กabเลเวลอัปครั้งแรกกับฮอบก็อบลิน

กลิ่นคาวสนิมของเลือดสดๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของใบไม้เน่าในป่ารกร้าง ทำให้คิริวต้องขยับผ้าคลุมขึ้นมาปิดจมูกเบาๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องไปยังพุ่มไม้เบื้องหน้า ซึ่งสั่นไหวด้วยแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ การคำรามต่ำในลำคอที่ดังลอดออกมาเป็นระยะ บ่งบอกชัดเจนว่าสิ่งมีชีวิตหลังพุ่มไม้นั้นไม่ได้มาด้วยมิตรภาพ "ระวังตัวด้วยนะลูคัส เจ้าตัวนั้นไม่ใช่แค่สไลด์เลเวลหนึ่งที่เราเจอเมื่อวานแล้ว" เสียงกระซิบเตือนของคิริวราบเรียบ แต่มั่นคง ชายหนุ่มขยับมือเรียวบางที่สวมถุงหนังสีดำเข้าหากล่องการ์ดข้างเอว นิ้วเรียวสัมผัสสันการ์ดโลหะเย็นเฉียบที่เรียงรายอยู่ภายใน ระบบสเตตัสพารอดทอแสงสีฟ้าจางๆ ขึ้นที่เรติน่าของเขา พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่เด้งเตือนขึ้นมาอัตโนมัติ [ระบบตรวจพบมอนสเตอร์ระดับต่ำ: ฮอบก็อบลิน (Hobgoblin) - เลเวล 4] [คำเตือน: พละกำลังกายภาพสูงกว่าผู้เล่น 3.2 เท่า มีอาวุธประเภทกระบองหนาม] [ความเสี่ยงในการปะทะตรง: สูงมาก แนะนำให้ใช้กลยุทธ์ควบคุมพื้นที่] "ฮ่าๆ เลเวล 4 เองเหรอคิริว นายจะระวังอะไรนักหนา แค่ก็อบลินตัวเขียวหน้าโง่ตัวเดียว ให้ฉันจัดการพุ่งเข้าไปฟันฉับเดียวก็จบเรื่องแล้วมั้ง!" ลูคัสหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห่าว นักรบหนุ่มร่างกำยำในชุดเกราะหนังเก่าๆ ยกโล่ไม้หนาขึ้นตั้งรับด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือกระชับดาบสั้นเหล็กกล้าขึ้นพาดบ่า ท่าทางองอาจและมั่นใจในฝีมือจนเกือบจะกลายเป็นความประมาท ลิซ่า (ในฐานะนักเล่าเรื่อง) ขอแอบกระซิบบอกรี้ดเดอร์ตรงนี้เลยนะคะว่า ความมั่นใจเกินร้อยแบบนี้แหละค่ะ ที่มักจะทำให้ตัวแทงก์สายกล้ามโตต้องปาดเหงื่อทุกทีเมื่อเจอแทكتิกของมอนสเตอร์สายป่า! "อย่าใช้กำลังนำสมองสิ ลูคัส" คิริวถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของเขาจริงจังขึ้น "จำกฎข้อแรกของการ์ดเกมกลยุทธ์ไม่ได้หรือไง? การเดินหมากผิดตาเดียว หมายถึงความพ่ายแพ้ทั้งกระดานนะ" ยังไม่ทันที่ลูคัสจะได้เถียงกลับ พุ่มไม้เบื้องหน้าก็ระเบิดออก! ร่างสีเขียวเข้มสูงเกือบสองเมตรกล้ามเป็นมัดๆ ดวงตาสีเหลืองอำพันพุ่งประกายกระหายเลือด มันคือฮอบก็อบลินร่างยักษ์ที่ถือกระบองไม้ระפוงด้วยตะปูสนิม มันแผดเสียงคำรามลั่นป่าจนนกแตกตื่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ลูคัสด้วยความเร็วที่สวนทางกับขนาดตัวอย่างสิ้นเชิง! *ตึง!* แรงกระแทกจากการเหวี่ยงกระบองปะทะเข้ากับโล่ไม้ของลูคัสอย่างจัง เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดดังลั่น แรงมหาศาลนั้นทำให้เท้าของนักรบหนุ่มไถลถอยหลังไปบนพื้นดินเปียกชื้นเป็นทางยาวเกือบสองเมตร รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของลูคัสหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในดวงตา "อึก... บ้าจริง แรงชะมัด!" ลูคัสกัดฟันกรอด ยันโล่ต้านทานแรงกดดันอันหนักหน่วงเอาไว้จนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "คิริว ช่วยด้วย ฉันขยับแขนไม่ค่อยได้!" คิริวไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ร่างกายของเขาอาจจะอ่อนแอและวิ่งไม่เร็วนเท่าฮอบก็อบลิน แต่ "สนามรบ" แห่งนี้อยู่ในการควบคุมของเขาแล้ว นิ้วเรียวตวัดดึงการ์ดสามใบออกจากสำรับพกพา ลมหายใจของคิริวผ่อนเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ขณะที่แสงสีทองและสีฟ้าสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว "เปิดใช้งานการ์ดสนับสนุนระดับ E: [ภาพลวงตาแห่งพงไพร]!" สิ้นเสียงคำสั่งของคิริว อากาศเบื้องหน้าของฮอบก็อบลินก็บิดเบี้ยว กลายเป็นเงาร่างของคิริวหลายสิบคนวิ่งกระจายตัวออกไปรอบทิศทาง มอนสเตอร์ร่างยักษ์ชะงักกึกด้วยความงุนงง มันหยุดการโจมตีใส่ลูคัสชั่วขณะ แล้วกวาดสายตามองภาพตรงหน้าอย่างโง่เขลา ก่อนจะเหวี่ยงกระบองฟาดใส่เงาร่างปลอมด้วยความโมโห *โครม!* เงาร่างของคิริวสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าทันทีเมื่อถูกโจมตี "ยอดเยี่ยม... ลูคัส จังหวะนี้แหละ!" คิริวตะโกนลั่น พร้อมกับสะบัดการ์ดใบที่สองออกไป "เปิดใช้งานการ์ดสนับสนุนระดับ D: [พันธนาการรากไม้]!" พื้นดินใต้เท้าของฮอบก็อบลินพลันมีรากไม้หนาปานงูยักษ์ผุดขึ้นมาจากใต้ดินอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต พวกมันพุ่งเข้าพันธนาการข้อเท้าและลำตัวของฮอบก็อบลินเอาไว้แน่นหนา จนมอนสเตอร์ยักษ์เสียหลักล้มคะมำลงกับพื้นดิน เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บใจดังลั่นป่า ลูคัสที่ตั้งหลักได้แล้ว ดวงตากลัดมันด้วยความฮึกเหิม "ฮ่าๆ สมเป็นกุนซือของฉัน! คราวนี้ตาฉันเอาคืนบ้างล่ะ!" นักรบหนุ่มพุ่งทะยานเข้าไปประชิดตัวฮอบก็อบลินที่กำลังดิ้นรน ดาบสั้นในมืออาบด้วยพลังปราณ闘気สีขาวโพลน ก่อนจะตวัดฟันฉับเข้าที่ลำคอของมอนสเตอร์ตัวยักษ์อย่างแม่นยำและไร้ความปรานี เลือดสีดำทะลักพุ่งออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์ ร่างของฮอบก็อบลินกระตุกเกร็งอยู่สองสามที ก่อนจะนอนแน่นิ่งสนิทไปกับพื้นดิน [ติ๊ง! สังหารฮอบก็อบลิน (เลเวล 4) สำเร็จ] [ได้รับค่าประสบการณ์ (EXP) +450] [ผู้เล่นคิริวเลเวลอัป! เลเวล 1 ➔ เลเวล 2] [ผู้เล่นลูคัสเลเวลอัป! เลเวล 2 ➔ เลเวล 3] [คุณได้รับไอเทมดรอป: [กระบองหนามของฮอบก็อบลิน (ระดับ E)] x1, [เศษซากศิลามานา] x2] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นติดต่อกันเป็นชุด แสงออร่าสีทองจางๆ อาบไล้ร่างของคิริวและลูคัส ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มลายหายไปในพริบตา คิริวผ่อนลมหายใจยาว ขยับแว่นตาขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ขณะที่ลูคัสทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง "ให้ตายเถอะคิริว... ถ้าไม่ได้การ์ดสนับสนุนของนายเมื่อกี้ ฉันคงโดนมันทุบกระดูกหักไปแล้วแน่ๆ นายเนี่ยสุดยอดจริงๆ!" ลูคัสยกนิ้วโป้งให้สหายรักด้วยความชื่นชมจากใจจริง คิริวเพียงแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยคำถ่อมตัวใดๆ เพราะเขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวไกลเท่านั้น โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่มอนสเตอร์กระจอกๆ เลเวลต่ำแบบนี้รออยู่เบื้องหน้า ทว่า ในขณะที่คิริวพลังก้มลงเก็บการ์ด [ภาพลวงตาแห่งพงไพร] ที่ลอยกลับมาเข้าสำรับ จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ใบไม้รอบกายหยุดไหวติง ราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ลมหายใจของป่ารกร้างเงียบสงบลงสนิท ไม่มีเสียงแมลงหรือเสียงสัตว์ใดๆ อีกต่อไป มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วง... และทรงพลังอย่างประหลาด ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากความมืดมิดของแมกไม้เบื้องลึก ลูคัสผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ ดาบในมือสั่นเทาเล็กน้อย เหงื่อกาฬไหลซึม1เม็ดใหญ่ที่ข้างขมับ "เฮ้... คิริว นายได้ยินเสียงนั่นไหม? มอนสเตอร์ตัวอื่นงั้นเหรอ... ทำไมแรงกดดันมันถึงได้มหาศาลขนาดนี้ล่ะวะ?" คิริวไม่ได้ตอบคำถาม ดวงตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าต่างระบบสเตตัสพารอดจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วจนน่ากลัว ไม่มีเสียงแจ้งเตือนระดับเลเวลหรือชื่อมอนสเตอร์ปรากฏขึ้น มีเพียงข้อความประหลาดบรรทัดเดียวที่สลักด้วยอักษรสีเลือดสด [คำเตือนขั้นวิกฤต: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้... เจ้าของสนามรบที่แท้จริงได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมก้าวผ่านการต่อสู้ครั้งแรกไปกับคิริวและลูคัสนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!