เกียรติยศหรืออำนาจ

“ฝ่าบาท... หรือควรจะเรียกท่านว่า ‘อดีตคู่หมั้นผู้ซื่อสัตย์’ ดีคะ?” เสียงของเซเลสเทียราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผ้าไหมเนื้อดี เธอวางถ้วยน้ำชาที่ส่งควันกรุ่นลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบาๆ แต่เสียงกระทบนั้นกลับดังก้องไปทั่วห้องทรงงานที่เงียบสงัด องค์ชายอาร์เธอร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวระหว่างความโกรธแค้นกับความหวาดระแวง เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อดื่มน้ำชา เขามาเพื่อ ‘เจรจา’ บนซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ที่เขาเป็นคนเผามันด้วยมือตัวเอง “เจ้าควรจะรู้ว่าการกบฏต่อราชวงศ์นั้นมีโทษสถานใด เซเลสเทีย” อาร์เธอร์แค่นเสียง หัวเราะเบาๆ ในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “กองทัพเหนือที่เจ้ากุมไว้ไม่ได้ทำให้เจ้าเป็นใหญ่ในอาณาจักรนี้หรอกนะ” เซเลสเทียเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรยามไร้คลื่นลมของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอไม่ได้มองเขาเป็นคนรักเก่า แต่เธอมองเขาเป็น ‘หมาก’ ที่กำลังจะถูกเขี่ยทิ้งออกจากกระดาน “ท่านพูดเรื่องกฎหมาย ทั้งที่ท่านเป็นคนแรกที่เหยียบย่ำมันเพื่อตำแหน่งรัชทายาทงั้นหรือคะ?” เธอหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา วางมันลงบนโต๊ะด้วยปลายนิ้ว “นี่คือหลักฐานการส่งเสบียงให้พวกโจรป่าในเขตตะวันตก เพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการประกาศกฎอัยการศึก... ท่านคิดว่าหากประชาชนรู้ว่า ‘วีรบุรุษ’ ของพวกเขาคือผู้อยู่เบื้องหลังความสูญเสีย เกียรติยศที่ท่านประคองไว้จะเหลือเท่าไหร่?” คาสเซียน เรเวนฮาร์ต ที่ยืนนิ่งราวดั่งรูปปั้นอยู่มุมห้องก้าวออกมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่กดดัน เขามือวางบนด้ามดาบข้างกาย สายตาคมกริบของเขาจ้องมองอาร์เธอร์ไม่ต่างจากราชสีห์ที่เฝ้ามองเหยื่อที่ใกล้สิ้นฤทธิ์ “เลดี้เซเลสเทียไม่ได้ต้องการทำลายบัลลังก์” คาสเซียนกล่าวเสียงต่ำและหนักแน่น “เราเพียงต้องการให้บัลลังก์นั้นสะอาดพอที่จะรองรับอนาคตของอาณาจักร ไม่ใช่รองรับตัณหาของใครบางคน” อาร์เธอร์หัวเราะลั่น แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความมั่นใจ “พวกเจ้าช่างรนหาที่ตาย... คิดหรือว่าการขู่จะทำให้ข้ายอมจำนน? ข้ามีข้อเสนอเดียว หากเจ้ามอบอำนาจคุมกองทัพทั้งหมดให้ข้า ข้าจะละเว้นโทษตายให้พวกเจ้า และอนุญาตให้ตระกูลวอน เอลเดอร์ ยังคงอยู่บนผืนดินนี้ต่อไป” เซเลสเทียยิ้ม—เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เสียงกระซิบของเธอเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง “ข้อเสนอของท่านช่างดูน่าดึงดูดใจนะคะ... หากนี่เป็นสิบปีก่อน ข้าคงจะโง่เขลาพอที่จะรับมันไว้ แต่ตอนนี้ ข้าได้เรียนรู้แล้วว่า ‘เกียรติยศ’ ที่ท่านหวงแหนนักหนา แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงเครื่องประดับราคาถูกที่ขาดรุ่ย” เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางของเธอสง่างามดุจนางพญาที่กำลังบัญชาการรบ “ท่านพูดเรื่องเกียรติยศหรืออำนาจ? สำหรับข้า มันไม่มีความหมายหากปราศจากความอยู่รอดของประชาชน และตราบใดที่ท่านยังคงกุมบัลลังก์นี้ไว้ อาณาจักรก็จะค่อยๆ ตายลงไปพร้อมกับความเน่าเฟะของท่าน” “เจ้าจะทำอะไร?” อาร์เธอร์ผุดลุกขึ้น ใบหน้าซีดเผือด “ข้าจะไม่กบฏ” เซเลสเทียก้าวเดินไปที่หน้าต่าง บานหน้าต่างเปิดออก เผยให้เห็นกองทัพของคาสเซียนที่กำลังเคลื่อนพลเข้าล้อมพระราชวังอย่างเงียบเชียบและเป็นระเบียบ “ข้าเพียงแค่จะ ‘ทวงคืน’ สิ่งที่ควรจะเป็นของอาณาจักรนี้คืนมา และท่าน... จะเป็นเพียงหน้าประวัติศาสตร์บทหนึ่งที่ข้าจะบันทึกไว้ว่า เป็นบทเรียนสำคัญของการทรยศ” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของอาร์เธอร์ที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ ทันใดนั้น ประตูห้องทรงงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง ทหารรักษาพระองค์กลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก หนึ่งในนั้นก้มหัวลงกระซิบที่ข้างหูอาร์เธอร์ ก่อนที่สีหน้าขององค์ชายจะเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวสุดขีด เขามองมาที่เซเลสเทียด้วยสายตาที่สั่นระริก “เจ้า... เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้! ข้อมูลในจดหมายนั่น... ใครเป็นคนส่งให้เจ้า? ไม่มีใครในอาณาจักรนี้ที่กล้าทรยศข้า!” เซเลสเทียหันกลับมา รอยยิ้มมุมปากของเธอดูราวกับปีศาจที่งดงามที่สุดในโลก “ความลับของท่านไม่ได้ถูกขายโดยศัตรูหรอกนะคะอาร์เธอร์ แต่ถูกเปิดเผยโดยคนที่ท่านไว้ใจที่สุด... คนที่ยืนอยู่ข้างหลังท่านมาตลอดอย่างไรล่ะ” อาร์เธอร์ชะงักหันไปมองคาสเซียนที่ยังยืนนิ่ง แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเซเลสเทีย ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากเงามืดของห้อง สวมชุดสีดำสนิทและผ้าคลุมหน้ามิดชิด ก่อนจะค่อยๆ ปลดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ดวงตาของอาร์เธอร์เบิกกว้างจนแทบถลนออกมา “ข้าว่าเราคงต้องคุยกันยาวหน่อยแล้วนะ... ฝ่าบาท” หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!