ตลาดเช้าอันคึกคัก

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีหมักยีสต์ที่ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานฉ่ำของเนื้อหมูดำและน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเข้มข้น ลอยอวลอบอวลอยู่ท้ายรถเข็นไม้เก่าๆ ท่ามกลางความจอแจของตลาดเช้าตำบลหงส์เหอ เสียงตะโกนต่อรองราคาผักปลา เสียงฝีเท้าของชาวบ้านนับร้อยที่เดินเบียดเสียดกันไปมา ทำให้บรรยากาศยุคเจ็ดศูนย์ปลายสัปดาห์นี้เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง หลี่เหมยหลิงตวัดสายตามองลังไม้ไผ่สานสามชั้นตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ ภายในนั้นบรรจุซาลาเปาสูตรพิเศษที่เธอแอบใช้เวลานึ่งในมิติฟาร์มจนแป้งขาวนุ่มราวมหัศจรรย์ ด้านบนแต่งแต้มด้วยจุดสีแดงจากน้ำคั้นโกจิเบอร์รี่เพื่อเป็นเอกลักษณ์ ข้างกันคือผักกาดขาวและแตงกวาจากมิติอัจฉริยะที่เขียวขจี กรอบแน่น ราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้นเมื่อวินาทีที่แล้ว หยาดน้ำค้างบนใบผักยังคงใสแจ๋ว สะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ยามสายที่เพิ่งพ้นขอบฟ้า "นั่น... กลิ่นอะไรกันน่ะ หอมชวนน้ำลายสอเสียจริง!" เสียงอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้นจากป้าซุน หญิงวัยกลางคนผู้มีแผงขายเต้าหู้ประจำตลาด ซึ่งเดินดุ่มๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าแผงของเหมยหลิงเป็นคนแรก ดวงตาของแกเบิกกว้างเมื่อก้มลงมองซาลาเปาลูกอ้วนกลมที่ยังส่งควันกรุ่นๆ ขึ้นมา เหมยหลิงแย้มรอยยิ้มบางเบา ดวงตาคู่คมทอประกายระยิบระยับอย่างมีชั้นเชิง เธอรู้ดีว่าในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและอาหารการกินจำกัดเช่นนี้ กลิ่นหอมของอาหารคุณภาพสูงย่อมเป็นแม่เหล็กดึงดูดชั้นดี "ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมน้ำซุปทะลักครับคุณป้า แป้งบาง ไส้แน่น ร้อนๆ จากเตาเลย ลองชิมสักลูกไหมครับ รับรองว่าติดใจแน่นอน" คำว่า 'ร้อนๆ จากเตา' และกลิ่นหอมที่เตะจมูกเข้าอย่างจัง ทำให้ป้าซุนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว แกควักเงินหยวนเก่าๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไม่ลังเล "เอาสific... เอามาลองชิมดูก่อนสองลูก ถ้าไม่อร่อยจริงยายจะปรับให้เข็ด!" ในเสี้ยววินาทีที่ป้าซุนกัดลงไปบนซาลาเปาลูกนั้น เปลือกแป้งนุ่มละมุนก็ปริแตก ปล่อยให้น้ำซุปเข้มข้นรสชาติกลมกล่อมพวยพุ่งออกมาเคลือบลิ้น ความหวานตามธรรมชาติของเนื้อหมูดำชั้นดีผสมผสานกับความกรุบกรอบของเห็ดหอมป่าและกลิ่นหอมของขิงแก่ ทำให้ป้าซุนถึงกับเบิกตากว้างค้างิ่ง นิ่งงันไปชั่วขณะราวกับต้องมนต์สะกด "โอ... โอ้โฮ! นี่มัน... นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย!" ป้าซุนอุทานเสียงหลง รสสัมผัสนี้ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนในตลาดตำบลนี้ แม้แต่ภัตตาคารรัฐยังเทียบไม่ติด "แป้งนุ่มเหมือนก้อนเมฆ ไส้ข้างในชุ่มฉ่ำไม่แห้งกระด้างเลยแม่สาวหลี่ ลูกเท่าไหร่เนี่ย ฉันเอาหมดนี่เลยได้ไหม!" เสียงอุทานด้วยความทึ่งของป้าซุนดึงดูดสายตาของพ่อค้าแม่ขายและชาวบ้านรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว ความสงสัยระคนอยากรู้อยากเห็นแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงเมื่อลมพัดโชยนำกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของซาลาเปาและผักสดสีเขียวมรกตกระจายไปทั่วรัศมีร้อยเมตร ฝูงชนเริ่มกรูเข้ามามุงล้อมแผงไม้ไผ่ของเหมยหลิงแน่นขนัดราวกับผึ้งรวงแตกตื่น "ทางนี้ๆ ผักกาดขาวนี่ขายอย่างไร สดเสียยิ่งกว่าผักในแปลงทดลองของรัฐเสียอีก!" "ฉันเอาซาลาเปาส S สี่ลูก! เร็วเข้า อย่าเพิ่งแย่งฉันนะ!" "เฮ้ย! หลี่เหมยหลิง นั่นเธอเอาของพวกนี้มาจากไหนกัน ปกติเห็นมีแต่ผักเหี่ยวๆ ไม่ใช่หรือไง?" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกฝูงชนเข้ามา พร้อมกับร่างท้วมของหลี่ต้าเฉียง ลุงแท้ๆ จอมโลภของเธอที่เบียดตัวแหวกผู้คนเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตะลึงและโลภโมโทสัน ดวงตาเล็กหรี่มองเงินหยวนในมือของเหมยหลิงที่กองสุมกันจนแน่นกระป๋อง เหมยหลิงหรี่ตามองผู้เป็นลุง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงสุภาพทว่าแฝงความเย็นชาไว้เบื้องลึก เธอขยับตัวยืนบังลังผักสดไว้ครึ่งหนึ่ง ป้องกันสายตาโลภระคนอิจฉาของชายวัยกลางคนผู้นี้ "อ้าว ท่านลุงต้าเฉียง ลมอะไรหอบท่านมาถึงตลาดสดได้ล่ะครับ หรือว่าแปลงผักที่บ้านท่านไม่มีอะไรจะเก็บกินแล้ว ถึงต้องมาเดินชะเง้อดูของชาวบ้านเขา?" คำพูดเหน็บแนมอย่างนิ่มนวลแต่เจ็บแสบ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากชาวบ้านรอบข้างที่รู้กิตติศัพท์ความเอาเปรียบของครอบครัวหลี่ต้าเฉียงเป็นอย่างดี หน้าของหลี่ต้าเฉียงแดงก่ำด้วยความโกรธ เค้าโครงความโลภบิดเบี้ยวขึ้นทันที "นังเด็กนี่! ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะแก! ของพวกนี้แกแอบไปขโมยมาจากไหน ถึงกล้าเอามาขายตัดหน้าคนอื่นในหมู่บ้าน หืม? ส่งเงินพวกนี้มาให้ลุงเดี๋ยวนี้ ในฐานะที่ฉันเป็นญาติผู้ใหญ่ ฉันต้องช่วยดูแลทรัพย์สินที่อาจจะมาจากการทำผิดกฎหมายของแก!" บรรยากาศรอบแผงซอกซอยพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ฝูงชนต่างหยุดการซื้อขายและหันมาจับ 3 จ้องความขัดแย้งตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ เหมยหลิงไม่แม้แต่จะสะทกสะท้าน เธอวางซาลาเปาลูกสุดท้ายลงในใบตองอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าสบตากับลุงของตนด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งพันปี "ทรัพย์สินที่ได้มาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเอง กับทรัพย์สินที่จ้องจะปล้นชิงมาจากหลานสาวกำพร้า... ไม่ทราบว่าแบบไหนกันแน่ที่เรียกว่าทำผิดกฎหมายหรอกครับ ท่านลุงผู้แสนดี?" เหมยหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน กวาดสายตามองฝูงชนเพื่อให้ทุกคนเป็นพยาน หลี่ต้าเฉียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง มืออวบหนายื่นออกไปหมายจะคว้ากระป๋องใส่เงินสดตรงหน้าด้วยความมืดบอด "แกมันนังอกตัญญู วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่ที่ตายไป..." หมับ! ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะสัมผัสโดนกระป๋องเงิน มือหนาใหญ่ราวคีมเหล็กคู่หนึ่งก็เอื้อมเข้าคว้าข้อมือของหลี่ต้าเฉียงไว้แน่นสนิท แรงบีบมหาศาลทำให้ชายวัยกลางคนถึงกับร้องโอดครวญออกมาเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "การรังแกผู้หญิงในที่สาธารณะ... ดูท่าทางกฎระเบียบของหมู่บ้านเราคงต้องให้สารวัตรทหารมาช่วยกวดขันเสียหน่อยแล้วกระมังครับ, คุณลุงหลี่" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง สวีจิ้นก้าวเท้าออกมาจากกลุ่มไทยมุง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารกึ่งลำลองแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมารอบตัว นัยน์ตาคมกริบมองหลี่ต้าเฉียงราวกับพญาอินทรีจ้องมองเหยื่อ และในมืออีกข้างของเขานั้น... กำลังถือห่อกระดาษสีน้ำตาลที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของชาป่าโบราณคั่วใหม่ ซึ่งเป็นของฝากหายากที่เขาตั้งใจนำมามอบให้หญิงสาวตรงหน้าท่ามกลางความชุลมุนนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมาครับ / ใบชาหอมหมื่นลี้