เงินตราคืออำนาจที่แท้จริง

เสียงกระแทกประตูห้องรับรองของตระกูลดยุคอาร์ควิลดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินหินอ่อนที่ประดับด้วยภาพวาดบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ "อีฟลิน่า! ข้าหมดความอดทนกับลูกเล่นบ้านั่นของเจ้าแล้ว ส่งสมบัติประจำตระกูลมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" เคาน์เตอร์เคลย์ตัน เจ้าของใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและโลภโมปริศ พุ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอโดยไม่รอการอนุญาต สองมือของเขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับสุนัขป่าหิวกระหายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งเพื่อแย่งชิงเศษเนื้อ ทว่า สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่ความตื่นตระหนกของหญิงสาวผู้เคยอ่อนแอคนเดิม... เลดี้อีฟลิน่าประทับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูงบุด้วยกำมะหยี่สีแดงเลือดนก ร่างระหงสวมชุดกระโปรงเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ปลายนิ้วเรียวยาวถือถ้วยชาพอร์ซเลนลายครามยกขึ้นจิบรสชาติขมฝาดอย่างใจเย็น ราวกับเสียงคำรามเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญใจ ข้างกายเธอคืออาคัส หุ่นยนต์ชีวภาพในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต ดวงตาสีฟ้าครามใต้กรอบผมสีเงินยวงทอดมองผู้บุกรุกด้วยความเรียบเฉย แผ่รังสีคุกคามอันเย็นเยียบจนเคาน์ตันเผลอชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว "ท่านเคาน์เตอร์ดูจะลืมมารยาทพื้นฐานของการเป็นแขกผู้มีเกียรติไปเสียสนิท" อีฟลิน่าวางถ้วยชาลงบนจานรองเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนในความเงียบงัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnขึ้น "หรือบางที... หนี้สินก้อนโตที่บ่อนการพนันหลวงกำลังไล่ล่าท่าน จนทำให้สติสัมปชัญญะของท่านเสื่อมถอยลงถึงเพียงนี้?" "เจ้า! นังสารเลว!" เคลย์ตันหน้าถอดสีเมื่อถูกจี้ใจดำ เขากัดฟันกรอด ก้าวพรวดเข้ามาหมายจะคว้าปกเสื้อของเธอ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง! สมบัติที่พ่อของเจ้าทิ้งไว้ต้องตกเป็นของตระกูลข้า ในฐานะคู่หมั้นที่เจ้าควรจะ..." *แกร๊ก!* ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะสัมผัสโดนตัวเธอ ร่างของอาคัสก็เคลื่อนไหวราวกระแสไฟฟ้า ไม่มีใครทันมองเห็นการเคลื่อนไหว พริบตาเดียวข้อมือของเคาน์เตอร์เคลย์ตันก็ถูกบิดไขว้ไปด้านหลังด้วยแรงมหาศาลที่ควบคุมไว้อย่างแม่นยำ เสียงกระดูกลั่นเบาๆ เรียกเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้อง "อย่าได้บังอาจใช้มือสกปรกของท่านแตะต้องนายหญิงของผม" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบของอาคัสเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าลมหนาวในเหมืองร้าง เปลือกตาของจักรกลหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย การคำนวณระดับแรงกดเพื่อไม่ให้แขกตายคาที่ทำงานด้วยความรวดเร็วและแม่นยำสมบูรณ์แบบ "ปล่อยข้า! ไอ้นรกนี่มันตัวอะไรกัน! อีฟลิน่า สั่งให้มันปล่อยสè!" เคลย์ตันดิ้นรนสุดชีวิต ใบหน้าแนบติดกับโต๊ะทำงานไม้โอ๊กชั้นดี น้ำลายไหลย้อยด้วยความทุรนทุราย อีฟลิน่าโบกมือเพียงเล็กน้อย อาคัสจึงยอมปล่อยมือออกอย่างว่าง เคาน์เตอร์เคลย์ตันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หอบหายใจโยนตัวด้วยความหวาดกลัว ปนความแค้นเคืองที่ฉายชัดในแววตา เขาถอยกรูดไปจนชิดผนังห้อง "ท่านคิดจริงๆ หรือคะว่า อำนาจและเงินตราของตระกูลอาร์ควิลจะตกเป็นของคนที่แม้แต่เบี้ยยังชีพรายเดือนยังต้องไปกู้ยืมจากพ่อค้าเร่?" อีฟลิน่าลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงยาวลากพื้นส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายผู้เคยเหยียบย่ามศักดิ์ศรีของเธอในชาติก่อน โน้มตัวลงมองเขาด้วยสายตาสมเพชเวทนา ในชาติภพก่อน เธอตาบอดสนิท ยอมจำนนมอบทุกอย่างให้อีกฝ่ายเพื่อแลกกับคำว่า "ความรัก" จอมปลอม จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่ถูกหักหลังและปล่อยให้ตายอย่างไร้ค่าในคุกมืด แต่วันนี้... เกมเปลี่ยนไปแล้ว "ในเมื่อท่านอยากได้เงินนัก ข้าจะแสดงให้เห็นเองว่า 'อำนาจที่แท้จริง' ของเงินตรา มันหน้าตาเป็นอย่างไร" อีฟลิน่าหันไปพยักให้อาคัส จักรกลหนุ่มหยิบกระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำสนิทขึ้นมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะเปิดออก เผยให้เห็นรั้วกั้นปึกธนบัตรทองคำและตราประทับสิทธิ์ขาดจากธนาคารหลวงแห่งจักรวรรดิ พร้อมด้วยเครื่องรูดบัตรอภิสิทธิ์สีดำสนิทขอบทองคำแท้ ที่มีเพียงมหาเศรษฐีระดับท็อปสามของทวีปเท่านั้นที่จะครอบครองได้ เคลย์ตันเบิกตากว้างจนแทบถลน จ้องมองบัตรตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ นั่นคือบัตรที่ออกโดยสมาคมการค้าลึกลับ ไม่มีขีดจำกัดวงเงิน! แม้แต่เชื้อพระวงศ์บางพระองค์ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง แล้วหญิงสาวผู้ล้มละลายคนนี้ไปเอามาจากไหนกัน? "อาคัส จัดการซื้อกิจการเหมืองแร่ทั้งหมดที่ตระกูลเคลย์ตันถือหุ้นอยู่ให้หมด" อีฟลิน่าสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ความลังเล "แล้วประกาศยกเลิกสัญญากู้ยืมเงินทั้งหมดของพวกเขา ให้เวลาพวกเขาสิบวินาทีในการชำระหนี้คืนเป็นเงินสด มิฉะนั้น... ยึดทรัพย์สินทุกชิ้นรวมถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลมาเป็นของฉัน" "รับทราบครับ นายหญิง กำลังดำเนินการโอนถ่ายผ่านเครือข่ายศูนย์กลาง" เสียงสังเคราะห์จากระบบภายในตัวของอาคัสตอบรับทันที นิ้วเรียวยาวของจักรกลหนุ่มกดลงบนแป้นพิมพ์ของเครื่องรูดบัตรอภิสิทธิ์ เสียงสัญญาณดิจิทัลดังขึ้นยาวต่อเนื่อง *ตี๊ดดดดด—!* ไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความอนุมัติวงเงินมหาศาลที่ถูกพิมพ์ออกมาจากเครื่องพิมพ์ขนาดเล็ก ข้อความระบุยอดเงินที่หักลบกลบหนี้จนทำให้ตระกูลเคลย์ตันล้มละลายในชั่วพริบตา "ไม่... ไม่จริง! เจ้านั่นมันโกง! บัตรนั่นไม่ใช่ของเจ้า!" เคลย์ตันกรีดร้องสติหลุด เขาพยายามจะพุ่งเข้ามาปัดเครื่องรูดบัตรทิ้ง แต่อาคัสเพียงแค่ปัดมือเบาๆ ร่างท้วมของเคาน์เตอร์ก็กระเด็นไปชนชั้นหนังสือจนล้มระเนระนาด หนังสือปกแข็งนับร้อยเล่มหล่นลงมาทับร่างของเขาจนขยับไม่ได้ อีฟลิน่าก้มลงมองชายผู้พ่ายแพ้ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามและอันตราย "ยินดีด้วยนะคะ ท่านเคาน์เตอร์... ตอนนี้ท่านกลายเป็นบุคคลล้มละลายอย่างเป็นทางการแล้ว และทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายที่ท่านอ้างว่าเป็นของตระกูลท่าน..." เธอย่อตัวลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบา "แม้แต่ที่ดินใต้ฝ่าเท้าที่ท่านยืนอยู่ตอนนี้ ก็เป็นของฉัน ตั้งแต่เมื่อสามนาทีที่แล้วค่ะ" เคลย์ตันตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ความโลภทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ในขณะที่อีฟลิน่ายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะหันหลังกลับเพื่อฉลองชัยชนะก้าวแรก ทันใดนั้นเอง... เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็บินแหวกน่านฟ้ามาจอดสนิทบนลานกว้างนอกหน้าต่างห้องทำงาน ประตูห้องถูกเคาะรัวเร็วสามครั้งก่อนจะเปิดผางอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงของชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทราวกาลوและความเย่อหยิ่งค้ำฟ้า ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่ทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "ขออภัยที่มารบกวนเวลาอันมีค่าของคุณ เลดี้อีฟลิน่า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาสีอำพันที่จ้องมองมาที่เธอด้วยความหมายลึกซึ้ง "แต่ดูเหมือนว่า... ข้อเสนอเรื่องการร่วมทุนที่ผมเคยยื่นให้คุณเมื่อคืน จะต้องทบทวนใหม่เสียแล้วล่ะ เมื่อคุณเล่นกวาดซื้อหุ้นครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิไปไว้ในมือคนเดียวแบบนี้" อีฟลิน่ายืนนิ่งค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักไปชั่วขณะเมื่อสบตากับผู้มาใหม่... บุคคลอันตรายที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดตั้งแต่เกิดใหม่! เอวาลินน์ปลายพู่กัน (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะคะ)