กำไรก้อนแรกและความฝันเริ่มเป็นจริง

เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งในถุงผ้าดิบสีตุ่น คือดนตรีที่ไพเราะที่สุดในยามวิกาล ณ บ้านพักหลังน้อยชายแดนทุ่งหญ้าหนาว หลี่เหมยหลิงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวคีบธนบัตรใบยับยู่ยี่ขึ้นมาทีละใบ เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบด้วยความพิถีพิถัน ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับสะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันก๊าด กลิ่นอายของความเหน็ดเหนื่อยตลอดสัปดาห์มลายหายสิ้นในพริบตา เมื่อตัวเลขยอดขายรวมทั้งหมดปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า "เกินกว่าที่คาดไว้เกือบเท่าตัวเลยนะครับ... แผงลอยซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมกับน้ำเต้าหู้สูตรลับของเรา กลายเป็นดาวเด่นประจำตลาดเช้าไปเสียแล้ว" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของสวีจิ้นที่ก้าวเข้ามาในห้องครัว เขายื่นถ้วยชาอุ่นกรุ่นกลิ่นใบชาป่าชั้นดีที่เพิ่งไปเคี่ยวมาจากเตามาวางไว้ข้างมือภรรยา ดวงตาคมเข้มทอดมองรอยยิ้มของหญิงสาวด้วยความรู้สึกอบอุ่นในอก มือหนาหยาบกร้านจากงานหนักยกขึ้นเกาหลังหัวตัวเองเบาๆ อย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นภรรยานับเงินด้วยท่าทางคล่องแคล่วราวกับผู้จัดการธนาคาร เหมยหลิงเงยหน้าขึ้นจากกองเงิน เธอรับถ้วยชาอุ่นๆ มาถือไว้ ไอความร้อนช่วยขับไล่ความหนาวเย็นยามดึกให้จางลง รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นที่มุมปาก "คุณสามี คิดว่าเงินก้อนนี้เราควรเอาไปทำอะไรดีล่ะคะ... เอ้ย... ครับ?" เหมยหลิงเผลอหลุดปากสำนวนติดปากสมัยก่อน แก้คำพูดแทบไม่ทันจนสวีจิ้นหลุดหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ "ตามใจคุณเลยครับ ทุกอย่างที่คุณจัดการมีแต่จะทำให้ชีวิตพวกเราดีขึ้น" นายทหารหนุ่มตอบเสียงนุ่ม แววตาคลั่งรักฉายชัดเจนจนแทบจะละลายน้ำแข็งบนทุ่งหญ้าภายนอกหน้าต่างได้หมดสิ้น "ดีล่ะ!" เหมยหลิงตบโต๊ะเบาๆ อย่างกระตือรือร้น "เงินทุนก้อนแรกนี้เราจะไม่เก็บไว้เฉยๆ ผมวางแผนไว้แล้วว่า เราจะแบ่งเงินครึ่งหนึ่งไปซื้อแป้งสาลีคุณภาพดีและเนื้อหมูสามชั้นจากหมู่บ้านทางใต้ในปริมาณมาก เพื่อลดต้นทุน และอีกครึ่งหนึ่ง... เราจะไปเจรจาขอเช่าพื้นที่มุมตึกแถวเก่าใกล้สถานีรถไฟ เพื่อทำเป็นร้านค้าถาวร ไม่ต้องทนหนาวตากน้ำค้างตั้งแผงลอยริมถนนอีกต่อไป!" สวีจิ้นพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง "เรื่องพื้นที่ตรงสถานีรถไฟ เดี๋ยวผมช่วยไปคุยกับทางการและเจ้าของตึกให้เองครับ รับรองว่าไม่มีใครกล้ามาเอาเปรียบคุณแน่นอน" รอยยิ้มมั่นใจของชายหนุ่มทำให้เหมยหลิงอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก สามีผู้ซื่อบื้อในเรื่องรักคนนี้ มักจะเป็นเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุดให้เธอเสมอเมื่อเผชิญหน้ากับปัญหา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวังอันเรืองรอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหันในยามวิกาล *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* จังหวะการเคาะรุนแรงและเร่งรีบผิดปกติ จนเหมยหลิงขมวดคิ้วมุ่น สวีจิ้นหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง สัญชาตญาณทหารตื่นตัวเต็มที่ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปป์เปิดประตูไม้เก่าด้วยความระมัดระวัง เบื้องหน้าประตู ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดกระหน่ำ คือร่างของป้าซุนที่หอบหายใจจนตัวโยน ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เสื้อผ้าหลุดลุ่ยราวกับวิ่งหนีตายมาตลอดทาง "คุณสวี! เหมยหลิง! แย่แล้ว... แย่แล้วจริงๆ!" ป้าซุนร้องตะโกนเสียงหลง คว้าแขนสวีจิ้นไว้แน่นด้วยมือที่สั่นเทา "ใจเย็นๆ ครับป้า ค่อยๆ พูด เกิดอะไรขึ้นที่ตลาด?" สวีจิ้นประคองร่างที่แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นของหญิงสูงวัย ป้าซุนหันไปมองเหมยหลิงด้วยสายตาตื่นตระหนกสุดขีด น้ำตาคลอเบ้า "หลี่ต้าเฉียง... ลุงตัวแสบของเหมยหลิง พาคนกลุ่มใหญ่ไปพังแผงขายของของพวกเธอที่ตลาดแล้ว! แถมเขายังประกาศกร้าวกลางตลาดด้วยว่า สูตรอาหารทั้งหมดเป็นของตระกูลหลี่ และถ้าพวกเธอไม่ยอมยกเงินรายได้ทั้งหมดให้ เขาจะแจ้งทางการว่าพวกเธอแอบค้าขายผิดกฎหมายในตลาดมืด!" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องครัวที่เคยอบอุ่นด้วยกลิ่นชาหอมกรุ่น กลับลดฮวบลงจนเยือกเย็นราวกับถูกแช่แข็งในฤดูหนาว ดวงตาของหลี่เหมยหลิงหรี่แคบลง รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงประกายความเย็นชาและดุดันที่พร้อมจะฟาดฟันทุกผู้คนที่บังอาจมาล้ำเส้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมาครับ / ใบชาหอมหมื่นลี้