ดาบและปลายพู่กัน

“ถ้าท่านกะจังหวะพลาดเพียงนิดเดียว ดาบเล่มนั้นจะฝังลึกเข้าที่หัวไหล่ ไม่ใช่แค่ถากผ่านเนื้อผ้าอย่างที่เห็นค่ะ ท่านดยุค” เสียงของเซเลสเทียราบเรียบและเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ เธอไม่ได้หอบหายใจแม้แต่น้อย แม้หยาดเหงื่อจะเกาะพราวอยู่บนขมับ เส้นผมสีทองหม่นถูกรวบขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นลำคอระหงที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงในห้องโถงลับใต้ดินของตระกูลเอลเดอร์ คาสเซียน เรเวนฮาร์ต วางดาบซ้อมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กที่มีแผนที่ยุทธศาสตร์กางอยู่ เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่บัดนี้เปลี่ยนจากกุลสตรีในชุดกระโปรงฟูฟ่อง กลายเป็นนักรบในชุดรัดรูปสีดำสนิทที่ขับเน้นรูปร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝน “เลดี้เซเลสเทีย... ท่วงท่าเมื่อครู่ท่านทำได้ดีเกินไปแล้ว” คาสเซียนกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาสีรัตติกาลของเขาฉายแววไม่พอใจที่ซ่อนเร้นไว้ “ท่านกำลังเรียนรู้ที่จะฆ่าคน มากกว่าการเรียนรู้ที่จะป้องกันตัว หากองค์ชายอาร์เธอร์มาเห็นท่านในสภาพนี้ เขาคงไม่ปล่อยให้ท่านได้ก้าวเข้าสู่งานเลี้ยงเต้นรำในสัปดาห์หน้าแน่” เซเลสเทียหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอวางพู่กันลงหลังจากเพิ่งจรดหมึกเขียนรหัสลับลงบนม้วนกระดาษแผนที่ “เขาจะไม่เห็นหรอกค่ะ เพราะงานเลี้ยงนั่นคือเวทีที่ฉันจะต้อนเขาให้จนมุม ไม่ใช่ให้เขามาประเมินความสามารถของฉัน” เธอเดินไปที่โต๊ะไม้ เดินวนรอบแผนที่ที่แสดงจุดยุทธศาสตร์ของคลังเสบียงหลวง “คาสเซียน ท่านว่าอย่างไร หากเราจะใช้ 'ความเมตตา' เป็นอาวุธ? องค์ชายอาร์เธอร์มั่นใจว่าฉันคือดอกไม้ในหอคอยที่รอคอยความช่วยเหลือจากเขา แต่ในคืนงานเลี้ยง เมื่อเขาก้าวเข้าสู่ห้องลับใต้ดินแห่งบัลลังก์ เขาจะพบกับสิ่งที่เขาไม่เคยคาดฝัน” “ดาบที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในมือ แต่คือคมความคิดที่ฉลาดเฉลียว” คาสเซียนขยับตัวเข้ามาใกล้จนเซเลสเทียสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายดินปืนและเหล็กกล้าจากตัวเขา “ท่านฝึกดาบจนคล่องแคล่ว แผนผังการเมืองในหัวท่านก็ซับซ้อนเกินกว่าสตรีใดจะคาดคิด แต่ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดไม่ใช่คนถือดาบ แต่เป็นคนถือ 'ตราประทับ'... ซึ่งตอนนี้กำลังรวบรวมอำนาจไว้ที่ตัวองค์ชาย” “เรื่องนั้นฉันจัดการไว้แล้ว” เซเลสเทียสบตาเขา สายตาของเธอคมกริบราวกับพู่กันที่จุ่มหมึกจนชุ่ม “จดหมายฉบับนี้จะถูกส่งถึงมือขุนนางฝ่ายค้านในเช้าวันพรุ่งนี้ มันไม่ใช่การเรียกร้องความยุติธรรม แต่มันคือการแฉ 'ตัวเลข' ที่หายไปจากงบประมาณการทหาร ซึ่งมันจะโยงไปถึงการขายความลับชาติให้แก่แคว้นศัตรูของอาร์เธอร์” เธอหยิบจดหมายขึ้นมา หมุนตราประทับขี้ผึ้งสีแดงสด ก่อนจะกดลงไปอย่างมั่นคง “เขาคิดว่าเขาสามารถสลับตัวตนของฉัน เพื่อลบภาพลักษณ์เลดี้ที่ไร้ทางสู้ทิ้งไปได้ง่ายๆ งั้นหรือคะ? เขาคิดผิดแล้ว ในโลกของฉัน... ผู้ที่แพ้คือผู้ที่หยุดเดิน ส่วนฉัน... จะไม่มีวันหยุด” คาสเซียนมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความเคารพต่อเจ้านายกลายเป็นความยำเกรงต่อสติปัญญาที่เหนือชั้น “หากท่านตัดสินใจเช่นนี้ ความแค้นขององค์ชายจะยิ่งรุนแรง ท่านพร้อมที่จะเผชิญกับพายุที่กำลังจะถาโถมเข้ามาแล้วหรือยัง” เซเลสเทียหยิบดาบซ้อมขึ้นมาอีกครั้ง เธอหมุนดาบในมืออย่างชำนาญ ก่อนจะปักลงบนจุดกลางแผนที่อย่างแรงจนไม้กระดานแตกกระจาย “คาสเซียน... ดาบเล่มนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฟันฝ่าอุปสรรค แต่มันมีไว้เพื่อชี้เส้นทางสู่บัลลังก์ที่เขาทรยศฉันมา คืนงานเลี้ยง... ฉันจะทำให้โลกทั้งใบรู้ว่าใครกันแน่ที่สมควรอยู่เหนือทุกคน” ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านนอกห้องโถงลับ ฝีเท้าที่ไม่ได้มีการพยายามปิดบัง... เสียงฝีเท้าที่เป็นจังหวะขององครักษ์หลวงที่ไม่ได้ควรจะอยู่ในคฤหาสน์ของเธอในยามวิกาลเช่นนี้ คาสเซียนชักดาบจริงออกจากฝักทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดัน “มีคนพบที่นี่... ท่านต้องรีบไปทางประตูลับ เดี๋ยวนี้!” เซเลสเทียไม่ขยับ เธอเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัว เธอเดินไปที่ประตู แล้วเปิดมันออกด้วยตัวเอง เผยให้เห็นเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ท่ามกลางแสงคบเพลิงที่สั่นไหว “ยินดีต้อนรับสู่การฝึกซ้อมภาคปฏิบัติของฉันค่ะ... องค์ชายอาร์เธอร์” เขายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตามีประกายแห่งความกระหายอำนาจ ในมือของเขาไม่ได้ถือดาบ แต่เป็นจดหมายฉบับที่เธอเพิ่งประทับตราเสร็จสิ้นเมื่อครู่... ซึ่งบัดนี้มันเปื้อนไปด้วยหยดเลือดสดๆ “เสียใจด้วยนะเซเลสเทีย” เขาเอ่ยเสียงเรียบพร้อมแสยะยิ้ม “คนที่ท่านส่งจดหมายไปหา... เขาไม่ได้อยู่รออ่านมันหรอก เพราะหัวของเขากำลังถูกนำมาเป็นเครื่องบรรณาการให้ข้าที่หน้าประตูบ้านท่านในตอนนี้” ดัชเชสโพดำขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นสักขีพยานในความโหดเหี้ยมนี้ไปด้วยกันนะคะ