รอยร้าวในกลุ่มก้อนศัตรู

“ท่านดยุคคิดจริงๆ หรือคะว่า ‘เศษขนมปัง’ ที่ท่านหยิบยื่นให้พวกเขานั้น จะซื้อความภักดีของสุนัขที่หิวโซได้ตลอดกาล?” เสียงของเลดี้อีฟลิน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไวน์ชั้นเลิศและไอกลิ่นอายของอำนาจ เธอจิบแชมเปญช้าๆ สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนกวาดมองไปที่กลุ่มขุนนางชั้นผู้น้อยที่กำลังสุมหัวกันอยู่ในมุมมืดของงานเลี้ยง โดยมีอาคัสยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังราวกับเงาที่พร้อมจะปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าขยับกายเข้าใกล้เธอเกินระยะประชิด ดยุควิลเลียม—ศัตรูตัวฉกาจที่เคยเหยียบย่ำเธอในชาติก่อน—ชะงักมือที่กำลังถือแก้วไวน์ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำเมื่อได้ยินคำเหน็บแนมจากหญิงสาวที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียง ‘หมากที่ไร้ค่า’ “อีฟลิน่า! เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องการเมืองในงานเลี้ยงของฉัน?” ดยุคคำรามต่ำ พยายามรักษามาดของผู้สูงศักดิ์ อีฟลิน่าวางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘เคร้ง’ กระแสเสียงที่เยือกเย็นของเธอสะท้อนก้อง “สิทธิ์ที่เหนือกว่าท่านไงคะ... สิทธิ์ที่ได้มาจากบัญชีลับของท่านที่ดิฉันถืออยู่ในมือตอนนี้” เธอขยับยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา—ก่อนจะส่งสัญญาณให้อาคัส หุ่นยนต์ชีวภาพหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักขยับตัวเข้าหาโต๊ะของฝ่ายตรงข้าม อาคัสวาง ‘แท็บเล็ตโฮโลแกรม’ ลงบนโต๊ะของกลุ่มขุนนางที่ร่วมมือกับดยุควิลเลียม ข้อมูลการยักยอกเงินกองทุนการค้าและหลักฐานการขายความลับของอาณาจักรให้กับศัตรูปรากฏขึ้นเด่นชัด “นี่คือค่าตอบแทนที่ท่านมอบให้ ‘พันธมิตร’ ของท่านอย่างนั้นหรือคะ?” อีฟลิน่าโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูดุจเสียงเพรียกจากนรก “ท่านดยุค... คนที่ท่านคิดว่าเชื่องที่สุด มักจะเป็นคนที่กัดท่านเข้าที่คอหอยแรงที่สุดนะคะ” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ขุนนางกลุ่มนั้นเริ่มหันไปมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง สายตาที่เคยมองดยุคด้วยความเคารพแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังและหวาดกลัว อีฟลิน่าไม่ได้ทำอะไรนอกจากเฝ้ามองดูความพินาศของกลุ่มก้อนศัตรูที่กำลังแตกสลายจากภายในด้วยน้ำมือของพวกเขาเอง “ถ้าท่านอยากรู้ว่าใครจะทรยศท่านก่อน... ก็ลองถามพวกเขาดูสิคะ ว่าเงินส่วนที่หายไปในบัญชีลับนั้น ไปอยู่ในกระเป๋าของใครบ้าง” เธอทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากวงสนทนาที่กำลังเดือดพล่านด้วยความโกลาหล อาคัสเดินตามหลังเธออย่างเงียบเชียบ มือหนาของเขาแตะที่ต้นแขนของเธอเบาๆ เพื่อประคอง “นายหญิงครับ... ยอดเงินในบัญชีหลักของดยุควิลเลียมถูกโอนเข้าสู่พอร์ตการลงทุนของเราผ่านทางช่องโหว่ที่ผมสร้างไว้เรียบร้อยแล้วครับ” อีฟลิน่าเหยียดยิ้ม “ดีมากอาคัส... ต่อไปนี้ไม่ว่าเขาจะพยายามซื้อใคร หรือจ้างมือสังหารกี่คน ก็จะไม่มีเงินเหลือแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว” เธอก้าวเท้าออกจากห้องจัดเลี้ยงมุ่งหน้าสู่ลานจอดอากาศยานส่วนตัว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นสู่ยาน ทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีเงินเงาวับกลับยืนล้อมกรอบเธอไว้ทั้งหมด ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด เขาสวมหน้ากากครึ่งซีกและถือดาบที่สลักลวดลายแปลกประหลาด “เลดี้อีฟลิน่า... ความสนุกในงานเลี้ยงจบลงแล้ว แต่เกมของพวกเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น” เสียงของเขาแหบพร่าและคุ้นหูอย่างประหลาด อาคัสพุ่งตัวไปขวางหน้าอีฟลิน่าทันที ดวงตาจักรกลของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสแกนหาอาวุธ แต่ทว่า... ชายผู้นั้นกลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของอีฟลิน่ากระตุกวูบ “ลืมฉันไปแล้วหรือไง... คนที่เธอทิ้งไว้ให้ตายในกองเพลิงเมื่อชาติที่แล้ว?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายของเอวาลินน์ปลายพู่กันมาโดยตลอดนะคะ หากไม่อยากพลาดว่าอีฟลิน่าจะเอาตัวรอดจาก ‘คนในอดีต’ นี้ได้อย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ!