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนทุกคนต้องหุบปากฉับ หลี่ต้าเฉียงหน้าเจื่อนลงทันทีด้วยความเกรงกลัวอำนาจมืดของกองทัพที่คอยหนุนหลังชายหนุ่มผู้นี้อยู่ "ผู้กองสวี... พวกเราแค่คุยกันประสาชาวบ้าน เหตุใดท่านถึงต้องออกตัวปกป้องนางขนาดนี้ หรือว่าพวกท่าน..." ป้าสะใภ้ใหญ่ส่งเสียงแหลมสูงขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค สวีจิ้นก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าว แรงกดดันจากสนามรบพวยพุ่งจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด "ระวังปากของท่านให้ดี คำพูดพล่อยๆ ที่ไม่มีหลักฐาน อาจทำให้ท่านต้องไปชี้แจงที่กองอำนวยการอำเภอข้อหาหมิ่นประมาทบุคคลในความดูแลของทางการได้นะครับ" สวีจิ้นเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเฉียบขาดจนทุกคนในที่นั้นขนลุกซู่ เหมยหลิงลอบมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม หัวใจดวงน้อยที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ชีวิตในยุคสมัยที่ยากลำบาก กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด นางยื่นซาลาเปาร้อนๆ ลูกใหญ่ที่สุดที่เพิ่งยกจากซึ้งนึ่งส่งให้เขา พร้อมกระซิบเสียงเบา "ขอบคุณนะ... กินรองท้องก่อนสิ วันนี้ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" สวีจิ้นรับซาลาเปามาถือไว้ ดวงตาที่เคยดุดร่วงโรยลงกลายเป็นความอ่อนโยนจนแทบละลาย เขารับคำเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยืนคุมเชิงอยู่หน้าร้านราวกับเทพารักษ์ผู้พิทักษ์ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ทว่า ความสงบสุขไม่ได้อยู่กับพวกเขานานนัก เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของเจ้าหน้าที่กรมเสบียงประจำอำเภอ ที่เดินนำหน้าด้วยสีหน้าบึ้งตึงและถือกระดาษตราประทับราชการในมือ "ใครคือเจ้าของร้านซาลาเปานี้! ได้รับอนุญาตให้ค้าขายอย่างถูกต้องตามกฎหมายควบคุมโควต้าแป้งสาลีหรือยัง!" เจ้าหน้าที่กรมเสบียงตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความตกใจของชาวบ้าน หลี่ต้าเฉียงที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลแอบยعมุมปากยิ้มเยาะด้วยความสะใจ ราวกับรอเวลานี้มานานนับ เหมยหลิงหรี่ตาลงเล็กน้อย นางเหลือบมองตราประทับบนกระดาษในมือของเจ้าหน้าที่ ก่อนจะแย้มยิ้มเย็นเยียบออกมา สวีจิ้นขยับตัวเตรียมก้าวออกไปบังหน้านาง แต่เหมยหลิงกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เบาๆ นางก้าวออกมารับหน้าด้วยท่าทีสงبนิ่ง ราวกับคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้อยู่แล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมาครับ / ใบชาหอมหมื่นลี้