ปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม

เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดูราวกับเกล็ดหิมะตกลงบนพื้นน้ำแข็งทำลายความเงียบงันในท้องพระโรงจนหมดสิ้น อาร์เธอร์ที่เดิมทีตั้งใจจะก้าวเข้ามาเพื่อประกาศชัยชนะด้วยการเนรเทศ ‘อดีตคู่หมั้น’ ของเขา กลับต้องชะงักฝีเท้าลง ดวงตาของเขาฉายแววไม่เข้าใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของเจ้าชายผู้สง่างาม "ท่านกำลังเพ้อเจ้ออะไรอยู่ เซเลสเทีย?" อาร์เธอร์แค่นยิ้ม มือของเขาขยับไปแตะด้ามดาบประดับอัญมณีโดยสัญชาตญาณ "ข้ามีตราประทับจากสภาสูง มีคำสั่งที่ได้รับการลงนามโดยเหล่าขุนนางที่จงรักภักดีต่ออาณาจักรนี้ ท่านคิดว่าคำพูดพล่อยๆ เพียงไม่กี่คำจะพลิกกระดานที่ถูกจัดวางไว้อย่างดีเยี่ยมนี้ได้งั้นหรือ" ดิฉันเหยียดยิ้มบางๆ มือที่ประสานอยู่บนตักขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อหยิบพัดขนนกขึ้นมาบังรอยยิ้มที่กำลังแสยะออก สายตาของดิฉันกวาดมองไปรอบห้องโถง—เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่กำลังกระอักกระอ่วน บางคนเบือนหน้าหนี บางคนกำหมัดแน่นด้วยความสับสน "ตราประทับที่ท่านว่า... คงจะเป็นตราประทับเดียวกับที่อยู่ในลิ้นชักลับของท่านเคานต์เอ็ดวินใช่ไหมคะ?" ดิฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศยามบ่าย "ช่างน่าเสียดายนะคะที่เจ้าของตราจริงๆ ไม่ได้อยู่ในอาณาจักรนี้แล้ว และที่แย่กว่านั้นคือ... เอกสารที่ท่านถืออยู่นั่นมันมีกลิ่นของ 'ความเท็จ' แรงเสียจนทำให้ข้าคันจมูกไปหมด" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่าของทุกคนในห้อง เคานต์เอ็ดวินสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีราวกับคนตาย "ท่านพูดเรื่องอะไร!" อาร์เธอร์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้อง "ท่านกำลังใส่ร้ายราชวงศ์! ข้าจะให้ทหารคุมตัวท่านไปคุกใต้ดินเดี๋ยวนี้—" "หยุดก่อนค่ะ องค์ชาย" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากมุมมืด ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหินขนาดใหญ่ ชุดเกราะสีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟจนดูน่าเกรงขาม มือหนาของเขาวางลงบนดาบข้างกายอย่างใจเย็น "การจะจับกุมเลดี้เซเลสเทีย ท่านจำเป็นต้องมีหลักฐานที่มากกว่าแค่ 'ความต้องการส่วนตัว' นะคะ... อ้อ ขออภัย ข้าหมายถึง 'เพคะ'" ดิฉันลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสง่างามที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูขุมขน "ท่านอาร์เธอร์คะ การที่ท่านนำกองทหารหลวงมาปิดล้อมวังในยามวิกาลโดยไม่มีพระบรมราชโองการจากกษัตริย์ที่ประทับอยู่ ณ ที่แห่งนี้... ท่านคิดว่ามันเรียกว่า 'การพิทักษ์บัลลังก์' หรือ 'กบฏ' กันแน่คะ?" ดิฉันเดินเข้าไปหาอาร์เธอร์อย่างไม่หวั่นเกรง หยุดลงตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวเขาช่างน่าสะอิดสะเอียนเมื่อเทียบกับความเน่าเฟะในจิตใจ "ท่านทำพลาดไปหนึ่งอย่าง คือการประเมินค่าของ 'ความกตัญญู' จากขุนนางเหล่านี้ต่ำเกินไป ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อโต้เถียงกับท่าน แต่ข้ามาเพื่อ 'ตัดสิน' ว่าวันนี้... ใครกันแน่ที่จะต้องคลานออกไปจากที่นี่พร้อมกับความพ่ายแพ้ที่ไม่มีวันได้ฟื้นคืน" ดิฉันหันไปสบตากับเหล่าขุนนางที่อยู่รอบๆ สายตาของดิฉันเย็นเยียบแต่ทรงพลัง "ท่านลอร์ดทั้งหลายคะ กระดาษในมือขององค์ชายคือจุดจบของตระกูลพวกท่านทุกคน หากท่านเลือกที่จะยอมรับมัน เพราะข้ามี 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษเตรียมไว้ให้พวกท่านทุกคนในซองจดหมายที่วางอยู่หน้าห้องโถง... หลักฐานความผิดขององค์ชายที่ท่านซ่อนไว้ใต้พรมมาตลอดสิบปี" อาร์เธอร์หน้าถอดสี มือที่ถือม้วนเอกสารเริ่มสั่นเทา ความมั่นใจที่เขาสร้างมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเมื่อเขาเห็นขุนนางฝ่ายสนับสนุนเริ่มหันไปกระซิบกระซาบกันอย่างตื่นตระหนก "ปฏิเสธไม่ได้แล้วสินะคะ" ดิฉันกระซิบที่ข้างหูเขา รอยยิ้มของดิฉันยังคงงดงามไร้ที่ติ "ในเมื่อท่านเลือกที่จะเล่นละครฉากใหญ่ ข้าก็ยินดีเป็นผู้ชมที่จ่ายค่าตอบแทนให้ท่านอย่างสาสมที่สุด... ด้วยการทำให้ชีวิตการเมืองของท่านจบลงตั้งแต่วินาทีนี้" ทันใดนั้นเอง ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าของทหารจำนวนมากดังก้องเข้ามา ไม่ใช่ทหารหลวงของอาร์เธอร์ แต่เป็นกองกำลังรักษาพระองค์ที่เป็นกลาง และในหมู่พวกเขานั้น... ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวออกมา เธอมีใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าที่ทุกคนในอาณาจักรคิดว่าตายไปแล้วในสงครามชายแดน อาร์เธอร์ถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะยาวจนแจกันแตกกระจาย ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าควรจะตายที่นั่นแล้ว!" ดิฉันหัวเราะเบาๆ พลางหยิบพัดขึ้นมาปิดรอยยิ้ม "คนตายที่ไหนจะกลับมาทวงคืนบัลลังก์ได้ล่ะคะ อาร์เธอร์... และข้าเกรงว่า แขกพิเศษคนนี้ ไม่ได้มาเพื่อพูดคุยกับท่านเพียงลำพังหรอกนะคะ" ความโกลาหลเริ่มขึ้นเมื่อหญิงสาวปริศนาชักดาบออกมา ชี้ไปที่อาร์เธอร์ ก่อนที่ทหารทั้งหมดจะชักอาวุธขึ้นพร้อมกันท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าขุนนาง และในวินาทีที่อาร์เธอร์กำลังจะตะโกนสั่งทหารของตน เขากลับพบว่า... ทหารของเขาต่างลดอาวุธลงและคุกเข่าให้กับหญิงสาวคนนั้นแทน ดัชเชสโพดำขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับเลดี้เซเลสเทียในทุกย่างก้าวของการชิงอำนาจนะคะ