ถ้วยชาอุ่นๆ จากชายหนุ่มร่างสูง

กระดาษคำสั่งด่วนขอบยับยู่ยี่ในอุ้งมือเรียวของหลี่เหมยหลิง หมึกสีดำสนิทที่เพิ่งพิมพ์จากเครื่องโรเนียวของกองบัญชาการทหารสูงสุดยังส่งกลิ่นเหม็นหืนของสารเคมีจางๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม 'โรงคั่วชาลับ' ท้ายหมู่บ้าน ห่างจากชายแดนเหนืออันเหน็บหนาวเพียงไม่กี่กิโลเมตร "ท่านแม่ทัพใหญ่ประจำมณฑลเหนือจะมาที่นี่... เย็นวันนี้?" เสียงทุ้มต่ำของสวีจิ้นดังขึ้น ทำลายความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะไม้เนื้อแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองแผ่นกระดาษในมือภรรยาในนามด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เหมยหลิงสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของใบชาปัญญาคั่วอ่อนๆ ที่เธอบรรจงทำขึ้นเมื่อยามดึกช่วยสงบสติอารมณ์ที่กำลังตีรวนได้ไม่น้อย สายตาคมปลาบของอดีตเชฟสาวผู้ทะลุมิติมาฉายแววครุ่นคิด ทหารระดับแม่ทัพใหญ่แห่งมณฑลเหนือมีหรือจะมาเยี่ยมเยียนชาวบ้านธรรมดาอย่างไร้เหตุผล ยิ่งช่วงนี้ตระกูลหลี่ฝั่งลุงแท้ๆ อย่างหลี่ต้าเฉียงกำลังพยายามปล่อยข่าวลือเรื่องการครอบครองที่ดินทำกินของเธอด้วยแล้ว การมาเยือนครั้งนี้อาจเป็นทั้งวิกฤตและโอกาสทองครั้งใหญ่ "ไม่ใช่แค่การมาเยี่ยมเยียนธรรมดาหรอกครับ... คุณสวี" เหมยหลิงเงยหน้าขึ้นสบตากับนายทหารหนุ่ม มุมปากหยักยิ้มบางเบาแต่ไม่ถึงดวงตา "ท่านแม่ทัพคงได้ยินกิตติศัพท์เรื่อง 'ชาตระกูลหลี่' ที่เรากำลังพัฒนาอยู่แน่ๆ แต่ปัญหาคือ... โกดังสำรองในมิติลับของฉันยังไม่ได้ย้ายออกมาแปรรูปเป็นล็อตทางการเลย ถ้าท่านแม่ทัพตรวจพบความผิดปกติของปริมาณใบชาป่าที่เกินโควตา เราอาจถูกเพ่งเล็งเรื่องการค้ากำไรเกินควรในยุคควบคุมราคาได้นะครับ" สวีจิ้นขมวดคิ้วมุ่น ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าใกล้เธออีกก้าวโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าหนาจนเหมยหลิงต้องเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยเพื่อตั้งสติ มือหยาบกร้านจากการจับอาวุธและฝึกฝนอย่างหนักยื่นออกมา วางห่อกระดาษสีน้ำตาลหยาบลงบนโต๊ะไม้เสียงดังตุบ "อย่าเพิ่งกังวลเรื่องนั้นเลยครับ..." สวีจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจัง "นี่คือใบชาป่าพันธุ์โบราณที่ผมขึ้นไปเก็บมาจากยอดเขาหมอกขาวเมื่อวานซืน... ผมคิดว่าคุณน่าจะนำมันมาใช้รับแขกคนสำคัญได้" เหมยหลิงชะงัก นางเหลือบมองห่อกระดาษสีน้ำตาลนั้น ก่อนจะค่อยๆ แกะเชือกฟางออก เผยให้เห็นใบชาสีเขียวเข้มปนเทาที่ผ่านการคั่วด้วยมืออย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าหลังสายฝนแรกผสานกับกลิ่นไอดินและสนภูเขาพวยพุ่งขึ้นมาแตะจมูกทันที นี่ไม่ใช่ใบชาธรรมดา แต่มันคือ 'ชาหิมะร้อยปี' ที่เติบโตบนหน้าผาสูงชันซึ่งมีเพียงพรานป่าหรือทหารลาดตระเวนฝีมือดีเท่านั้นถึงจะกล้าปีนขึ้นไปเก็บ ดวงตากลมโตของหญิงสาวไหววับ นางเงยหน้าขึ้นมองสวีจิ้นด้วยความประتقับใจลึกซึ้ง ชายหนุ่มคนนี้... ปากบอกว่าเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อยที่ถูกส่งมาดูแลความเรียบร้อย แต่กลับหาของหายากระดับบรรณาการมาให้เธอใช้ยามคับขันอยู่เรื่อย "คุณ... เสี่ยงอันตรายขึ้นไปบนหน้าผานั้นอีกแล้วใช่ไหม?" เสียงของเหมยหลิงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเผลอแตะลงบนหลังมือหนาที่มีร่องรอยแผลเป็นจางๆ จากการขูดขีดของกิ่งไม้ป่า สวีจิ้นนิ่งงันไปชั่วขณะ ใบหูคมเข้มขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัดสำหรับคนผิวเข้มอย่างเขา ชายหนุ่มรีบชักมือกลับอย่างเก้ๆ กังๆ สายตาหลบไปมองนอกหน้าต่างราวกับผนังห้องมีเรื่องน่าสนใจเสียเต็มประดา "มะ... ไม่ได้อันตรายอะไรมากหรอกครับ ผมแค่อยเห็นว่าช่วงนี้คุณบ่นว่าชาในสต็อกเริ่มบางตา... เลยอยากช่วยหาวัตถุดิบดีๆ มาให้คุณได้ทดลองสูตรใหม่ๆ ก็เท่านั้นเองครับ" ท่าทางเก้ๆ กังๆ และความซื่อบื้อแบบผู้ชายอกสามศอกแต่คลั่งรักเงียบๆ คนนี้ ทำให้เหมยหลิงเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความตึงเครียดจากประกาศิตของแม่ทัพใหญ่เมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมดสิ้น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอก ย "เอาล่ะ ในเมื่อคุณอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเอาชาชั้นดีมาให้ ผมก็จะทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นได้ลิ้มรสชาติที่ไม่มีวันลืมในชีวิตนี้เลย!" เหมยหลิงกล่าวด้วยประกตาเป็นประกายความมั่นใจ อดีตเชฟมือทองกลับมาควบคุมสถานการณ์ได้อย่างเบ็ดเสร็จ ในขณะที่ทั้งสองกำลังช่วยกันคัดแยกใบชาล็อตใหม่อย่างขันแข็งอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ป้าซุนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หน้าอกกระเพื่อมไหวแรงตามแรงหายใจ "คุณสวี! คุณเหมยหลิง! แย่แล้วครับ... แย่จริงๆ แล้ว!" ป้าซุนร้องตะโกนเสียงหลงจนสะดุดธรณีประตูเกือบหกล้ม "ขบวนรถจี๊ปทหารของท่านแม่ทัพใหญ่... เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าลานบ้านแล้วครับ! แถม... แถมคนที่นั่งมากับรถคันนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น 'หลี่ต้าเฉียง' ลุงตัวแสบของคุณที่พาเจ้าหน้าที่กรมเสบียงมาด้วย!" เหมยหลิงหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ร่างเพรียวระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายของความพร้อมในการฟาดฟันพวยพุ่งออกมาจากตัวนางอย่างชัดเจน สวีจิ้นขยับกายไปยืนบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนาวางกุมด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดุดันของนายทหารสนามรบ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใด ประตูไม้หน้าห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงหัวเราะเยาะหยันของหลี่ต้าเฉียงก็ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างในชุดเจ้าหน้าที่รัฐบาลท้องถิ่นอ้วนท้วม "ฮ่าๆๆ อยู่กันพร้อมหน้าเลยนี่หลานสาวตัวดี! บอกแล้วไงว่าแกไม่มีทางหนีพ้นกฎหมายข้อหาลักลอบค้าขายของเถื่อนหรอก วันนี้ท่านแม่ทัพใหญ่จะมาตัดสินความผิดของแกด้วยตัวเอง!" เหมยหลิงก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าหวานล้ำลึกและอันตรายยิ่งกว่าเดิม นางสูดกลิ่นหอมของชาอุ่นๆ ที่สวีจิ้นเพิ่งชงให้เมื่อครู่เข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ "เชิญเข้ามาสิคะท่านลุง... ดิฉันกำลังรอต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' พอดีเลยค่ะ!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมาครับ / "ใบชาหอมหมื่นลี้"