สนามรบใหม่

"หากท่านคิดว่าของขวัญชิ้นนี้คือคำขอโทษ ข้าเกรงว่าท่านคงต้องไปเรียนรู้วิธีการวางตัวใหม่แล้วล่ะค่ะ ท่านดยุค" ข้าเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากกล่องไม้แกะสลักเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับตราประทับสีชาดที่วางอยู่บนกำมะหยี่สีดำสนิท มันไม่ใช่เครื่องประดับ แต่มันคืออำนาจการสั่งการกองทัพอัศวินที่กุมเส้นเลือดใหญ่ของจักรวรรดิเอาไว้ บรรยากาศในห้องทรงงานส่วนพระองค์ที่แสนเย็นเยียบถูกเติมเต็มด้วยกลิ่นอายของเหล็กและอำนาจ ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ผู้ซึ่งยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลักอยู่ตรงมุมห้องขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเขาดังก้องสะท้อนกับพื้นหินอ่อน แต่แววตาภายใต้หมวกแม่ทัพนั่นกลับจดจ้องมาที่ข้าด้วยความระแวดระวัง "ของสิ่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อขอโทษ แต่มันคือข้อเสนอในการอยู่รอดต่างหาก เลดี้เซเลสเทีย" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคาสเซียนเอ่ยขึ้น "ท่านก้าวเข้ามาในเมืองหลวงด้วยสถานะ 'หญิงผู้ถูกทอดทิ้ง' หากท่านไม่มีเขี้ยวเล็บในมือ... พรุ่งนี้เช้าหัวของท่านอาจจะไปอยู่บนพานถวายองค์ชายอาร์เธอร์ก่อนที่พระอาทิตย์จะทันตั้งตัวเสียอีก" ข้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น ข้าหยิบตราประทับนั้นขึ้นมา สัมผัสถึงความเย็นเยียบของมันก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคาสเซียน "ท่านกำลังเดิมพันชีวิตกับผู้หญิงที่ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายนะคะ ดยุค ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าความยุติธรรมที่ท่านยึดถือ จะไม่ถูกมือข้าแปดเปื้อนจนหมดสิ้น?" คาสเซียนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ข้าได้กลิ่นอายของดินปืนและชัยชนะที่เขาสะสมมาตลอดชีวิตการเป็นแม่ทัพ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย "ข้าไม่สนว่ามือของใครจะเปื้อนเลือด ขอเพียงแค่คนผู้นั้นสามารถหยุดยั้งองค์ชายอาร์เธอร์ไม่ให้กลายเป็นทรราชที่จะเผาทำลายจักรวรรดิแห่งนี้จนสิ้นซาก... สำหรับข้า นั่นคือความยุติธรรมที่สูงส่งที่สุดแล้ว" ข้าคลี่ยิ้ม พลางหมุนตราประทับในมือไปมา "งดงามค่ะ คำพูดสวยหรูที่ดูสมกับเป็นแม่ทัพผู้ภักดี... แต่ในเกมการเมืองระดับจักรวรรดิเช่นนี้ ความภักดีมักเป็นเพียงสินค้าลดราคาที่ไม่มีใครต้องการ" ข้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดกระโปรงผ้าไหมสีดำสนิทของข้าลากยาวไปกับพื้น "นับจากวินาทีนี้ไป สนามรบจะไม่ได้อยู่แค่ที่ชายแดนอีกต่อไป แต่มันอยู่ในห้องโถงของราชวังที่เต็มไปด้วยงูพิษ ท่านพร้อมที่จะร่วมทางไปกับข้าหรือยังคะ ท่านแม่ทัพ?" คาสเซียนคุกเข่าลงข้างหนึ่งข้างหน้าข้า เป็นการยอมรับในสถานะที่ไร้ข้อกังขา "ข้าเป็นของท่านตั้งแต่วันที่ท่านเลือกที่จะไม่ตายในคุกมืดนั่นแล้ว" ข้าเดินผ่านเขาไปสู่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพสะท้อนของตัวเมืองหลวงที่กำลังสั่นคลอน องค์ชายอาร์เธอร์คงกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะครั้งเก่า โดยไม่รู้เลยว่าหมากที่เขาเขี่ยทิ้งได้เริ่มวางรากฐานการล่มสลายของเขาไว้ใต้ฝ่าเท้าของเขาเองแล้ว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทรงงาน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักออกโดยไม่มีการขออนุญาต ร่างของข้ารับใช้คนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด เขารีบคุกเข่าลงทันทีพลางรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เลดี้เซเลสเทีย... องค์ชายอาร์เธอร์เสด็จมาถึงพระราชวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ และที่สำคัญ... พระองค์ไม่ได้เสด็จมาเพียงลำพัง" ข้าหันกลับไปหาคาสเซียนที่ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาสีน้ำเงินเข้มของข้าทอประกายวับวาวเมื่อข้ารับใช้คนนั้นเอ่ยชื่อของบุคคลที่มาด้วย "เขาสิ่งเสด็จมาพร้อมกับสตรีลึกลับที่สวมผ้าคลุมหน้าสีขาว... ซึ่งอ้างตัวว่าเป็น 'ผู้พยากรณ์' ที่องค์ชายเพิ่งพบระหว่างทางกลับจากชายแดน และดูเหมือน... นางกำลังกล่าวหาว่าท่านคือต้นเหตุของอาเพศที่กำลังจะเกิดกับจักรวรรดิพ่ะย่ะค่ะ" รอยยิ้มเยาะค่อยๆ ผุดขึ้นบนมุมปากของข้า โลกที่แสนน่าเบื่อนี้กำลังจะสนุกขึ้นอีกระดับเมื่อมีตัวละครที่น่าสนใจก้าวเข้ามาสวมบทบาทเป็นศัตรูคนใหม่ ข้าหมุนตัวกลับไปทางประตูที่อาร์เธอร์กำลังจะย่างกรายเข้ามาด้วยความมั่นใจ ราวกับกำลังเดินเข้าสู่ลานประหารที่ข้าเองนั่นแหละที่เป็นคนเตรียมคมดาบไว้ให้เขา "น่าสนใจจริงๆ ค่ะ" ข้ากระซิบกับตัวเองขณะที่ประตูบานยักษ์ค่อยๆ เคลื่อนเปิดออก "ดูสิคะคาสเซียน ว่าละครฉากนี้จะจบลงด้วยน้ำตาของใครกันแน่" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปสู่การชิงบัลลังก์ที่ดุเดือดที่สุดไปกับข้านะคะ ดัชเชสโพดำหวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะจนต้องรีบพลิกหน้าถัดไปทันทีเลยค่ะ!