คืนแห่งการนองเลือด

"ก้าวเท้าซ้าย... อีกนิดเดียวเท่านั้น อย่าให้เสียงฝีเท้าพวกมันสะท้อนกับพื้นหินอ่อนเด็ดขาด" ข้ากระซิบแผ่วเบาพลางปรับกระชับถุงมือหนังสีดำสนิท สายตาจับจ้องไปยังเงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีเลือดในห้องโถงกว้าง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานสูงฉาบลงบนใบมีดสั้นที่คมกริบของนักฆ่ากลุ่มนั้นจนเกิดประกายวาววับ พวกมันช่างไร้เดียงสานักที่คิดว่าคฤหาสน์เอลเดอร์แห่งนี้คือสวนหลังบ้านที่พวกมันจะย่องเข้ามาเด็ดหัวเจ้าของบ้านได้ตามอำเภอใจ "เลดี้เซเลสเทีย... ข้าว่าเราควรจบเรื่องนี้เสียที ฝ่ายโน้นส่งมาถึงสิบคน หากท่านบาดเจ็บขึ้นมา ดยุคคาสเซียนคงไม่ปล่อยข้าไว้แน่" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ข้างกายดังขึ้น เขาคือองครักษ์เงาที่ข้าไว้ใจที่สุด แต่ในยามนี้ ข้าต้องการให้เขาเป็นเพียงพยานในความพินาศของพวกหนูสกปรกเท่านั้น ข้ายกมือขึ้นห้ามเขาเงียบๆ มุมปากยกยิ้มอย่างเย็นเยา "คาสเซียน ท่านคิดว่าข้าลงทุนสั่งให้คนงานรื้อพื้นห้องโถงใหม่ทั้งหมดด้วยงบประมาณมหาศาล เพียงเพื่อความสวยงามงั้นหรือ?" ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น ดั่งกุหลาบที่ถูกหนามของตัวเองทิ่มแทง... ข้าสูดหายใจลึก กลิ่นอายของความตายเริ่มลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ทันใดนั้น เงาดำกลุ่มหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมมืดเป้าหมายคือเตียงนอนที่ข้าเพิ่งจะลุกออกมาเมื่อครู่ พวกมันกระโจนเข้าใส่หมอนหนุนอย่างบ้าคลั่ง โดยหารู้ไม่ว่านั่นเป็นเพียงแค่ความว่างเปล่าที่ถูกจัดฉากไว้ "ตอนนี้แหละ" ข้าสั่งการเพียงสั้นๆ *คลิก* เสียงกลไกฟันเฟืองที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นหินขยับตัวด้วยแรงมหาศาล พื้นที่นักฆ่าเหล่านั้นเหยียบอยู่ทรุดตัวลงทันทีเป็นหลุมลึกที่ข้าสั่งให้ขุดเตรียมไว้ และสิ่งที่รออยู่เบื้องล่างไม่ใช่ความตายที่รวดเร็ว แต่มันคือกับดักหนามเหล็กกล้าที่อาบด้วยยาพิษชนิดเดียวกับที่พวกมันพกมา เสียงกรีดร้องสั้นๆ ดังขึ้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะดับไปราวกับเทียนที่ถูกเป่าทิ้ง ข้าก้าวออกมาจากความมืด สายตาเย็นชาจ้องมองซากศพที่นอนระเกะระกะอยู่ในหลุมนั้น องค์ชายอาร์เธอร์ช่างใจร้อนนักที่ส่งสุนัขรับใช้พวกนี้มาโดยไม่ตรวจสอบกลยุทธ์ของคู่ต่อสู้ให้ดีเสียก่อน "ท่านหญิง..." คาสเซียนเดินตามมาข้างๆ เขามองหลุมมรณะนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ดูเหมือนว่าศพหนึ่งในนั้น... จะไม่ใช่คนของอาร์เธอร์" ข้าขมวดคิ้วเดินเข้าไปใกล้ หลี่ตาลงมองร่างที่สวมชุดรัดกุมสีดำสนิท แม้ใบหน้าจะถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็ก แต่รอยสักรูปตราประทับสีแดงฉานที่ข้อมือซ้ายกลับทำให้ข้าชะงักงัน หัวใจของข้ากระตุกวูบ "นี่มันตราของราชองครักษ์ชั้นใน... คนที่อาร์เธอร์ไม่มีวันสั่งให้มาตายแทนได้" ข้าพึมพำ น้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "ถ้าอาร์เธอร์ไม่ได้สั่ง แล้วใครกันที่ต้องการหัวของข้าถึงขนาดกล้าข้ามหน้าข้ามตาองค์ชายรัชทายาทเช่นนี้?" ทว่า ก่อนที่ข้าจะได้คำตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกก็ดังขึ้นจากหน้าคฤหาสน์ ประตูบานยักษ์ถูกถีบจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างวาบไปทั่วโถงทางเดิน ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีเงินวาววับก้าวเข้ามาพร้อมด้วยกองทัพหลวงนับร้อยนาย นั่นคือองค์ชายอาร์เธอร์... แต่เขากลับมีท่าทีที่ดูตื่นตระหนกผิดปกติ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นข้ายืนอยู่ท่ามกลางซากศพ และเมื่อเขาหันไปมองหัวหน้าหน่วยองครักษ์ที่ตายอยู่ในหลุม สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับคนเห็นผี "เซเลสเทีย! เจ้าทำอะไรลงไป!" อาร์เธอร์ตะโกน เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน "เจ้าฆ่าคนของ... ของท่านพ่อ... เจ้าทำลายหลักฐานที่สำคัญที่สุดไปแล้ว!" ข้ายืนนิ่ง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยถูกกำไว้แน่นภายใต้ชายแขนเสื้อ ข้าอ่านหมากตานี้พลาดไปอย่างมหันต์ หรือนี่คือแผนซ้อนแผนที่ข้าติดกับดักเข้าเต็มเปา? ข้าเหลือบมองคาสเซียนที่ตอนนี้ชักดาบออกมาเตรียมพร้อมรับศึกใหญ่ ทันใดนั้น สายตาของข้าก็เหลือบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่เหน็บอยู่ตรงสายรัดเอวของศพรายหนึ่งที่ข้าเพิ่งจัดการไป จดหมายที่มีตราประทับขี้ผึ้งสีทอง... ตราประทับของพระราชา ข้าหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อาร์เธอร์กำลังจะพุ่งตัวเข้ามาหมายจะแย่งชิง แต่ทันทีที่สายตาของข้ากวาดอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ข้าก็ต้องทรุดลงไปกับพื้นเมื่อความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเปิดเผยออกมาว่า ผู้ที่สั่งสังหารข้าในคืนนี้... ไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่คือ 'บิดา' ของข้าเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนโหดร้ายและงดงามนี้ไปพร้อมกับเซเลสเทียนะคะ!