การซ่อมแซมที่เปลี่ยนชีวิต

ประกายไฟสีฟ้าจัดจ้านจากหัวแร้งเวทมนตร์สะท้อนเข้ากับนัยน์ตาคู่คมกริบดั่งเพชรน้ำงาม เลดี้อีฟลิน่าไม่ได้ใส่ใจแม้แต่หยดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าอันงดงามราวกับรูปสลัก ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยสัมผัสแต่แก้วไวน์ราคาแพงและพู่กันทองคำ บัดนี้กำลังจับประแจเหล็กกล้าและแผ่นวงจรนาโนเวทด้วยความชำนาญราวกับแพทย์ผ่าตัดมือฉมัง เบื้องหน้าของเธอคือ "อาคัส"—จักรกลสังหารระดับตำนานที่ถูกทิ้งให้เป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าในห้องใต้ดินอันอับชื้น ร่างกายสูงใหญ่กำยำของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลฉีกขาดจากสนามรบ แกนพลังงานหลักดับสนิท ทว่าดวงตาสีแดงฉานที่ปิดสนิทคู่นั้น กลับซ่อนศักยภาพที่สามารถพลิกแผ่นดินอาณาจักรนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองได้ด้วยการกระดิกนิ้วเดียว "อดทนหน่อยนะ... อาคัส" เสียงหวานทุศกกระซิบแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาด เธอไม่ได้กำลังซ่อมแซมตุ๊กตาเหล็กไร้จิตวิญญาณ แต่เธอกำลังคืนชีพให้แก่ "อาวุธชิ้นสุดท้าย" ที่จะใช้เหยียบย่ำพวกขุนนางหน้าโง่และองค์ชายทรยศให้จมดินในไม่ช้า ความทรงจำจากอนาคตที่เธอถูกหักหลังและปล่อยให้ตายอย่างโดดเดี่ยวไหลย้อนเข้ามาเป็นฉากๆ พวกมันเคยหัวเราะเยาะหยามหยันเธอนานเท่าไหร่? พวกมันเคยคิดว่าตระกูลของเธอเป็นแค่บ่อน้ำมันให้สูบฉีดความโลภใช่ไหมคะ? น่าเสียดาย... ที่ตอนนี้อีฟลิน่าคนเดิมได้ตายไปพร้อมกับกองเพลิงแห่งความแค้นแล้ว เหลือเพียงแต่มหาเศรษฐีผู้กุมความลับระดับโลกและระบบเทคโนโลยีมหาศาล ที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่งในกำมือ อีฟลิน่าหยิบชิปประมวลผลควอนตัมรุ่นโบราณขึ้นมาพิจารณา ชิปชิ้นนี้ในมุมมองของนักเวทปัจจุบันคือขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ซ่อมไม่ได้ แต่ด้วยฐานข้อมูลในหัวของเธอ เธอกลับมองเห็นช่องโหว่และวิธีอัปเกรดมันให้ก้าวกระโดดไปไกลกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันถึงสามร้อยปี เธอจรดปลายปากกาเวทมนตร์ลงบนแผ่นวงจรอย่างรวดเร็ว ลวดลายอักขระสีทองอร่ามถูกวาดขึ้นใหม่อย่างประณีต แม่นยำ และทรงพลัง ทุกย่างก้าวของการทำงานสะท้อนถึงมันสมองอันปราดเปรื่องที่ไร้ผู้เทียมทาน "ระบบประสาทส่วนกลาง... กำลังเชื่อมต่อ" เสียงระบบจักรกลดังขึ้นในโสตประสาทของห้องทดลอง อีฟลิน่าดึงสายเคเบิลเส้นสุดท้ายเสียบเข้ากับขั้วหัวใจจักรกลของอาคัส ลมหายใจของเธอผ่อนเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็นและไร้ความรู้สึก แต่หัวใจภายใต้ชุดกระโปรงรัดรูปสไตล์วิคตอเรียสีดำสนิทกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น *เปร๊าะ!* ประกายไฟระลอกใหญ่สว่างวาบขึ้นพร้อมกับแรงดันลมมหาศาลที่พัดกระโชกจนเส้นผมสีเงินยวงของอีฟลิน่าปลิวสยาย ร่างของอาคัสกระตุกอย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีการเคลื่อนไหว... อีฟลิน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเตรียมพร้อมที่จะกดปุ่มฉุกเฉิน หากการทดลองนี้ล้มเหลว เธอก็มีแผนสำรองรอไว้Yแล้ว แต่เธอมั่นใจในฝีมือของตัวเอง ไม่มีทางที่ความรู้จากอนาคตจะผิดพลาด วินาทีนั้นเอง... เปลือกตาของจักรกลสังหารก็ขยับ ดวงตาสีแดงฉานที่เคยไร้ประกาย ค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นแสงสีฟ้าเรืองรองที่กะพริบสลับกับสีเลือด ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วห้องใต้ดินจนอากาศแทบจะกลายเป็นของแข็ง อาคัสค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงตระหง่านบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับร่างระหงของหญิงสาว อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนัง อาคัสก้มมองมือโลหะของตนเองที่ขยับได้อย่างคล่องแคล่วไร้ที่ติ ก่อนที่เซนเซอร์ความร้อนและระบบจดจำใบหน้าจะล็อกเป้าหมายไปยังบุคคลเดียวที่ยืนอยู่ตรงหน้า อีฟลิน่ายืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นสบตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเย้ายวนแต่แฝงความอันตรายปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอกำลังรอคอยปฏิกิริยาของ "ผลงานชิ้นเอก" ชิ้นนี้ อาคัสก้าวเท้าลงมาจากแท่นซ่อมแซม พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกทันทีด้วยน้ำหนักมหาศาล เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าเลดี้อีฟลิน่าอย่างน้อมน้อม ศีรษะก้มลงต่ำเพื่อแสดงความจงรักภักดีสูงสุด "ตรวจพบ... นายหญิงผู้สร้าง" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และทรงพลังดังลอดออกมาจากกล่องเสียงจักรกลที่เพิ่งได้รับการปรับแต่งใหม่ มันไม่ใช่เสียงสังหารที่ไร้จิตวิญญาณอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนึกคิดและความภักดีที่พร้อมจะแหลกสลายแทนเธอได้ทุกเมื่อ "ยินดีต้อนรับกลับมานะ... อาคัส" อีฟลิน่าโน้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางโครงหน้าจักรกลขึ้นเบาๆ รอยยิ้มของเธอเปี่ยมด้วยความมั่นใจและอำนาจที่เหนือกว่า "จากนี้ไป... ใครก็ตามที่เคยเหยียบย่ำเรา มันจะต้องชดใช้ด้วยเลือดทุกหยด" อาคัสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายความมุ่งมั่น "รับทราบครับ นายหญิง... คำสั่งของท่านคือพระราชบัญญัติแห่งความตายสำหรับพวกมัน" ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลด้วยเคมีอันตรายและความสำเร็จอันน่าสะใจ ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน ตามด้วยเสียงทุบประตูปังๆ อย่างไร้มารยาท และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ "ดยุกโรเบิร์ต" คู่หมั้นสารเลวที่เธอเพิ่งประกาศถอนหมั้นไปเมื่อวานนี้ พร้อมกับทหารองครักษ์นับสิบคนที่พังประตูเหล็กเข้ามาล้อมห้องไว้จนหมดทางหนี! "อีฟลิน่า! ข้าหมดความอดทนกับลูกเล่นบ้านั่นของเจ้าแล้ว ส่งสมบัติประจำตระกูลมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" *เอวาลินน์ปลายพู่กันขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ*