ชัยชนะในยกแรก

"ท่านพ่อ... ท่านกล้าดีอย่างไรถึงจดปากกาลงบนกระดาษแผ่นนี้" เสียงของข้าสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังแผ่นกระดาษในมือกลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก อาร์เธอร์ชะงักฝีเท้า ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นรอยตราประทับสีชาดที่มุมกระดาษ ซึ่งเป็นตราประจำตัวของดยุคเอลเดอร์ ผู้เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดข้า "เซเลสเทีย... เจ้ากำลังเข้าใจผิด เรื่องนี้อาจจะมีเงื่อนงำ" อาร์เธอร์พยายามจะคว้าแขนข้า แต่ข้าสะบัดตัวออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ความรังเกียจพุ่งพล่านขึ้นมาจนข้าแทบอยากจะอาเจียน ความจริงที่ว่าบิดาเป็นผู้บงการสังหารข้าในคืนที่ข้าต้องตายนั้น ไม่เพียงแต่ทำลายความศรัทธาที่ข้าเคยมี แต่มันกลายเป็นอาวุธชิ้นใหม่ที่ข้าจะใช้ทิ่มแทงหัวใจของทุกคนที่ทรยศต่อข้าในวันนี้ ข้าลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นบนชุดเดรสหรูหราออกอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนจะหันไปสบตากับมารดาเลี้ยง—เลดี้อีซาเบลล่า—ที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง นางคือคนที่อยู่เบื้องหลังความโสมมทั้งหมดนี้ นางคือคนที่เป่าหูให้บิดาเห็นว่าข้าคือ 'เสี้ยนหนาม' ของตระกูล "เลดี้อีซาเบลล่าคะ" ข้าเอ่ยขึ้น เสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูก "ท่านคิดว่าความลับที่เน่าเฟะนี่จะถูกฝังอยู่ใต้ดินได้ตลอดไปหรือ?" อีซาเบลล่าเชิดหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะวูบไหว "เจ้ากำลังเพ้อเจ้ออะไร เซเลสเทีย! เจ้าเป็นเพียงเด็กสาวที่เสียสติจากการถูกลอบสังหาร หลักฐานปลอมๆ นั่นน่ะหรือที่จะมาปรักปรำข้ากับท่านดยุคได้?" ข้าเดินเข้าไปใกล้นาง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของนางฉุนกึกจนน่าเวียนหัว ข้าหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาแล้วโบกไปมาเบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องโถงเย็นเฉียบลงไปถนัดตา "ท่านพลาดตรงที่ประมาทข้าเกินไป" ข้ากระซิบข้างหูนาง "คนตายที่ฟื้นคืนมา ไม่ได้กลับมาพร้อมกับความแค้นที่เหมือนเดิม แต่กลับมาพร้อมกับสมองที่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของท่านทุกกระเบียดนิ้ว" ประตูห้องโถงถูกเปิดออกอย่างแรง ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ก้าวเข้ามาด้วยชุดเกราะเต็มยศ กลิ่นอายความตายของสนามรบที่ติดตัวเขามาทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ เขาโค้งคำนับข้าเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางผู้คุมกฎของเมืองที่ยืนรออยู่ด้านนอก "ท่านดยุค! ท่านจะทำอะไร!" อีซาเบลล่าเริ่มโวยวายเมื่อเห็นกองทหารของเรเวนฮาร์ตล้อมห้องโถงไว้ คาสเซียนไม่แม้แต่จะมองนาง เขาพูดเพียงสั้นๆ ว่า "คำสั่งจากองค์รัชทายาท และหลักฐานการสมคบคิดกับศัตรูต่างเมืองโดยเลดี้อีซาเบลล่าถูกตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว กฎมณเฑียรบาลระบุชัดเจน... การทรยศต่อตระกูลและราชบัลลังก์มีเพียงโทษเดียวคือการเนรเทศออกนอกดินแดนตลอดชีวิต" "ไม่! ท่านพ่อจะไม่มีวันยอม!" อีซาเบลล่าหวีดร้อง แต่ในขณะนั้นเอง บิดาของข้า—ดยุคเอลเดอร์—ก็ก้าวออกมาจากเงามืดของระเบียงชั้นบน ใบหน้าของเขาดูแก่ชราลงไปนับสิบปีเมื่อสบตากับข้า เขาไม่ได้ห้ามปราม ไม่ได้แก้ต่าง เขาเพียงแค่มองข้าด้วยสายตาที่ข้าอ่านไม่ออก ก่อนจะพยักหน้าให้คาสเซียนเป็นเชิงอนุมัติ "จัดการตามกฎหมายเถิด คาสเซียน" เสียงของเขาแหบพร่า ข้ามองดูทหารลากตัวอีซาเบลล่าออกไป เสียงกรีดร้องของนางค่อยๆ จางหายไปในความมืดของค่ำคืน ชัยชนะในยกแรกนี้ช่างขมขื่นนัก แต่มันคือจุดเริ่มต้นของจุดจบที่ข้าจะมอบให้ทุกคนที่ทำลายชีวิตของข้า ทว่า ในขณะที่ข้ากำลังจะเดินออกจากห้องโถง คาสเซียนก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ เขาโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูข้าด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาลมหายใจของข้าสะดุด "เลดี้เซเลสเทีย... สิ่งที่อยู่ในจดหมายนั่นไม่ใช่แค่เรื่องการสังหารท่านเพียงอย่างเดียวหรอกครับ" เขาวางกล่องไม้แกะสลักใบเล็กๆ ไว้ในมือข้า "ยังมีอีกเรื่องที่บิดาของท่านซ่อนไว้... เรื่องที่เกี่ยวข้องกับ 'ตัวตนที่แท้จริง' ของท่าน ก่อนที่ท่านจะเกิดใหม่" ข้ามองกล่องใบนั้นด้วยความตกตะลึง หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวและความอยากรู้ อะไรกันที่ข้ายังไม่รู้อีก? ความลับที่บิดาปกปิดไว้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่เปลี่ยนชะตากรรมของข้าไปตลอดกาล หรือมันอาจจะเป็นคำตอบที่ข้าหวาดกลัวมาโดยตลอด ข้าสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดฝากล่องออก... หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านรี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับเลดี้เซเลสเทียนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของดัชเชสโพดำเสมอมาค่ะ