แผนซ้อนแผน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูกในวินาทีที่บานประตูคฤหาสน์เปิดออก เซเลสเทียไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ถอยหนี เธอเพียงแต่ลดม่านตาลงต่ำมอง 'ของขวัญ' ที่วางนิ่งสนิทอยู่บนพรมเปอร์เซียผืนงาม ความเงียบงันภายในโถงทางเดินกดทับจนแทบหยุดหายใจ กระทั่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นของดยุคคาสเซียนที่เดินตามหลังมาทำลายความตึงเครียดนั้นลง “มันประเมินท่านต่ำไป เซเลสเทีย” คาสเซียนเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองศีรษะที่ถูกตัดขาดของสายลับคนสนิท ก่อนจะหันมาสบตาหญิงสาว “อาร์เธอร์คิดว่าการตัดแขนขาของท่านจะทำให้ท่านสิ้นฤทธิ์ แต่มันลืมไปว่าท่านไม่ใช่คนที่จะสู้ด้วยกำลัง” เซเลสเทียคลี่ยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวขึ้นมาซับปลายนิ้วที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะโยนมันทิ้งลงบนพื้นข้างซากศพนั้นอย่างไม่ใยดี “แขนขาขาดไปข้างหนึ่ง ก็แค่หาใหม่นะคะ” เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับดยุค “ท่านลอร์ดมาร์คัส... ขุนนางฝ่ายกลางผู้ที่รักความสงบและเกลียดการนองเลือดที่สุดในสภา ถึงเวลาที่เขาต้องตัดสินใจเลือกข้างแล้วค่ะ” “เขาเป็นสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เขาไม่มีทางยอมลงเรือลำเดียวกับเราเพียงเพราะคำพูดลอยๆ หรอกนะ” คาสเซียนคัดค้าน “เราไม่ได้จะไปขอความช่วยเหลือจากเขา แต่เราจะไป 'ทำข้อตกลง' ที่เขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธต่างหาก” เซเลสเทียหมุนตัวเดินไปยังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เธอหยิบม้วนเอกสารที่ปิดผนึกด้วยตราประจำตระกูลขุนนางระดับสูงขึ้นมา นี่คืออาวุธที่ร้ายกาจยิ่งกว่ากองทัพใดๆ บัญชีลับที่ระบุการยักยอกเงินภาษีของอาณาจักรไปสร้างฐานอำนาจส่วนตัวของมาร์คัสตลอดสิบปีที่ผ่านมา หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลมาร์คัส ห้องรับรองถูกประดับประดาด้วยศิลปะราคาแพง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนน่าอึดอัด ลอร์ดมาร์คัส ชายวัยกลางคนที่มีท่าทีนิ่งเฉยดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่น จิบชาด้วยอาการสงบผิดปกติขณะฟังข้อเสนอจากสตรีตรงหน้า “ท่านเลดี้เซเลสเทีย... การมาเยือนของท่านในค่ำคืนนี้ช่างไร้มารยาทนัก” มาร์คัสเอ่ยพลางวางถ้วยชาลง เสียงกระทบของกระเบื้องเคลือบน่าหวาดเสียว “ข้าไม่ได้สนใจเรื่องแย่งชิงบัลลังก์ ข้าเพียงต้องการอยู่อย่างสงบในฐานะขุนนางผู้จงรักภักดี” เซเลสเทียไม่ตอบโต้วาจา เธอวางปึกกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าเขา มาร์คัสชะงัก สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นสั่นไหวในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นตัวเลขและลายเซ็นที่คุ้นตา “ความสงบที่ท่านสร้างขึ้นมาจากเงินของประชาชนที่ท่านฮุบเอาไป... หากองค์จักรพรรดิได้เห็นสิ่งนี้ หัวของท่านคงจะวางอยู่ที่เดียวกับสายลับของข้าที่หน้าบ้านเมื่อเช้านี้เลยนะคะ ท่านลอร์ด” น้ำเสียงของเซเลสเทียหวานหูแต่เย็นยะเยือกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผิวหนัง “ท่านข่มขู่ข้า?” มาร์คัสแค่นหัวเราะ “ท่านก็แค่เด็กสาวที่กำลังสิ้นไร้ไม้ตอก อาร์เธอร์บดขยี้ท่านจนไม่เหลือซาก แล้วท่านจะเอาอะไรมาสู้กับข้า?” “ข้าอาจจะไม่มีหัวของสายลับมาวางตรงนี้ แต่ข้ามี 'ชีวิต' ของคนทั้งตระกูลท่านอยู่ในกำมือค่ะ” เซเลสเทียโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มฉายแววตระหนกของอีกฝ่าย “เลือกว่าจะดับสูญไปพร้อมกับความลับนี้ หรือจะยืนเคียงข้างข้าเพื่อรักษาสิ่งที่ท่านรักเอาไว้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มาร์คัสหายใจติดขัด เหงื่อซึมตามไรผม เขาเป็นนักการเมืองที่เก่งกาจ แต่เขาก็เป็นพ่อที่รักลูกสาวคนเดียวเหนือสิ่งอื่นใด และเซเลสเทีย... เธอรู้จุดอ่อนนั้นดีที่สุด “ตกลง...” มาร์คัสเอ่ยเสียงแหบพร่า “ข้าจะช่วยท่านในการประชุมสภาครั้งหน้า แต่อย่าได้คิดว่าข้าจะจงรักภักดีต่อท่านตลอดไป” “คนฉลาดไม่จำเป็นต้องมีความจงรักภักดีหรอกค่ะ แค่ผลประโยชน์ตรงกันก็เพียงพอแล้ว” เซเลสเทียลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาของเธอเผยความเหยียดหยามเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป คาสเซียนที่รออยู่หน้าคฤหาสน์รีบก้าวเข้ามาหาทันทีเมื่อเห็นเธอก้าวออกมา “สำเร็จไหม?” “เขาตกลงแล้ว แต่เราต้องจับตาดูให้ดี” เซเลสเทียตอบพลางก้าวขึ้นรถม้า แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้ใบหน้าของเธอแลดูงดงามราวกับปีศาจจำแลง ทว่า ในขณะที่รถม้ากำลังจะเคลื่อนตัวออกไป เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดข้างทาง คาสเซียนชักดาบออกมาโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าเจ้าของเงาร่างนั้นกลับก้าวออกมาอย่างใจเย็น เป็นองครักษ์ประจำพระองค์ขององค์ชายอาร์เธอร์ที่มาเพียงลำพัง ในมือเขามีกล่องกำมะหยี่สีดำใบหนึ่ง “องค์ชายฝากมาบอกท่านว่า...” องครักษ์เว้นจังหวะพร้อมยิ้มที่มุมปาก “ท่านทำได้ดีมากที่ดึงมาร์คัสมาเป็นพวก แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง... มาร์คัสไม่ได้ทำงานให้ข้าเพียงลำพัง และสิ่งที่ท่านเพิ่งได้ไปน่ะ มันเป็นของปลอมที่เขาเตรียมไว้ต้อนรับเหยื่อที่ข้าส่งไปให้ต่างหาก” เซเลสเทียชะงัก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อประตูรถม้าถูกเปิดออกโดยใครบางคนที่เธอคาดไม่ถึงที่สุด ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเซเลสเทียและร่วมลุ้นไปกับเล่ห์เหลี่ยมของ "ดัชเชสโพดำ" นะคะ